Właściwości farmakokinetyczne
Glimepiryd

Właściwości farmakokinetyczne glimepirydu

Glimepiryd jest doustnym lekiem hipoglikemizującym z grupy pochodnych sulfonylomocznika. Poniżej przedstawiono szczegółowe właściwości farmakokinetyczne tej substancji, uwzględniając procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji, a także różnice w farmakokinetyce u poszczególnych grup pacjentów.¹

Wchłanianie

Glimepiryd charakteryzuje się całkowitą dostępnością biologiczną po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) jest osiągane po około 2,5 godzinach od przyjęcia leku.² Podczas wielokrotnego podawania dawki dobowej 4 mg, średnie stężenie maksymalne wynosi około 0,3 μg/ml.³

Przyjmowanie pokarmu nie wywiera istotnego wpływu na całkowite wchłanianie substancji, może jedynie nieznacznie zmniejszyć szybkość wchłaniania.⁴ Parametry farmakokinetyczne glimepirydu wykazują liniową zależność między dawką a zarówno Cmax, jak i AUC (pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu).⁵

Dystrybucja

Glimepiryd charakteryzuje się niewielką objętością dystrybucji, która wynosi około 8,8 litra. Wartość ta jest w przybliżeniu równa objętości dystrybucji albumin w organizmie.⁶ Lek wykazuje bardzo silne wiązanie z białkami osocza (ponad 99%), co ma istotny wpływ na jego dystrybucję i eliminację. ^{99%), oraz niski klirens (około 48 ml/min)”>7} Klirens glimepirydu jest niski i wynosi około 48 ml/min.^{99%) i mały klirens (około 48 ml/min)”>8}

W badaniach na zwierzętach wykazano, że glimepiryd jest wydzielany do mleka. Substancja przenika przez łożysko, natomiast jej przenikanie przez barierę krew-mózg jest nieznaczne.⁹

Metabolizm i eliminacja

Średni okres półtrwania glimepirydu w surowicy wynosi od 5 do 8 godzin, co ma istotne znaczenie dla stężenia leku w surowicy przy wielokrotnym podawaniu.¹⁰ Po zastosowaniu dużych dawek obserwuje się niewielkie wydłużenie okresu półtrwania.¹¹

W badaniach z użyciem radioaktywnie znakowanego glimepirydu wykazano, że po podaniu pojedynczej dawki 58% radioaktywności oznaczano w moczu, a 35% w kale.¹² W moczu nie wykryto niezmienionej substancji, co wskazuje na kompletny metabolizm glimepirydu przed wydaleniem.¹³

Zarówno w moczu, jak i w kale zidentyfikowano dwa główne metabolity glimepirydu:¹⁴

• pochodną hydroksylową
• pochodną karboksylową

¹⁵

Oba metabolity pochodzą najprawdopodobniej z przemian zachodzących w wątrobie. Głównym enzymem uczestniczącym w metabolizmie glimepirydu jest CYP2C9.¹⁶ Po doustnym podaniu glimepirydu, końcowy okres półtrwania metabolitów wynosił odpowiednio od 3 do 6 godzin dla pochodnej hydroksylowej i od 5 do 6 godzin dla pochodnej karboksylowej.¹⁷

Porównanie podania jednorazowego i wielokrotnego

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce glimepirydu po podaniu jednorazowym i wielokrotnym.¹⁸ Różnice osobnicze w zakresie parametrów farmakokinetycznych były również niewielkie.¹⁹ Ważną obserwacją jest także brak istotnej kumulacji leku w organizmie przy wielokrotnym podawaniu.²⁰

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Płeć i wiek

Farmakokinetyka glimepirydu nie wykazuje istotnych różnic między kobietami a mężczyznami.²¹ Podobnie, nie zaobserwowano znaczących różnic w farmakokinetyce u pacjentów młodych w porównaniu do pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 65 lat).²²

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z niskim klirensem kreatyniny obserwuje się ciekawe zjawisko: klirens glimepirydu zwiększa się nieznacznie, a średnie stężenie leku w surowicy ulega zmniejszeniu.²³ Jest to prawdopodobnie spowodowane szybszą eliminacją ze względu na słabsze wiązanie z białkami osocza.²⁴ Warto zauważyć, że w tej grupie pacjentów wydalanie obu metabolitów przez nerki jest zmniejszone.²⁵ Pomimo tych zjawisk, nie przewiduje się zwiększonego ryzyka kumulacji leku u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.²⁶

Pacjenci po zabiegach chirurgicznych na drogach żółciowych

Farmakokinetyka glimepirydu podanego 5 pacjentom po zabiegach chirurgicznych na drogach żółciowych, nie chorującym na cukrzycę, była zbliżona do obserwowanej u osób zdrowych.²⁷

Dzieci i młodzież

Przeprowadzono badanie farmakokinetyczne, bezpieczeństwa i tolerancji pojedynczej dawki 1 mg glimepirydu u 30 dzieci i młodzieży z cukrzycą typu 2.²⁸ Grupę badaną stanowiło 4 dzieci w wieku 10-12 lat oraz 26 dzieci w wieku 12-17 lat.²⁹ Wyniki badania wykazały, że średnie wartości AUC(0-last), Cmax i t1/2 u dzieci były podobne do wartości obserwowanych wcześniej u dorosłych.³⁰