Specjalne ostrzeżenia
Lapress

Lek Lapress (lerkanidypina) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego, zwłaszcza bez stymulatora serca, ze względu na ryzyko pogłębienia zaburzeń rytmu. U chorych z zaburzeniami czynności lewej komory oraz chorobą niedokrwienną serca konieczne jest monitorowanie stanu klinicznego, mimo braku negatywnego wpływu na hemodynamikę w badaniach kontrolowanych. Dihydropirydyny, w tym lerkanidypina, mogą rzadko wywoływać dławicę piersiową, nasilając jej objawy, a w skrajnych przypadkach prowadzić do zawału mięśnia sercowego. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek i wątroby standardowa dawka 10 mg/dobę jest zwykle bezpieczna, jednak dawkę 20 mg należy stosować ostrożnie, z uwzględnieniem indywidualnego monitorowania parametrów klinicznych. Lek jest przeciwwskazany u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz GFR < 30 ml/min, w tym poddawanych hemodializie.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania leku Lapress

Stosowanie leku Lapress (lerkanidypina) wymaga szczególnej uwagi w określonych sytuacjach klinicznych. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące bezpiecznego stosowania tego produktu leczniczego, które powinny być uwzględnione podczas terapii.1

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego

Zespół chorego węzła zatokowego stanowi istotne przeciwwskazanie względne do stosowania lerkanidypiny. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z tym schorzeniem, zwłaszcza gdy nie mają oni wszczepionego stymulatora serca. Ryzyko pogłębienia zaburzeń rytmu serca u tych pacjentów wymaga wzmożonej obserwacji klinicznej.2

Pacjenci z zaburzeniami czynności lewej komory serca również wymagają szczególnej uwagi podczas leczenia lerkanidypiną. Pomimo że kontrolowane badania hemodynamiczne nie wykazały negatywnego wpływu leku na funkcję lewej komory, zaleca się zachowanie ostrożności i monitorowanie stanu klinicznego takich pacjentów.3

W przypadku pacjentów z chorobą niedokrwienną serca należy zachować szczególną ostrożność. Chociaż lerkanidypina jest lekiem długo działającym, co odróżnia ją od krótko działających dihydropirydyn mogących zwiększać ryzyko sercowo-naczyniowe, nadal zaleca się ostrożność w tej grupie pacjentów i dokładne monitorowanie ich stanu klinicznego.4

Istotne jest również, by pamiętać o możliwości wystąpienia dławicy piersiowej podczas stosowania lerkanidypiny. Dihydropirydyny, jako grupa leków, mogą rzadko prowadzić do bólu w okolicy przedsercowej lub dławicy piersiowej. U pacjentów z istniejącą wcześniej dławicą piersiową może dojść do zwiększenia częstości, wydłużenia czasu trwania lub nasilenia napadów. W skrajnie rzadkich przypadkach odnotowano wystąpienie zawału mięśnia sercowego.5

Zaburzenia czynności nerek i wątroby

Pacjenci z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek lub wątroby wymagają szczególnej uwagi podczas terapii lerkanidypiną. Standardowa dawka 10 mg na dobę jest zwykle dobrze tolerowana przez te podgrupy pacjentów, jednak podczas zwiększania dawki do 20 mg należy zachować szczególną ostrożność i rozważyć dokładniejsze monitorowanie parametrów klinicznych.6

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby działanie przeciwnadciśnieniowe lerkanidypiny może być nasilone, co wymaga indywidualnego dostosowania dawki i częstszego monitorowania parametrów życiowych.7

Lerkanidypina jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR < 30 ml/min), w tym u pacjentów poddawanych hemodializie. W tych przypadkach lek nie powinien być stosowany ze względu na znacznie zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.8

Dializa otrzewnowa

Istotnym aspektem jest wpływ lerkanidypiny na pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej. Lek może powodować zmętnienie płynu otrzewnowego, spowodowane zwiększonym stężeniem triglicerydów. To zjawisko, chociaż ustępuje zwykle po odstawieniu leku, ma duże znaczenie kliniczne, gdyż zmętnienie może być błędnie interpretowane jako objaw infekcyjnego zapalenia otrzewnej. Może to prowadzić do niepotrzebnej hospitalizacji i zastosowania antybiotykoterapii empirycznej.9

Interakcje lekowe i substancje wpływające na metabolizm

Działanie lerkanidypiny może być osłabione przez induktory enzymu CYP3A4, takie jak leki przeciwdrgawkowe (np. fenytoina, karbamazepina) oraz ryfampicyna. Dochodzi wówczas do zmniejszenia stężenia lerkanidypiny w osoczu, co może skutkować obniżeniem efektu terapeutycznego poniżej oczekiwanego. W takich przypadkach należy rozważyć dostosowanie dawkowania lub zmianę leku przeciwnadciśnieniowego.10

Zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii lerkanidypiną, ponieważ może on nasilać działanie leków przeciwnadciśnieniowych rozszerzających naczynia krwionośne, co może prowadzić do nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego.11

Informacje dotyczące substancji pomocniczych

Lapress zawiera laktozę jednowodną (30 mg w tabletce 10 mg i 60 mg w tabletce 20 mg), dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy, nietolerancją galaktozy, galaktozemią, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.12 13

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, dzięki czemu uznawany jest za „wolny od sodu”, co ma znaczenie dla pacjentów na diecie niskosodowej.14

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Nie wykazano bezpieczeństwa i skuteczności stosowania lerkanidypiny u dzieci, dlatego nie zaleca się stosowania leku Lapress w populacji pediatrycznej. Brak danych klinicznych uniemożliwia określenie odpowiedniego dawkowania i monitorowania bezpieczeństwa w tej grupie wiekowej.15

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl