CYP2C9

CYP2C9 to jeden z kluczowych enzymów z rodziny cytochromu P450, odpowiedzialny za metabolizm około 15% wszystkich leków stosowanych klinicznie. Jest kodowany przez gen CYP2C9 znajdujący się na chromosomie 10q24 i występuje głównie w wątrobie, choć jego ekspresję wykazano również w jelicie cienkim, nerkach i płucach.

Enzym ten odgrywa zasadniczą rolę w biotransformacji wielu leków, w tym niesteroidowych leków przeciwzapalnych (jak diklofenak, ibuprofen), doustnych leków przeciwcukrzycowych (tolbutamid), przeciwpadaczkowych (fenytoina), przeciwzakrzepowych (warfaryna) oraz leków przeciwnadciśnieniowych (losartan). Metabolizuje również endogenne substancje, takie jak kwas arachidonowy i niektóre steroidy.

CYP2C9 charakteryzuje się znacznym polimorfizmem genetycznym, z ponad 60 zidentyfikowanymi wariantami allelicznymi. Najczęstsze warianty to CYP2C9*2 i CYP2C9*3, które wykazują obniżoną aktywność enzymatyczną w porównaniu z wariantem dzikim (CYP2C9*1). Polimorfizmy te mogą prowadzić do istotnych klinicznie różnic w metabolizmie leków, zwiększając ryzyko działań niepożądanych u pacjentów z genotypami wolno metabolizującymi.

W praktyce klinicznej oznaczanie genotypu CYP2C9 ma szczególne znaczenie przy stosowaniu warfaryny, gdzie pomaga w indywidualizacji dawkowania i zmniejszeniu ryzyka krwawień. Aktywność CYP2C9 może być modyfikowana przez inhibitory (flukonazol, amiodaron) i induktory (rifampicyna, karbamazepina), co stanowi istotne źródło interakcji lekowych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Remidia 20 mg

Syldenafil, zawarty w preparacie Remidia, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym średnio 60 minut i biodostępnością około 41% (zakres 25-63%). W dawkach 20-40 mg trzy razy na dobę parametry farmakokinetyczne AUC i Cmax rosną proporcjonalnie do dawki, natomiast dawka 80 mg TID powoduje nieliniowy wzrost stężeń w osoczu. Posiłek opóźnia Tmax o około 60 minut i zmniejsza Cmax o 29%, nie wpływając istotnie na AUC (spadek o 11%). Objętość dystrybucji wynosi 105 l, a wiązanie z białkami osocza to około 96%. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2C9, z powstaniem aktywnego N-demetylo metabolitu o okresie półtrwania około 4 godzin, który odpowiada za około 36% działania farmakologicznego. Klirens całkowity wynosi 41 l/h, a okres półtrwania 3-5 godzin; eliminacja odbywa się głównie z kałem (80%) i moczem (13%).
AUC, biodostępność doustna, Cmax, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, enzymy mikrosomalne wątroby, fosfodiesteraza typu 5, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens syldenafilu, marskość wątroby, N-demetylo metabolit, nadciśnienie płucne, niewydolność nerek, okres półtrwania, stężenie leku w osoczu, stężenie stacjonarne, syldenafil, tętnicze nadciśnienie płucne, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Axyven 37,5 mg

Wenlafaksyna (produkt leczniczy Axyven) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), co może prowadzić do zespołu serotoninowego – ryzyko to jest wysokie przy stosowaniu nieodwracalnych, nieselektywnych IMAO (przerwa ≥14 dni między terapiami jest obowiązkowa), odwracalnych selektywnych IMAO-A (np. moklobemid) oraz odwracalnych nieselektywnych IMAO (np. linezolid). Ponadto, wenlafaksyna wchodzi w interakcje z lekami wpływającymi na układ serotoninergiczny (SSRI, SNRI, tryptany, lit, opioidy, ziele dziurawca), co również zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego i wymaga ścisłej obserwacji pacjenta. Zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii ze względu na nasilenie depresyjnego działania na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) oraz ryzyko pogorszenia zaburzeń psychicznych. Również jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QTc (np. chinidyna, amiodaron, tiorydazyna, erytromycyna, moksyfloksacyna) zwiększa ryzyko groźnych arytmii komorowych, w tym torsade de pointes, co stanowi przeciwwskazanie lub wymaga szczególnej ostrożności.
antagonista dopaminy, antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, błękit metylenowy, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, demetylodiazepam, diazepam, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, efekt sedacyjny, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek wydłużający odstęp QT, linezolid, metoprolol, moklobemid, nieodwracalny nieselektywny IMAO, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, rysperydon, suplement tryptofanu, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, układ serotoninergiczny, worykonazol, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Movalis 15 mg

Meloksykam, substancja czynna leku Movalis, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (~90%) oraz biorównoważnością różnych postaci farmaceutycznych (tabletki, kapsułki, zawiesina). Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) wynosi około 2 godziny dla zawiesiny oraz 5-6 godzin dla postaci stałych, co ma znaczenie przy doborze formy leku w zależności od potrzeby szybkiego działania. W stanie równowagi farmakokinetycznej, osiąganym po 3-5 dniach, stężenia meloksykamu wahają się od 0,4 do 1,0 µg/ml dla dawki 7,5 mg oraz od 0,8 do 2,0 µg/ml dla dawki 15 mg, z małą fluktuacją przy dawkowaniu raz na dobę. Wchłanianie leku nie jest modyfikowane przez pokarm ani leki zobojętniające sok żołądkowy, co zwiększa elastyczność terapii. Meloksykam wykazuje wysokie (99%) wiązanie z albuminami, a jego stężenie w mazi stawowej osiąga około 50% stężenia w osoczu, co zapewnia skuteczne działanie przeciwzapalne w chorobach reumatycznych.
5′-hydroksymetylomeloksykam, 5′-karboksymeloksykam, AUC, biodostępność, biorównoważność, biotransformacja wątrobowa, compliance, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, dawkowanie, farmakokinetyka liniowa, fluktuacja stężeń, frakcja wolna leku, hipoalbuminemia, klirens osoczowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, maź stawowa, meloksykam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peroksydaza, postać farmaceutyczna, schyłkowa niewydolność nerek, stan równowagi farmakokinetycznej, Tmax, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin + Ezetimibe RAFARM 10 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Rosuvastatin + Ezetimibe RAFARM wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne obu substancji czynnych, które są kluczowe dla optymalizacji terapii hipercholesterolemii. Rozuwastatyna charakteryzuje się biodostępnością około 20%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, a jej okres półtrwania wynosi około 19 godzin. Wydalana jest głównie z kałem (około 90% dawki) w postaci niezmienionej, a metabolizm ograniczony jest do około 10% dawki, głównie przez izoenzymy CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6. Występują istotne różnice międzyetniczne w ekspozycji na rozuwastatynę, z około 2-krotnym wzrostem AUC i Cmax u pacjentów azjatyckich oraz 1,3-krotnym u osób z subkontynentu indyjskiego. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (Clkr <30 ml/min) stężenie rozuwastatyny wzrasta trzykrotnie, co wymaga uwagi przy doborze dawki. Polimorfizmy genetyczne transporterów OATP1B1 i BCRP mogą dodatkowo zwiększać ekspozycję na lek.
AUC, BCRP, biodostępność całkowita, cholesterol LDL, Cmax, cyklosporyna, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, ezetymib, glukuronid fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, interakcja farmakologiczna, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, metabolit N-demetylowy, N-demetylowy metabolit, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, transporter błonowy OATP-C
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tresuvi 10 mg/ml

Tresuvi, zawierający treprostynil sodowy w stężeniu 10 mg/ml, charakteryzuje się przewidywalną, liniową farmakokinetyką z szybkim osiągnięciem stanu stacjonarnego w ciągu 15-18 godzin po rozpoczęciu wlewu podskórnego lub dożylnego. Stężenie leku w osoczu jest proporcjonalne do dawki w zakresie 2,5-125 ng/kg mc./min, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawkowania. Okres półtrwania treprostynilu w fazie eliminacji zależy od czasu trwania wlewu: 1,32-1,42 godziny po 6-godzinnym wlewie, 4,61 godziny po wlewach trwających ponad 72 godziny oraz 2,93 godziny po podawaniu przez co najmniej trzy tygodnie. Objętość dystrybucji wynosi 1,11-1,22 l/kg, a klirens osoczowy 586,2-646,9 ml/kg mc./h, przy czym u pacjentów z BMI >30 kg/m² obserwuje się zmniejszony klirens, co może wymagać modyfikacji dawkowania.
badanie farmakokinetyczne, biorównoważność, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A, cytochrom P450, enzym CYP2C8, enzymy mikrosomalne, faza eliminacji, glukuronid treprostynilu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lek-lek, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, metabolizm treprostynilu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie podskórne, roztwór do infuzji, stan stacjonarny, treprostynil sodowy, wlew dożylny, wlew podskórny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rivastigmine Mylan 1,5 mg

Rywastygmina, substancja czynna leku Rivastigmine Mylan dostępnego w kapsułkach o dawkach 1,5 mg, 3 mg, 4,5 mg i 6 mg, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu. Bezwzględna biodostępność po dawce 3 mg wynosi około 36% ±13%, a obecność pokarmu opóźnia Tmax o 90 minut, zmniejsza Cmax i zwiększa AUC o około 30%. Rywastygmina wiąże się z białkami osocza w około 40%, ma objętość dystrybucji 1,8-2,7 l/kg i łatwo przenika przez barierę krew-mózg. Metabolizm zachodzi głównie przez hydrolizę z udziałem cholinoesterazy, z okresem półtrwania około 1 godziny; metabolit dekarbamylowany wykazuje aktywność hamującą acetylocholinoesterazę mniejszą niż 10%. Klirens osoczowy jest zależny od dawki, zmniejszając się z 130 l/h przy dawce 0,2 mg do 70 l/h przy dawce 2,7 mg, co sugeruje nasycenie szlaków metabolicznych. Eliminacja odbywa się głównie przez mocz (>90% dawki w 24h), bez obecności niezmienionej rywastygminy, a wydalanie z kałem jest minimalne (<1%).
acetylocholinoesteraza, AUC, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, choroba Alzheimera, ciężkie zaburzenie czynności nerek, Cmax, CYP1A2, CYP2B6, CYP2C19, CYP2C8, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4/5, cytochrom P450, hydroliza cholinoesterazy, klirens osoczowy, metabolit dekarbamylowany, objętość dystrybucji, okres półtrwania, Rivastigmine Mylan, rywastygmina, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide Zentiva 20 mg

Lenalidomid, składnik produktu leczniczego Lenalidomide Zentiva, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z różnymi grupami leków, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Szczególnie istotne jest zwiększone ryzyko zakrzepicy przy jednoczesnym stosowaniu lenalidomidu z czynnikami pobudzającymi erytropoezę (ESA) oraz hormonalną terapią zastępczą, zwłaszcza u pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych także deksametazonem. Lenalidomid nie indukuje enzymów CYP450, jednak deksametazon może indukować CYP3A4, co potencjalnie obniża skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji. W badaniach farmakokinetycznych lenalidomid w dawce 10 mg nie wpływał na warfarynę (25 mg) ani odwrotnie, jednak ze względu na możliwy wpływ deksametazonu na metabolizm warfaryny, konieczne jest ścisłe monitorowanie INR. Ponadto, lenalidomid zwiększa stężenie digoksyny (0,5 mg) w osoczu o około 14%, co wymaga regularnego monitorowania poziomu digoksyny, zwłaszcza przy zmianach dawkowania.
białko transportujące, chinidyna, CYP1A2, CYP2B6, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4/5, cytochrom P450, czynnik pobudzający erytropoezę, deksametazon, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, indeks terapeutyczny, induktor enzymu, inhibitor glikoproteiny p, INR, interakcja lenalidomidu, kinaza kreatynowa, lenalidomid, parametry krzepnięcia, rabdomioliza, statyna, szpiczak mnogi, temsyrolimus, warfaryna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atacand 16 mg

Kandesartan cyleksetylu, prolek Atacandu, po podaniu doustnym ulega konwersji do aktywnego kandesartanu, którego bezwzględna biodostępność wynosi około 14% po podaniu w formie tabletki. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po 3-4 godzinach, a farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych. Lek charakteryzuje się wysokim (>99%) wiązaniem z białkami osocza oraz niską pozorną objętością dystrybucji (0,1 l/kg), co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni naczyniowej. Kandesartan jest eliminowany głównie w postaci niezmienionej z moczem (26%) i kałem (56%), z niewielkim udziałem metabolizmu wątrobowego przez CYP2C9, bez wpływu na aktywność izoenzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Okres półtrwania wynosi około 9 godzin, a przy wielokrotnym podawaniu nie dochodzi do kumulacji leku.
AUC, biodostępność bezwzględna, biodostępność względna, Cmax, CYP2C9, eliminacja leku, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, izoenzymy CYP, kandesartan cyleksetylu, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Banavin 15 mg

Wortioksetyna, metabolizowana głównie przez CYP2D6 oraz w mniejszym stopniu przez CYP3A4/5 i CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne istotne w praktyce klinicznej. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), które mogą prowadzić do zespołu serotoninowego; stosowanie wortioksetyny z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO jest bezwzględnie przeciwwskazane, a odstęp między terapiami powinien wynosić co najmniej 14 dni. Również odwracalne inhibitory MAO-A (moklobemid) i nieselektywne (linezolid) są przeciwwskazane, a w wyjątkowych przypadkach wymagają minimalnych dawek i ścisłego nadzoru. Jednoczesne stosowanie z lekami serotoninergicznymi (np. tramadol, sumatryptan, SSRI, SNRI) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, a z lekami obniżającymi próg drgawkowy (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, bupropion) wymaga ostrożności. Inhibitory CYP2D6 (np. bupropion) mogą zwiększać ekspozycję na wortioksetynę nawet 2,3-krotnie, co może wymagać redukcji dawki, natomiast induktory enzymów (np. ryfampicyna) mogą obniżać stężenie leku o 72%, wskazując na konieczność zwiększenia dawki.
CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, fałszywie dodatni wynik, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2D6, inhibitor cytochromu P450, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, izoenzym cytochromu P450, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, lek serotoninergiczny, lek trójpierścieniowy, linezolid, moklobemid, nieselektywny inhibitor MAO, NLPZ, OUN, próg drgawkowy, SNRI, SSRI, terapia elektrowstrząsowa, tryptan, wortioksetyna, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Flukonazol Actavis 50 mg

Flukonazol, lek przeciwgrzybiczy z grupy azoli, jest silnym inhibitorem izoenzymów cytochromu P450 (CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4), co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami. Hamowanie metabolizmu może utrzymywać się 4-5 dni po zakończeniu terapii ze względu na długi okres półtrwania flukonazolu. Szczególnie istotne są interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QTc, takimi jak cyzapryd, terfenadyna, astemizol, pimozyd, chinidyna, erytromycyna, halofantryna i amiodaron, które mogą prowadzić do torsade de pointes i nagłej śmierci sercowej. Flukonazol zwiększa także stężenia leków immunosupresyjnych (np. takrolimus – nawet 5-krotnie, cyklosporyna – 1,8-krotnie), co wymaga monitorowania stężeń i dostosowania dawek. Ponadto, flukonazol znacząco wpływa na farmakokinetykę leków takich jak abrocytynib (wzrost ekspozycji o 155%), alfentanyl (dwukrotne zwiększenie AUC), benzodiazepiny (midazolam i triazolam – wzrost AUC i wydłużenie t1/2), celekoksyb (wzrost Cmax o 68% i AUC o 134%), inhibitory reduktazy HMG-CoA (zwiększone ryzyko miopatii) oraz inne, co wymaga odpowiedniej modyfikacji dawkowania i monitorowania działań niepożądanych.
antagonista wapnia, CYP2C9, czas protrombinowy, depresja oddechowa, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, działanie niepożądane OUN, guzy rzekome mózgu, hepatotoksyczność, inhibicja CYP3A4, inhibitor izoenzymów, izoenzymy cytochromu P450, kardiotoksyczność, kinaza kreatynowa, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczy, nagła śmierć sercowa, nefrotoksyczność, niewydolność kory nadnerczy, odstęp QTc, okres półtrwania, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, przeszczepienie szpiku kostnego, rabdomioliza, receptor angiotensyny II, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zapalenie błony naczyniowej oka
Leksykon substancji czynnych
Darunawir – Interakcje

Darunawir, stosowany w terapii HIV wyłącznie w połączeniu z wzmacniaczem farmakokinetycznym – rytonawirem lub kobicystatem – wykazuje złożone interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez inhibicję i indukcję izoenzymów CYP3A, CYP2D6 oraz transportera P-gp. Rytonawir i darunawir hamują CYP3A, CYP2D6 i P-gp, co może prowadzić do zwiększenia stężeń leków metabolizowanych przez te szlaki, np. flekainidu, propafenonu, metoprololu, a także do zmniejszenia stężeń aktywnych metabolitów leków metabolizowanych przez CYP3A. Kobicystat, w przeciwieństwie do rytonawiru, nie indukuje CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19 ani UGT1A1, ale darunawir wzmocniony kobicystatem jest bardziej podatny na indukcję CYP3A. Silne induktory CYP3A, takie jak ryfampicyna i dziurawiec zwyczajny, są przeciwwskazane z darunawirem wzmocnionym rytonawirem lub kobicystatem. W terapii należy uwzględnić ryzyko zmiany ekspozycji leków o wąskim indeksie terapeutycznym, w tym leków przeciwarytmicznych, przeciwzakrzepowych, statyn, leków przeciwpsychotycznych i przeciwpadaczkowych, z licznymi przeciwwskazaniami i koniecznością monitorowania klinicznego oraz dostosowania dawek.
amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, apiksaban, atorwastatyna, awanafil, beklometazon, beta-adrenolityk, białko transportowe, bozentan, buspiron, chinidyna, cyklosporyna, CYP2C9, CYP2D6, cytochrom P450, dabigatran, darunawir, dasatynib, diazepam, digoksyna, diltiazem, dolutegrawir, dronedaron, dyzopiramid, dziurawiec zwyczajny, edoksaban, efawirenz, elbaswir, eteksylat dabigatranu, etrawiryna, etynyloestradiol, ewerolimus, felodypina, fenobarbital, fenytoina, flekainid, glekaprewir, glikoproteina p, grazoprewir, induktor CYP3A, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor integrazy, inhibitor izoenzymu CYP3A, inhibitor proteazy HIV, irynotekan, itrakonazol, karbamazepina, karwedilol, klorazepat, kobicystat, kortykosteroid, kwetiapina, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek sedatywny, lidokaina, lowastatyna, lurazydon, meksyletyna, metadon, metoprolol, midazolam, miopatia, nadciśnienie płucne, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, nifedypina, nikardypina, nilotynib, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, OATP1B1, paklitaksel, paroksetyna, perfenazyna, pibrentaswir, pimozyd, prawastatyna, propafenon, raltegrawir, ranolazyna, rozuwastatyna, ryfabutyna, ryfampicyna, rysperydon, rytonawir, rywaroksaban, sertindol, sertralina, statyna, syldenafil, symwastatyna, syrolimus, tadalafil, takrolimus, tenofowir, tikagrelor, tiorydazyna, triazolam, tymolol, wardenafil, warfaryna, werapamil, winblastyna, winkrystyna, worykonazol, wzmacniacz farmakokinetyczny, zespół Cushinga
Leksykon leków
Interakcje leku – Presartan 50 mg

Losartan potasowy, metabolizowany głównie przez CYP2C9 do aktywnego karboksykwasu, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne istotne klinicznie. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol, obniżają stężenie aktywnego metabolitu losartanu o około 50%, natomiast induktory enzymów, np. ryfampicyna, zmniejszają je o około 40%, co może osłabić efekt przeciwnadciśnieniowy. Jednoczesne stosowanie losartanu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, trójcyklicznymi lekami przeciwdepresyjnymi, lekami przeciwpsychotycznymi, baklofenem czy amifostyną zwiększa ryzyko niedociśnienia. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkaliemii przy łączeniu losartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (amiloryd, triamteren, spironolakton, eplerenon), suplementami potasu oraz heparyną, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu w surowicy.
aktywny metabolit, aliskiren, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora AT1, baklofen, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, CYP2C9, cytochrom P450, diuretyk, działanie wazodylatacyjne, eplerenon, flukonazol, fluwastatyna, hiperkaliemia, hipotonia ortostatyczna, homeostaza potasu, inhibitor ACE, interakcja farmakologiczna, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, losartan potasowy, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objawowa hipotonia, ortostatyczny spadek ciśnienia, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, Presartan, receptor alfa-adrenergiczny, ryfampicyna, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, suplement potasu, toksyczność litu, triamteren, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Darunavir Glenmark 800 mg

Profil interakcji darunawiru jest ściśle zależny od zastosowanego wzmacniacza farmakokinetycznego – rytonawiru lub kobicystatu. Oba wzmacniacze wpływają na metabolizm darunawiru głównie przez izoenzym CYP3A, jednak darunawir wzmocniony kobicystatem wykazuje większą wrażliwość na indukcję CYP3A, co wymaga szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu induktorów (np. ryfampicyna, ziele dziurawca, karbamazepina). Rytonawir i darunawir są inhibitorami CYP3A, CYP2D6 oraz glikoproteiny P (P-gp), co może prowadzić do zwiększenia stężeń leków metabolizowanych przez te szlaki, np. flekainidu, metoprololu, czy warfaryny. W przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez CYP3A (lowastatyna, symwastatyna, triazolam, midazolam doustny, pimozyd, kwetiapina) jednoczesne stosowanie z darunawirem wzmocnionym rytonawirem jest przeciwwskazane. Ponadto, rytonawir hamuje transportery OATP1B1 i OATP1B3, co może zwiększać stężenia substratów takich jak digoksyna czy bozentan. Zaleca się monitorowanie kliniczne i dostosowanie dawek leków współstosowanych, zwłaszcza przy zmianie wzmacniacza farmakokinetycznego.
amlodypina, atorwastatyna, awanafil, beklometazon, benzodiazepina, betametazon, białko transportowe, bozentan, budezonid, buprenorfina, buspiron, cyklosporyna, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A, deksametazon, diazepam, digoksyna, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, elbaswir, estazolam, eteksylat dabigatranu, ewerolimus, felodypina, fenobarbital, fenytoina, flekainid, flukonazol, flutikazon, glekaprewir, glikoproteina p, grazoprewir, hepatotoksyczność, indukcja CYP3A, induktor CYP3A, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A, inhibitor CYP3A4, inhibitor integrazy, inhibitor proteazy, itrakonazol, izawukonazol, karbamazepina, karwedilol, klorazepat, klotrymazol, kobicystat, kolchicyna, kwetiapina, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lowastatyna, lurazydon, metadon, metformina, metoprolol, midazolam, nalokson, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, nifedypina, nikardypina, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, OATP1B1, OATP1B3, perfenazyna, pibrentaswir, pimozyd, pozakonazol, prawastatyna, propafenon, rabdomioliza, rozuwastatyna, ryfampicyna, rysperydon, rytonawir, sertindol, statyna, syldenafil, symwastatyna, syrolimus, tadalafil, takrolimus, tętnicze nadciśnienie płucne, tiorydazyna, triazolam, tymolol, UGT1A1, wardenafil, warfaryna, werapamil, worykonazol, wskaźnik terapeutyczny, wzmacniacz farmakokinetyczny, zespół Cushinga, zolpidem
Leksykon leków
Interakcje leku – Anvildis 50 mg

Wildagliptyna wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych, co wynika z braku metabolizmu przez enzymy cytochromu P450 (CYP450) oraz braku wpływu na ich aktywność. Badania kliniczne u zdrowych ochotników nie wykazały istotnych interakcji farmakokinetycznych podczas jednoczesnego stosowania wildagliptyny z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (pioglitazon, metformina, gliburyd), lekami kardiologicznymi (amlodypina, ramipryl, walsartan, symwastatyna) oraz lekami takimi jak digoksyna i warfaryna. Należy jednak podkreślić, że dane te pochodzą głównie z badań na zdrowych osobach, a brak jest szerokich danych dotyczących populacji pacjentów z cukrzycą. Szczególną uwagę zwraca potencjalne zwiększenie ryzyka obrzęku naczynioruchowego przy jednoczesnym stosowaniu wildagliptyny z inhibitorami ACE, co jest związane z kumulacją działania na metabolizm bradykininy.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny, bloker kanałów wapniowych, CYP2C9, cytochrom P450, digoksyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, gliburyd, glikogenoliza, glikoproteina p, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, lek hipolipemizujący, lek przeciwnadciśnieniowy, lek sercowo-naczyniowy, lek tiazydowy, metformina, obrzęk naczynioruchowy, pioglitazon, ramipryl, sympatykomimetyk, symwastatyna, tiazyd, walsartan, warfaryna, wildagliptyna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Velaxin ER 150 mg 150 mg

Velaxin ER 150 mg zawiera wenlafaksynę w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, z dawką 150 mg substancji czynnej (169,68 mg chlorowodorku wenlafaksyny). Wenlafaksyna jest intensywnie metabolizowana w wątrobie do aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV) głównie przez CYP2D6, a także do mniej aktywnego metabolitu przez CYP3A4. Oba związki wykazują kinetykę liniową w dawkach 75-450 mg/dobę. Średni okres półtrwania wynosi 5 ± 2 godziny dla wenlafaksyny i 11 ± 2 godziny dla ODV, a stan stacjonarny osiągany jest po 3 dniach. Biodostępność doustna wenlafaksyny jest wysoka (≥92%), jednak całkowita biodostępność wynosi 40-45% z powodu efektu pierwszego przejścia. Kapsułki ER charakteryzują się wolniejszym wchłanianiem (maksymalne stężenia wenlafaksyny po 5,5 h, ODV po 9 h) przy zachowaniu stopnia wchłaniania, a spożycie posiłków nie wpływa na farmakokinetykę. Wenlafaksyna i ODV wiążą się z białkami osocza w niewielkim stopniu (27% i 30%).
AUC, biodostępność, chlorowodorek wenlafaksyny, CYP1A2, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, faza eliminacji, hemodializa, inhibitor CYP2D6, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kinetyka liniowa, klirens osoczowy, metabolizm ogólnoustrojowy, N-demetylowenlafaksyna, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, parametr farmakokinetyczny, powolny metabolizm, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, Velaxin ER, wenlafaksyna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Staveran 80 80 mg

Werapamil chlorowodorek, substancja czynna preparatu Staveran 80, jest podawany doustnie w formie mieszaniny racemicznej enancjomerów R i S. Charakteryzuje się wysokim wchłanianiem (>90%) z jelita cienkiego, jednak biodostępność systemowa wynosi 22% dla formy o niemodyfikowanym uwalnianiu i około 33% dla formy o przedłużonym uwalnianiu, z dwukrotnym wzrostem biodostępności podczas terapii wielodawkowej. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są odpowiednio po 1-2 godzinach (forma niemodyfikowana) i 4-5 godzinach (forma przedłużona), a dla metabolitu norwerapamil po 1 i 5 godzinach. Werapamil wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~90%) oraz szeroką dystrybucję (1,8-6,8 l/kg). Metabolizm wątrobowy jest intensywny, z udziałem izoenzymów CYP3A4, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9 i CYP2C18, prowadząc do powstania 12 metabolitów, z których norwerapamil stanowi około 6% wydalanego leku i wykazuje 10-20% aktywności farmakologicznej związku macierzystego. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi 3-7 godzin, z możliwością wydłużenia u osób starszych i pacjentów z niewydolnością wątroby.
biodostępność systemowa, CYP1A2, CYP2C18, CYP2C8, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, dealkilacja, działanie hipotensyjne, efekt pierwszego przejścia, enancjomer, hemodializa, klirens całkowity, mieszanina racemiczna, nadciśnienie tętnicze, norwerapamil, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, uwalnianie przedłużone, werapamilu chlorowodorek, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rulid 150 mg

Roksytromycyna, substancja czynna leku Rulid (150 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmaks) około 6,6 mg/l po 2,2 godzinach od podania pojedynczej dawki na czczo. Pokarm obniża wchłanianie, dlatego zaleca się podawanie leku przed posiłkami. Po wielokrotnym podaniu dawki 150 mg co 12 godzin przez 10 dni, stan stacjonarny osiągany jest między 2. a 4. dniem terapii, z Cmaks na poziomie 9,3 mg/l i minimalnym stężeniem (Cmin) 3,6 mg/l. Okres półtrwania wynosi około 10,5 godziny u dorosłych, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (96%), głównie z alfa-1 kwaśną glikoproteiną. Roksytromycyna wykazuje dobrą penetrację do tkanek, szczególnie w płucach, migdałkach i gruczole krokowym, a jej stężenia w mleku matki są śladowe (<0,05% dawki), co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania w okresie laktacji.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A, cytochrom P450, czynność wątroby, dekladynozoroksytromycyna, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, interakcje lekowe, klirens, metabolizm wątrobowy, N-didemetyloroksytromycyna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą, profil farmakokinetyczny, roksytromycyna, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, stężenie w surowicy, substancja czynna, wchłanianie z przewodu pokarmowego, węzły chłonne, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Roswera 5 mg

Rozuwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 5 godzinach od podania doustnego oraz bezwzględną biodostępnością na poziomie około 20%. Lek silnie wiąże się z białkami osocza (~90%, głównie albuminami) i ma objętość dystrybucji około 134 l. Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez izoenzym CYP2C9, z udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6. Metabolity N-demetylowane wykazują około 50% aktywności biologicznej, natomiast metabolity laktonowe są klinicznie nieaktywne. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 20 godzin, a klirens osoczowy około 50 l/h. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (90% w postaci niezmienionej), a jedynie 5% leku jest wydalane z moczem. Kinetyka leku jest liniowa, bez kumulacji po wielokrotnym podaniu.
ABCG2, albumina, BCRP, białko transportujące OATP-C, białko transportujące OATP1B1, biodostępność, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dyslipidemia, hepatocyt, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, lipoproteina niskiej gęstości, metabolit laktonowy, okres półtrwania, pochodna N-demetylowana, polimorfizm genetyczny, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, SLCO1B1, stężenie osoczowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lipidowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Crosuvo 5 mg

Rozuwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jej skuteczność w leczeniu dyslipidemii. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, z biodostępnością około 20%. Lek wykazuje rozległą dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji ~134 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~90%). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10% dawki), głównie przez izoenzymy CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6, z aktywnymi metabolitami N-demetylowanymi o około 50% mniejszej aktywności. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90% dawki w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu z moczem (~10%, z czego 5% niezmienione). Okres półtrwania wynosi około 19 godzin, a klirens osoczowy około 50 l/h, z liniową kinetyką eliminacji w zakresie dawek terapeutycznych.
ABCG2, AUC, BCRP, białko transportowe, biodostępność bezwzględna, cholesterol LDL, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dyslipidemia, działanie hipolipemizujące, ekspozycja ustrojowa, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinetyka liniowa, metabolizm leku, nośnik anionów organicznych, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pochodna laktonowa, pochodna N-demetylowana, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, SLCO1B1, wątroba
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Karbicombi 16 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Karbicombi zawiera kandesartan cyleksetylu oraz hydrochlorotiazyd, których farmakokinetyka nie ulega klinicznie istotnym zmianom przy podawaniu skojarzonym. Kandesartan cyleksetylu, będący prolekiem, wykazuje biodostępność około 40% w formie roztworu doustnego i około 34% w formie tabletek, z maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) osiąganym po 3-4 godzinach. Charakteryzuje się wysokim (>99%) wiązaniem z białkami osocza, objętością dystrybucji 0,1 l/kg masy ciała oraz okresem półtrwania około 9 godzin. Hydrochlorotiazyd cechuje się biodostępnością około 70%, szybkim wchłanianiem, umiarkowanym (ok. 60%) wiązaniem z białkami osocza, objętością dystrybucji 0,8 l/kg masy ciała oraz okresem półtrwania około 8 godzin. Pokarm zwiększa wchłanianie hydrochlorotiazydu o około 15%, natomiast nie wpływa istotnie na farmakokinetykę kandesartanu. Eliminacja kandesartanu odbywa się głównie w postaci niezmienionej z moczem (26%) i kałem (56%), z minimalnym metabolizmem przez CYP2C9, natomiast hydrochlorotiazyd jest wydalany niemal wyłącznie w postaci niezmienionej przez nerki.
biodostępność kandesartanu, CYP2C9, farmakokinetyka kandesartanu, filtracja kłębuszkowa, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetylu, klirens osoczowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, prolek, stężenie w surowicy, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydalanie w postaci niezmienionej, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Fluconazolum Aflofarm 5 mg/ml

Flukonazol jest silnym inhibitorem izoenzymu CYP2C9 oraz umiarkowanym inhibitorem CYP3A4 i CYP2C19, co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami. Hamowanie enzymów utrzymuje się przez 4-5 dni po odstawieniu flukonazolu, co wynika z jego długiego okresu półtrwania. Szczególnie istotne są przeciwwskazane jednoczesne podania flukonazolu z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak cyzapryd, terfenadyna (powyżej 400 mg/dobę flukonazolu), astemizol, pimozyd, chinidyna oraz erytromycyna, ze względu na ryzyko torsade de pointes i nagłej śmierci sercowej. Flukonazol zwiększa stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4 i CYP2C9, m.in. benzodiazepin krótkodziałających (midazolam, triazolam), warfaryny (wydłużenie czasu protrombinowego dwukrotnie), inhibitorów reduktazy HMG-CoA (atorwastatyna, symwastatyna, fluwastatyna), fentanylu (ryzyko depresji oddechowej), leków immunosupresyjnych (cyklosporyna, ewerolimus, syrolimus, takrolimus) oraz fenytoiny (wzrost AUC o 75%). Konieczne jest monitorowanie stężeń leków i dostosowanie dawek, zwłaszcza w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
alkaloid barwinka, amfoterycyna B, antagonista wapnia, benzodiazepina, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, czas protrombinowy, depresja oddechowa, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, flukonazol, guz rzekomy mózgu, hepatotoksyczność, hipoglikemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakokinetyczna, kardiotoksyczność, klirens osoczowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, miopatia i rabdomioliza, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność kory nadnerczy, odstęp QTc, okres półtrwania, pochodna sulfonylomocznika, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zapalenie błony naczyniowej oka
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Temsirolimus Accord 30 mg

Temsirolimus Accord podawany dożylnie w dawkach 25 mg i 175 mg wykazuje wielowykładniczy spadek stężenia we krwi pełnej, z Cmax odpowiednio 585 ng/ml (CV=14%) i 2457-2574 ng/ml w tygodniach 1-3 terapii. Objętość dystrybucji wynosi średnio 172 litry, a klirens temsirolimusu to 11,4 ± 2,4 l/h. Okres półtrwania temsirolimusu wynosi 17,7 godziny, natomiast jego aktywnego metabolitu syrolimusu aż 73,3 godziny. Główna droga eliminacji to wydalanie z kałem (78%), z minimalnym wydalaniem nerkowym (4,6%). Po podaniu dawki 25 mg AUC syrolimusu jest 2,7-krotnie wyższe niż temsirolimusu, co wynika z dłuższego okresu półtrwania metabolitu. Zarówno temsirolimus, jak i syrolimus są substratami P-gp, a temsirolimus wykazuje hamowanie izoenzymów CYP3A4/5 (Ki=3,1 µM) i CYP2D6 (Ki=1,5 µM), co może prowadzić do istotnych interakcji farmakokinetycznych, zwłaszcza z lekami metabolizowanymi przez CYP3A4, np. midazolamem, którego AUC może wzrosnąć 3-4-krotnie.
AUC, AUCsum, chłoniak z komórek płaszcza, Cmax, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4/5, cytochrom P450, farmakokinetyka leku, glikoproteina p, hydroksylowanie, klirens leku, metabolizm leku, mikrosomy wątroby, modelowanie farmakokinetyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, roztwór do infuzji, seco-temsirolimus, stała dysocjacji, substrat CYP3A4, syrolimus, temsirolimus, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Torsemed 20 mg

Torasemid, aktywny składnik Torsemed, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Może osłabiać działanie leków przeciwcukrzycowych, wymuszając monitorowanie glikemii i ewentualną korektę dawek. Cholestyramina zmniejsza wchłanianie torasemidu, a probenecyd hamuje jego wydzielanie kanalikowe, co wymaga dostosowania dawkowania. Torasemid wpływa na działanie leków zwiotczających mięśnie, teofiliny, litu (zwiększając jego stężenie i toksyczność), amin katecholowych (osłabiając ich efekt naczynioskurczowy), a także nasila działanie hipotensyjne inhibitorów ACE, co może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia. Współistniejące stosowanie glikozydów naparstnicy zwiększa ryzyko toksyczności z powodu hipokaliemii i hipomagnezemii, dlatego konieczne jest monitorowanie elektrolitów i ich suplementacja. Torasemid może również nasilać nefrotoksyczność i ototoksyczność aminoglikozydów, cisplatyny oraz cefalosporyn, co wymaga kontroli funkcji nerek i słuchu.
adrenalina i noradrenalina, amina katecholowa, antybiotyk aminoglikozydowy, cefalosporyna, cholestyramina, cisplatyna, CYP2C8, CYP2C9, cytochrom P450, destabilizacja glikemii, dna moczanowa, doustny antykoagulant, działanie hipotensyjne, działanie moczopędne, działanie naczynioskurczowe, działanie nefrotoksyczne, działanie ototoksyczne, farmakokinetyka torasemidu, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, indometacyna, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kortykosteroid, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeczyszczający, lek zwiotczający mięśnie, lit, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objawowa hipotonia, pochodna kumaryny, pochodna kurary, probenecyd, salicylan, stężenie glukozy we krwi, teofilina, torasemid, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etoricoxib Teva 90 mg

Etorykoksyb charakteryzuje się niemal całkowitą dostępnością biologiczną (~100%) po podaniu doustnym oraz liniową farmakokinetyką w dawkach klinicznych, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) około 3,6 µg/ml osiąganym po około 1 godzinie (Tmax) przy dawce 120 mg raz na dobę. Pole pod krzywą stężenie-czas (AUC0-24h) wynosi średnio 37,8 µg∙h/ml. Spożycie posiłku bogatotłuszczowego zmniejsza Cmax o 36% i wydłuża Tmax o 2 godziny, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~92%) oraz objętość dystrybucji około 120 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm etorykoksybu jest intensywny, głównie przez CYP3A4 oraz inne izoformy CYP450, z mniej niż 1% dawki wydalanej w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 22 godzin, a klirens osoczowy po podaniu dożylnym 25 mg to około 50 ml/min. Eliminacja następuje głównie przez nerki w formie metabolitów.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, białko osocza, ciężka niewydolność wątroby, COX-1, COX-2, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, etorykoksyb, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, łagodna niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, umiarkowana niewydolność wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin Medical Valley 20 mg

Rozuwastatyna, dostępna w dawkach 5-40 mg, charakteryzuje się stosunkowo wolnym wchłanianiem z osiągnięciem Cmax po około 5 godzinach oraz bezwzględną biodostępnością około 20%. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~134 L) i silne wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminy). Metabolizm wątrobowy jest niewielki (~10%), głównie przez CYP2C9, z udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6. Metabolity N-demetylowane zachowują około 50% aktywności, natomiast pochodne laktonowe są nieaktywne klinicznie. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90% w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu z moczem (~10%, z czego 5% niezmienionej substancji). Okres półtrwania wynosi około 19 godzin, a klirens osoczowy około 50 L/h. Farmakokinetyka jest liniowa i stabilna przy wielokrotnym podawaniu, bez kumulacji leku.
białko transportujące BCRP, białko transportujące OATP1B1, biodostępność, cholesterol LDL, CYP2C19, CYP2C9, cytochrom P450, dyslipidemia, dystrybucja do tkanek, ekspozycja na lek, farmakokinetyka rozuwastatyny, genotyp ABCG2, genotyp SLCO1B1, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolizm rozuwastatyny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pochodne laktonowe, pochodne N-demetylowane, polimorfizm genetyczny, polipeptyd transportujący aniony organiczne, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, transporter OATP-C, wiązanie z białkami
Leksykon substancji czynnych
Nostrzyk – Interakcje

Nostrzyk (Melilotus officinalis), obecny w Tabletkach tonizujących Labofarm w dawce 40 mg na tabletkę, zawiera kumaryny w ilości 0,02-0,5 mg, co stanowi istotny czynnik ryzyka interakcji farmakologicznych, zwłaszcza z lekami przeciwkrzepliwymi. Substancja ta może nasilać działanie doustnych antykoagulantów z grupy antagonistów witaminy K (np. warfaryna, acenokumarol), leków przeciwpłytkowych (np. ASA, klopidogrel) oraz nowych doustnych antykoagulantów (NOAC, np. dabigatran, rywaroksaban), zwiększając ryzyko krwawień. Dodatkowo, spożycie alkoholu podczas terapii nostrzykiem może potęgować efekt przeciwkrzepliwy poprzez wpływ na metabolizm kumaryn i hemostazę, co wymaga szczególnej ostrożności klinicznej. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub ścisłe monitorowanie parametrów krzepnięcia (INR, czas protrombinowy) oraz obserwację objawów krwawień u pacjentów. Ponadto, nostrzyk może wchodzić w interakcje z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450 (np. fenytoina, tolbutamid) oraz lekami hepatotoksycznymi (np. izoniazyd, metotreksat, statyny), co może zwiększać ryzyko krwawień, zaburzeń farmakokinetycznych oraz uszkodzenia wątroby. W praktyce klinicznej, mimo niewielkiej dawki ziela nostrzyka w preparacie (40 mg/tabletkę), obecność kumaryn wymaga rozważenia korzyści i ryzyka stosowania u pacjentów na terapii przeciwkrzepliwej. W wielu przypadkach wskazane jest rozważenie alternatywnych terapii bez kumaryn, a w przypadku konieczności stosowania nostrzyka – ścisłe monitorowanie i dostosowanie leczenia przeciwkrzepliwego oraz unikanie spożycia alkoholu.
acenokumarol, antagonista witaminy K, apiksaban, CYP2C9, cytochrom P450, czas protrombinowy, dabigatran, doustny antykoagulant, działanie antyagregacyjne, edoksaban, fenytoina, hemostaza, inhibitor czynnika Xa, inhibitor trombiny, INR, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, izoniazyd, klopidogrel, krwawienie, krzepnięcie krwi, kumaryna, kwas acetylosalicylowy, lek hepatotoksyczny, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, NOAC, nostrzyk, nowy doustny antykoagulant, parametr krzepnięcia, prasugrel, profil farmakologiczny, przewód pokarmowy, rywaroksaban, statyna, terapia przeciwkrzepliwa, tolbutamid, warfaryna, wylew podskórny, zaburzenie hemostazy
Leksykon leków
Interakcje leku – Darunavir Aurovitas 600 mg

Darunawir w skojarzeniu z rytonawirem wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez inhibicję izoenzymów CYP3A i CYP2D6 oraz transportera P-glikoproteiny (P-gp). Połączenie to powoduje około 14-krotne zwiększenie ekspozycji na darunawir przy dawce 600 mg z rytonawirem 100 mg dwa razy na dobę, co wymaga stosowania rytonawiru jako inhibitora farmakokinetycznego. Jednoczesne podawanie z lekami metabolizowanymi przez CYP3A, zwłaszcza o wąskim indeksie terapeutycznym, jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych. Ponadto, darunawir/rytonawir indukuje CYP2C9 i CYP2C19, a hamuje CYP2D6, co wpływa na stężenia leków takich jak warfaryna (zmniejszenie ekspozycji) czy metoprolol (zwiększenie ekspozycji), wymagając monitorowania i dostosowania dawek. Inhibicja P-gp i transporterów OATP1B1/OATP1B3 przez rytonawir może zwiększać stężenia substratów tych białek, np. digoksyny, statyn i bozentanu, co wiąże się z koniecznością ścisłego monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania.
amlodypina, atorwastatyna, biodostępność, bozentan, CYP2C19, CYP2C9, cytochrom P450, dabigatran, darunawir, digoksyna, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP2C8, fenobarbital, fenytoina, flekainid, glikoproteina p, hamowanie CYP2D6, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A, inhibicja CYP2D6, inhibicja CYP3A, inhibitor CYP3A, interakcja farmakologiczna, karbamazepina, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwretrowirusowy, metadon, metoprolol, P-glikoproteina, paklitaksel, propafenon, repaglinid, rosuwastatyna, rozyglitazon, ryfampicyna, rytonawir, statyna, substrat CYP2C19, substrat CYP2C9, substrat CYP2D6, syldenafil, transporter OATP1B1, transporter OATP1B3, warfaryna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Livazo 4 mg

Pitawastatyna, substancja czynna leku Livazo, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Cmax w 1 godzinę), biodostępnością 51% oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (>99%). Metabolizm pitawastatyny jest minimalny i odbywa się głównie przez UDP-glukuronozylotransferazy (UGT1A3, UGT2B7), z niewielkim udziałem CYP2C9 i CYP2C8, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych typowych dla innych statyn. Lek jest eliminowany głównie przez wątrobę z żółcią, z połowicznym czasem eliminacji od 5,7 do 8,9 godziny i klirensem około 43,4 l/h. Obecność pokarmu obniża Cmax o 43%, ale nie wpływa na całkowitą ekspozycję (AUC). Transport do hepatocytów odbywa się aktywnie przez OATP1B1 i OATP1B3, a polimorfizmy genu SLCO1B1 mogą wpływać na zmienność farmakokinetyczną (4-krotna różnica AUC). Pitawastatyna nie jest substratem glikoproteiny p, co zmniejsza potencjał interakcji lekowych.
albumina, AUC, biodostępność, Cmax, CYP2C8, CYP2C9, cytochrom P450, czas półtrwania, dysfagia, dystrybucja leku, forma niezmieniona, glikoproteina p, hemodializa, hepatocyt, klirens, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwaśna glikoproteina alfa 1, lakton, niewydolność wątroby, OATP1B1, OATP1B3, objętość dystrybucji, pitawastatyna, pole pod krzywą, skala Childa-Pugha, SLCO1B1, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, UDP-glukuronozylotransferaza, uszkodzenie wątroby, zależność od dawki
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zahron Combi 20 mg + 5 mg

Zahron Combi to preparat łączący rozuwastatynę i amlodypinę, dostępny w dawkach 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 5 mg oraz 20 mg + 10 mg w formie kapsułek twardych. Farmakokinetyka rozuwastatyny charakteryzuje się biodostępnością około 20%, Tmax około 5 godzin, wysokim wiązaniem z białkami osocza (~90%) oraz objętością dystrybucji około 134 l. Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez CYP2C9, z udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (90%) i w mniejszym stopniu z moczem (5% w postaci niezmienionej). Okres półtrwania wynosi około 20 godzin, a klirens osoczowy około 50 l/h. Amlodypina wykazuje biodostępność 64-80%, Tmax 6-12 godzin, silne wiązanie z białkami osocza (~97,5%) oraz objętość dystrybucji około 21 l/kg. Metabolizowana jest w wątrobie do nieaktywnych metabolitów, z okresem półtrwania 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja amlodypiny odbywa się głównie przez nerki (10% postać niezmieniona, 60% metabolity).
biodostępność amlodypiny, ciężkie zaburzenia czynności nerek, CYP2C9, cytochrom P450, frakcja LDL cholesterolu, hepatocyty, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzymy CYP, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit N-demetylowy, metabolity N-demetylowe, metabolizm in vitro, objętość dystrybucji, okres półtrwania, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna i amlodypina, skala Childa-Pugha, stężenie maksymalne, synteza cholesterolu, transporter OATP-C, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Egidon 120 mg

Etorykoksyb, substancja czynna leku Egidon dostępnego w dawkach 30 mg, 60 mg, 90 mg i 120 mg, charakteryzuje się niemal całkowitą (około 100%) dostępnością biologiczną po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) dla dawki 120 mg wynosi średnio 3,6 μg/mL i osiągane jest po około 1 godzinie (Tmax), z polem pod krzywą AUC0-24h na poziomie 37,8 μg∙h/mL. Farmakokinetyka etorykoksybu jest liniowa w zakresie dawek klinicznych, a podanie z posiłkiem, zwłaszcza bogatotłuszczowym, powoduje zmniejszenie Cmax o 36% i wydłużenie Tmax do około 3 godzin, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Lek wiąże się w około 92% z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji (Vdss) wynosi około 120 L, co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową. Metabolizm etorykoksybu jest intensywny, głównie przez enzym CYP3A4, z udziałem innych izoenzymów cytochromu P450, a mniej niż 1% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej.
AUC, bariera krew-mózg, bariera łożyska, ciężka niewydolność wątroby, Cmax, COX-1, COX-2, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, etorykoksyb, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, łagodna niewydolność wątroby, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, skala Child-Pugh, umiarkowana niewydolność wątroby, Vdss, wskaźnik kumulacji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zaranta 10 mg

Rozuwastatyna, substancja czynna Zaranty, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą powolne wchłanianie z osiągnięciem Cmax po około 5 godzinach oraz bezwzględną biodostępnością około 20%, co wskazuje na istotny efekt pierwszego przejścia przez wątrobę. Lek wykazuje wysokie powinowactwo do tkanki wątrobowej, z objętością dystrybucji około 134 l i wiązaniem z białkami osocza na poziomie 90%, głównie z albuminami. Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez CYP2C9, z mniejszym udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnych N-demetylowanych metabolitów (50% aktywności leku) oraz nieaktywnych laktonowych pochodnych. Eliminacja odbywa się głównie drogą wątrobowo-jelitową (90% z kałem) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (10%, z czego 5% w postaci niezmienionej). Okres półtrwania wynosi około 19 godzin, a średni klirens osoczowy około 50 l/h, bez zmiany przy wyższych dawkach, co potwierdza liniową farmakokinetykę i brak kumulacji przy wielokrotnym podawaniu.
ABCG2, AUC, BCRP, białka osocza, biodostępność, Cmax, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dyslipidemia, efekt pierwszego przejścia, eliminacja wątrobowo-jelitowa, genotypowanie, hepatocyty, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, laktonowe pochodne, liniowa farmakokinetyka, N-demetylowane pochodne, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, SLCO1B1, stężenie w osoczu
Leksykon leków
Interakcje leku – Bewim 10 mg

Prasugrel, substancja czynna produktu Bewim, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu z pochodnymi kumaryny (np. warfaryna), niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) oraz inhibitorami COX-2, ze względu na wysokie ryzyko krwawień. Prasugrel jest wskazany do stosowania w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA), mimo możliwego umiarkowanego wzrostu ryzyka krwawień. Jednoczesne podawanie heparyny (niefrakcjonowanej i niskocząsteczkowej) jest możliwe, jednak również wiąże się z umiarkowanym ryzykiem krwawień. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych interakcji z inhibitorami GP IIb/IIIa, biwalirudyną oraz statynami (np. atorwastatyna 80 mg/dobę), które nie wpływają na farmakokinetykę ani działanie przeciwpłytkowe prasugrelu.
agregacja płytek krwi, antagonista receptora H2, atorwastatyna, biwalirudyna, bupropion, cyklofosfamid, CYP2C9, cyprofloksacyna, cytochrom P450, digoksyna, diltiazem, dysfagia, efawirenz, heparyna niefrakcjonowana, heparyna niskocząsteczkowa, hydroksybupropion, induktor CYP3A, indynawir, inhibitor COX-2, inhibitor CYP3A4, inhibitor GP IIb/IIIa, inhibitor P2Y12, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie z przewodu pokarmowego, krzepnięcie krwi, kwas acetylosalicylowy, lanzoprazol, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakrzepowy, morfina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostry zespół wieńcowy, pochodna kumaryny, produkt leczniczy, ranitydyna, ryfampicyna, statyna, telitromycyna, warfaryna, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Agomelatine G.L. Pharma 25 mg

Agomelatyna jest metabolizowana głównie przez izoenzymy CYP1A2 (ok. 90%) oraz CYP2C9/19 (ok. 10%), co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i cyprofloksacyna, mogą powodować nawet 60-krotne zwiększenie ekspozycji na agomelatynę, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory (np. estrogeny, propranolol) również zwiększają stężenie leku, dlatego zaleca się ostrożność i monitorowanie działań niepożądanych. Induktory enzymów, takie jak ryfampicyna oraz palenie tytoniu (≥15 papierosów/dobę), obniżają biodostępność agomelatyny, co może wymagać dostosowania terapii. Agomelatyna nie wykazuje istotnego wpływu na metabolizm innych leków ani na wiązanie z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakodynamicznych z lekami metabolizowanymi przez CYP450.
agomelatyna, białko osocza, biodostępność agomelatyny, CYP1A2, CYP2C9, cyprofloksacyna, cytochrom P450, działanie depresyjne, działanie niepożądane agomelatyny, działanie prodrgawkowe, enoksacyna, estrogen, flukonazol, fluwoksamina, induktor enzymu CYP, inhibitor CYP1A2, inhibitor enzymu CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, izoenzym cytochromu P450, lit, metabolizm agomelatyny, palenie tytoniu, paroksetyna, pochodna benzodiazepiny, propranolol, ryfampicyna, teofilina, terapia elektrowstrząsowa, umiarkowany inhibitor CYP1A2, zachowanie autoagresywne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Crestor 5 mg

Rozuwastatyna, substancja czynna leku Crestor, charakteryzuje się farmakokinetyką umożliwiającą dawkowanie raz na dobę, z okresem półtrwania około 19 godzin. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 5 godzinach, a jej bezwzględna biodostępność wynosi około 20%. Lek wykazuje rozległą dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji około 134 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminami). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony do około 10% dawki, głównie przez izoenzym CYP2C9, z powstawaniem aktywnych N-demetylowanych metabolitów (około 50% aktywności farmakologicznej) oraz nieaktywnych pochodnych laktonowych. Eliminacja odbywa się głównie przez wydalanie z kałem (~90% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (~10%, z czego 5% w formie niezmienionej). Klirens osoczowy wynosi około 50 l/h (SD 21,7%). Farmakokinetyka rozuwastatyny jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, bez kumulacji przy stosowaniu wielokrotnym.
ABCG2, BCRP, białko transportujące OATP1B1, biodostępność bezwzględna, ciężka niewydolność nerek, CYP2C9, cytochrom P450, działanie hipolipemizujące, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka rozuwastatyny, genotypowanie, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, lipoproteina niskiej gęstości, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pacjent dializowany, parametr AUC, pochodna N-demetylowana, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, SLCO1B1, transporter OATP-C, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fluxazol

Flukonazol, dostępny w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg w postaci kapsułek twardych (lek Fluxazol), wymaga szczególnej ostrożności podczas terapii, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, zaburzeniami czynności wątroby oraz niewydolnością kory nadnerczy. Lek wykazuje ograniczoną skuteczność w leczeniu grzybicy skóry owłosionej głowy (odsetek wyleczeń <20%) oraz w przypadku głębokich grzybic endemicznych i kryptokokozy pozamózgowej, gdzie dane kliniczne są niewystarczające do precyzyjnego dawkowania. Istotne jest monitorowanie funkcji wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, która może prowadzić do ciężkiego uszkodzenia wątroby, a także obserwacja objawów takich jak astenia, jadłowstręt, nudności, wymioty i żółtaczka. Flukonazol może wydłużać odstęp QT, co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami mięśnia sercowego, zaburzeniami elektrolitowymi oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na rytm serca.
astenia, azole przeciwgrzybicze, Candida albicans, Candida auris, Candida glabrata, Candida krusei, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, flukonazol, grzybica endemiczna, grzybica skóry owłosionej głowy, hepatotoksyczność, histoplazmoza, jadłowstręt, kandydoza, kryptokokoza płuc, kryptokokoza pozamózgowa, leczenie przeciwgrzybicze, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność nerek, nudności, parakokcydioidomikoza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, sporotrychoza limfatyczno-skórna, torsade de pointes, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka
Leksykon leków
Interakcje leku – Trelema 10 mg/ml

Lakozamid, substancja czynna preparatu Trelema, charakteryzuje się niskim potencjałem do wywoływania interakcji farmakokinetycznych, nie indukując ani nie hamując istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 oraz nie będąc transportowanym przez glikoproteinę P. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano znaczącego wpływu lakozamidu na AUC midazolamu (metabolizowanego przez CYP3A4) przy dawce 200 mg dwa razy na dobę, choć Cmax midazolamu wzrosło o 30%. Lakozamid nie wpływał również na farmakokinetykę omeprazolu (300 mg dwa razy na dobę) ani nie był istotnie modyfikowany przez omeprazol (40 mg raz na dobę). Współistniejące stosowanie induktorów enzymów (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) zmniejsza ekspozycję na lakozamid o 25% u dorosłych i 17% u dzieci. Lakozamid wiąże się z białkami osocza w niewielkim stopniu (<15%), co ogranicza ryzyko interakcji wynikających z wypierania z miejsc wiązania białkowego.
blokery kanałów sodowych, CYP1A1, CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C19, CYP2C8, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, dysfagia, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, Hypericum perforatum, induktor enzymu, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpadaczkowe, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, odstęp PR, omeprazol, OUN, ryfampicyna, rytonawir, Trelema, warfaryna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Banavin 5 mg

Wortioksetyna, substancja czynna leku Banavin, charakteryzuje się powolnym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w zakresie 7-11 godzin. Biodostępność bezwzględna wynosi 75%, a Cmax po wielokrotnych dawkach 5-20 mg/dobę mieści się w przedziale 9-33 ng/ml. Lek wykazuje intensywną dystrybucję (Vss = 2600 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (98-99%), niezależne od stężenia. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem CYP2D6 jako głównego enzymu, a także CYP3A4/5 i CYP2C9, prowadząc do powstania farmakologicznie nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania wynosi średnio 66 godzin, a klirens po podaniu doustnym to 33 l/h. Stan stacjonarny osiągany jest po około 2 tygodniach, z wskaźnikiem kumulacji 5-6, co potwierdza liniowy charakter farmakokinetyki w dawkach 2,5-60 mg/dobę.
AUC0-24h, białko osocza, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, Cmax, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4/5, duże zaburzenie depresyjne, farmakokinetyka, glikoproteina p, klirens, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacja katalizowana, P-gp, polimorfizm genetyczny, proces dystrybucji, proces metaboliczny, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, słaby metabolizm, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie maksymalne w osoczu, ultraszybki metabolizm, Vss, wortioksetyna, wskaźnik kumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Mycosyst 200 mg

Flukonazol, aktywny składnik Mycosyst, jest silnym inhibitorem izoenzymów cytochromu P450 (CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4), co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Hamowanie enzymów utrzymuje się przez 4-5 dni po odstawieniu leku z uwagi na długi okres półtrwania flukonazolu. Szczególnie istotne są przeciwwskazane interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QTc (np. cyzapryd, terfenadyna, astemizol, pimozyd, chinidyna, erytromycyna, halofantryna), które mogą prowadzić do torsades de pointes i nagłej śmierci sercowej. Flukonazol zwiększa stężenia wielu leków, w tym benzodiazepin (midazolam, triazolam – wzrost AUC 3,7-4,4-krotny), leków immunosupresyjnych (cyklosporyna – 1,8-krotny wzrost AUC, takrolimus – do 5-krotnego wzrostu stężenia), statyn (ryzyko miopatii i rabdomiolizy), a także leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna – dwukrotne wydłużenie czasu protrombinowego). W przypadku ryfampicyny obserwuje się indukcję metabolizmu flukonazolu, skutkującą zmniejszeniem AUC o 25% i skróceniem okresu półtrwania o 20%, co wymaga rozważenia zwiększenia dawki flukonazolu.
alkaloid barwinka, antagonista wapnia, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, depresja oddechowa, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, działanie przeciwgrzybicze, flukonazol, guz rzekomy mózgu, hepatotoksyczność, interakcja farmakokinetyczna, kardiotoksyczność, kinaza kreatynowa, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, miopatia i rabdomioliza, neurotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność kory nadnerczy, okres półtrwania, pochodna kumaryny, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zapalenie błony naczyniowej oka
Leksykon leków
Interakcje leku – Nolpaza 40 mg

Pantoprazol, składnik aktywny Nolpazy 40 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez podwyższenie pH żołądkowego oraz wpływ na enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP2C19. Istotne klinicznie jest zmniejszenie biodostępności leków zależnych od kwaśnego środowiska żołądka, takich jak azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), erlotynib oraz inhibitory proteazy HIV (szczególnie atazanawir). W przypadku inhibitorów proteazy HIV zaleca się nie przekraczać dawki pantoprazolu 20 mg/dobę i monitorować miano wirusa. Ponadto, pantoprazol może zwiększać wartości INR i czas protrombinowy u pacjentów stosujących warfarynę lub fenprokumon, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów koagulacji. W terapii wysokimi dawkami metotreksatu (np. 300 mg) obserwuje się wzrost stężenia metotreksatu, co może wymagać czasowego odstawienia pantoprazolu.
antybiotyk, atazanawir, azol przeciwgrzybiczy, choroba wrzodowa żołądka, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, cytochrom P450, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, dolny zwieracz przełyku, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor enzymu, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, karbamazepina, kwas solny, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm leku, metoprolol, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, P-glikoproteina, pH żołądkowe, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, system enzymatyczny, teofilina, terapia antyretrowirusowa, warfaryna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xaleba 90 mg

Etorykoksyb wykazuje niemal całkowitą biodostępność po podaniu doustnym (około 100%) z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) wynoszącym 3,6 µg/mL osiąganym w około 1 godzinę (Tmax) po dawce 120 mg. Pole pod krzywą stężenie-czas (AUC0-24h) wynosi średnio 37,8 µg∙h/mL, a farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek klinicznych. Pokarm, zwłaszcza bogatotłuszczowy, wydłuża Tmax o 2 godziny i zmniejsza Cmax o 36%, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Etorykoksyb wiąże się w około 92% z białkami osocza, ma dużą objętość dystrybucji (Vdss około 120 l) i przenika przez barierę łożyskową oraz krew-mózg u zwierząt. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z udziałem innych izoenzymów P450 (CYP2D6, CYP2C9, CYP1A2, CYP2C19), a lek jest eliminowany głównie w postaci metabolitów, z mniej niż 2% wydalanym niezmienionym. Okres półtrwania wynosi około 22 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a czas do osiągnięcia stężenia stacjonarnego to około 7 dni.
bariera krew-mózg, bariera łożyska, biodostępność, cyklooksygenaza-1, cyklooksygenaza-2, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, farmakokinetyka etorykoksybu, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, maksymalne stężenie leku w osoczu, metabolizm etorykoksybu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, skala Child-Pugh, stężenie stacjonarne, wpływ pokarmu na wchłanianie leku
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pitamet 4 mg

Pitawastatyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z górnego odcinka przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1 godziny po podaniu doustnym, z biodostępnością wynoszącą 51%. Spożycie pokarmu nie wpływa na całkowitą ekspozycję (AUC), choć tłusty posiłek obniża Cmax o 43%. Lek wykazuje wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminą i kwaśną glikoproteiną alfa-1, oraz objętość dystrybucji około 133 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Pitawastatyna jest aktywnie transportowana do hepatocytów przez transportery OATP1B1 i OATP1B3, a jej metabolizm jest minimalny przez enzymy CYP (głównie CYP2C9 i w mniejszym stopniu CYP2C8), co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Metabolizowana jest głównie przez UGT1A3 i UGT2B7 do nieaktywnego laktonu, a eliminacja odbywa się głównie przez żółć, z mniej niż 5% wydalanym z moczem. Połowiczny czas eliminacji (t1/2) wynosi od 5,7 do 8,9 godziny, a klirens około 43,4 l/h.
albumina, AUC pitawastatyny, biodostępność, CYP2C8, CYP2C9, cytochrom P450, czas eliminacji, farmakokinetyka, gen SLCO1B1, glikoproteina p, hemodializa, hepatocyt, jelito czcze, jelito kręte, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwaśna glikoproteina alfa 1, lakton, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pitawastatyny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, OATP1B3, skala Childa-Pugha, transporter wątrobowy, UDP-glukuronozylotransferaza, układ żółciowy
Leksykon substancji czynnych
Prasugrel – Właściwości farmakokinetyczne

Prasugrel jest prolekiem, który w organizmie ulega szybkiemu metabolizmowi do aktywnego metabolitu, charakteryzującego się niską zmiennością ekspozycji (CV międzyosobnicza 27%, wewnątrzosobnicza 19%). Maksymalne stężenie osoczowe (Cmax) aktywnego metabolitu osiągane jest około 30 minut po podaniu, a ekspozycja (AUC) rośnie proporcjonalnie do dawki w zakresie terapeutycznym. Podawanie leku niezależnie od posiłków jest dopuszczalne, choć posiłki bogatotłuszczowe obniżają Cmax o 49% i wydłużają Tmax z 0,5 do 1,5 godziny. Aktywny metabolit wiąże się z białkami osocza w 98%. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4 i CYP2B6, z udziałem CYP2C9 i CYP2C19, bez istotnego wpływu polimorfizmów genetycznych na farmakokinetykę i działanie leku. Prasugrel jest wydalany głównie z moczem (68%) i kałem (27%), a okres półtrwania aktywnego metabolitu wynosi średnio 7,4 godziny (zakres 2–15 h).
agregacja płytek krwi, aktywny metabolit, albuminy osocza, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, działanie przeciwpłytkowe, farmakokinetyka, hamowanie agregacji płytek, miażdżyca tętnic, nieaktywny metabolit, ostry zespół wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, ryzyko krwawienia, S-metylacja, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, sprzęganie z cysteiną, stężenie osoczowe, tiolakton, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmiany miażdżycowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibuprofen Dr. Max 50 mg/g

Ibuprofen w postaci żelu miejscowego (Ibuprofen Dr.Max 50 mg/g) wykazuje ograniczone wchłanianie przez skórę, z około 22% dawki przenikającej do krwiobiegu w ciągu 48 godzin. Stężenia ibuprofenu w osoczu po aplikacji miejscowej są zazwyczaj zbyt niskie, aby wywołać ogólnoustrojowe działania niepożądane, choć u osób nadwrażliwych mogą wystąpić reakcje systemowe. Substancja czynna wiąże się silnie z białkami osocza (>99%, głównie albuminami), co ogranicza jej objętość dystrybucji i dostępność wolnej frakcji leku do działania farmakologicznego i metabolizmu.
2-hydroksy-ibuprofen, aplikacja miejscowa leku, białko osocza, biotransformacja ibuprofenu, CYP2C8, CYP2C9, cytochrom P450, farmakokinetyka ibuprofenu, faza eliminacji, glukuronidacja, karboksy-ibuprofen, nadwrażliwość na ibuprofen, okres półtrwania leku, podanie doustne, reakcja utleniania, stężenie leku, wiązanie z białkami, wolny lek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin MSN 5 mg

Rozuwastatyna charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 5 godzinach oraz bezwzględną biodostępnością około 20%. Lek wykazuje wysokie powinowactwo do wątroby, gdzie jest głównie wychwytywany i działa terapeutycznie, z objętością dystrybucji około 134 L i wiązaniem z białkami osocza na poziomie 90%. Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez CYP2C9, z aktywnymi metabolitami N-demetylowanymi o około 50% mniejszej aktywności. Eliminacja odbywa się głównie przez przewód pokarmowy (90% w postaci niezmienionej), a okres półtrwania wynosi około 19 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka jest liniowa, bez kumulacji po wielokrotnym podaniu, a parametry nie różnią się istotnie pod względem wieku i płci.
białko transportujące OATP1B1, biodostępność leku, cholesterol LDL, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP2C9, cytochrom P450, dystrybucja leku, genotyp SLCO1B1, genotypowanie, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, liniowa farmakokinetyka, ludzki hepatocyt, metabolit laktonowy, metabolit N-demetylowany, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, parametr farmakokinetyczny, polimorfizm genetyczny SLCO1B1, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, statyna, stężenie w osoczu, transporter anionów organicznych, transporter OATP-C, zaburzenia lipidowe
Leksykon substancji czynnych
Naproksen – Właściwości farmakokinetyczne

Naproksen wykazuje wysoką biodostępność po podaniu doustnym (~95%), z różnicami w farmakokinetyce zależnymi od formy chemicznej i postaci farmaceutycznej. Naproksen sodowy charakteryzuje się szybszym wchłanianiem (Tmax 1-2 h) w porównaniu do formy wolnej (Tmax 2-4 h) oraz tabletek dojelitowych (Tmax 2-4 h) i preparatu o zmodyfikowanym uwalnianiu Emoxen (Tmax 3-5 h, opóźnione do 8 h przy jednoczesnym podaniu z pokarmem). Po podaniu miejscowym w formie żelu, naproksen wchłania się znacznie wolniej, osiągając maksymalne stężenie w osoczu dopiero po 24 h, z biodostępnością osoczową na poziomie 1,1% (żel 10%). Pokarm zmniejsza szybkość wchłaniania, ale nie wpływa na całkowity zakres wchłaniania, z wyjątkiem Emoxen, gdzie opóźnienie Tmax i redukcja Cmax o 12% są istotne. Naproksen wiąże się silnie z białkami osocza (>99%), ma niewielką objętość dystrybucji (0,1-0,16 l/kg) i przenika do płynu maziowego, osiągając tam 50% stężenia surowiczego po 3-4 h i 74% po 15 h, z ustaleniem stanu stacjonarnego po około 7 dniach stosowania.
6-demetylonaproksen, alkoholowa choroba wątroby, AUC, biodostępność, CYP2C9, cytochrom P450, farmakokinetyka naproksenu, glukuronidacja, klirens kreatyniny, klirens naproksenu, metabolizm wątrobowy, naproksen sodowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn maziowy, płyn maziowy stawów, płyn synowialny, podanie doustne, podanie miejscowe, przenikanie do mleka matki, przenikanie przez łożysko, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Interakcje leku – Framasnoa 14 mg

Teriflunomid, substancja czynna leku Framasnoa, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Metabolizm teriflunomidu opiera się głównie na hydrolizie, a utlenianie jest procesem drugorzędnym. Silne induktory enzymów CYP (m.in. ryfampicyna 600 mg/dobę, karbamazepina, fenobarbital, fenytoina) oraz białek transportowych (P-gp, BCRP) mogą obniżać stężenie teriflunomidu w osoczu o około 40%, co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawki. Substancje takie jak cholestyramina i węgiel aktywowany powodują szybkie i znaczące zmniejszenie stężenia teriflunomidu poprzez przerwanie krążenia jelitowo-wątrobowego, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane, chyba że celem jest przyspieszona eliminacja leku. Teriflunomid hamuje CYP2C8, co skutkuje istotnym wzrostem ekspozycji na repaglinid (Cmax 1,7x, AUC 2,4x) oraz innych substratów CYP2C8 (paklitaksel, pioglitazon, rozyglitazon), co wymaga monitorowania i dostosowania dawek. Ponadto, teriflunomid zwiększa stężenia etynyloestradiolu (Cmax 1,58x, AUC0-24 1,54x) i lewonorgestrelu (Cmax 1,33x, AUC0-24 1,41x), co należy uwzględnić przy stosowaniu doustnych środków antykoncepcyjnych.
atorwastatyna, AUC, benzylopenicylina, białka transportowe, białko oporności raka piersi, białko transportowe, cefaklor, cholestyramina, Cmax, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9, cyprofloksacyna, cytochrom P450, daunorubicyna, doksorubicyna, doustny środek antykoncepcyjny, duloksetyna, działanie bronchodylatacyjne, działanie cytotoksyczne, działanie hipoglikemizujące, działanie moczopędne, działanie przeciwdepresyjne, działanie przeciwspastyczne, dziurawiec zwyczajny, enzym wątrobowy, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, furosemid, glikoproteina p, hepatotoksyczność, indometacyna, induktor CYP, induktor CYP1A2, induktor cytochromu P450, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketoprofen, krążenie jelitowo-wątrobowe, lewonorgestrel, metotreksat, OAT3, paklitaksel, pioglitazon, polipeptydy transportujące aniony organiczne, prawastatyna, reduktaza HMG-CoA, repaglinid, rozuwastatyna, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, substrat BCRP, sulfasalazyna, symwastatyna, szpik kostny, teofilina, teriflunomid, topotekan, transporter anionów organicznych-3, tyzanidyna, warfaryna, węgiel aktywowany
Leksykon leków
Interakcje leku – Silandyl 50 mg

Syldenafil jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2C9, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na te enzymy. Silni inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (500 mg 2x/dobę), zwiększają Cmax syldenafilu o 300% i AUC o 1000%, co wymaga ograniczenia dawki syldenafilu do maksymalnie 25 mg na 48 godzin i przeciwwskazuje jednoczesne stosowanie. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna 500 mg 2x/dobę, sakwinawir 1200 mg 3x/dobę, cymetydyna 800 mg) również zwiększają ekspozycję na syldenafil (AUC wzrost do 210%), co uzasadnia rozważenie dawki początkowej 25 mg. Induktory CYP3A4, takie jak bozentan (125 mg 2x/dobę) i ryfampicyna, obniżają stężenia syldenafilu (AUC zmniejszona o 62,6% i Cmax o 55,4%), co może wymagać zwiększenia dawki. Sok grejpfrutowy, jako słaby inhibitor CYP3A4, powoduje niewielkie zwiększenie stężenia syldenafilu, bez konieczności modyfikacji dawkowania. Syldenafil nie wykazuje istotnego wpływu na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP2C9 i CYP2D6 oraz nie nasila działania kwasu acetylosalicylowego ani alkoholu w standardowych dawkach.
aktywator kanału potasowego, amlodypina, antagonista angiotensyny II, antagonista kanału wapniowego, azotan, azytromycyna, bozentan, cymetydyna, CYP2C9, doksazosyna, dysfagia, działanie beta-adrenolityczne, działanie hipotensyjne, erytromycyna, farmakokinetyka syldenafilu, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klirens syldenafilu, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek alfa-adrenolityczny, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, sok grejpfrutowy, syldenafil, szlak metaboliczny tlenku azotu, tlenek azotu, tolbutamid, układ enzymatyczny cytochromu P450, warfaryna, zaburzenie erekcji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amaryl 3 3 mg

Glimepiryd, substancja czynna preparatu Amaryl, charakteryzuje się całkowitą dostępnością biologiczną po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) osiąganym po około 2,5 godzinach (około 0,3 μg/ml przy dawce 4 mg). Parametry farmakokinetyczne, takie jak Cmax i AUC, wykazują liniową zależność od dawki. Lek ma objętość dystrybucji około 8,8 l i silne (>99%) wiązanie z białkami osocza. Klirens wynosi 48 ml/min, a okres półtrwania 5-8 godzin, z niewielkim wydłużeniem przy wyższych dawkach. Glimepiryd przenika przez łożysko i do mleka matki, natomiast przenikanie przez barierę krew-mózg jest minimalne. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP2C9, z wydalaniem metabolitów w moczu (58%) i kale (35%), bez obecności niezmienionego leku w moczu.
Amaryl, AUC, bariera krew-mózg, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C9, dostępność biologiczna, glimepiryd, klirens kreatyniny, klirens leku, krzywa stężenia, kumulacja leku, lek przeciwcukrzycowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, pochodna hydroksylowa, pochodna karboksylowa, profil farmakokinetyczny, stężenie maksymalne, T1/2, wiązanie substancji czynnej, wiązanie z białkami, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Interakcje leku – Ozzion 20 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, znacząco podnosi pH żołądka, co wpływa na biodostępność leków wymagających kwaśnego środowiska do wchłaniania, takich jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, posakonazol), erlotynib oraz inhibitory proteazy HIV (np. atazanawir). Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania pantoprazolu z atazanawirem lub ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę przy ścisłym monitorowaniu miana wirusa HIV. Wysokie dawki metotreksatu (np. 300 mg) w połączeniu z pantoprazolem mogą prowadzić do zwiększenia stężenia metotreksatu, co wymaga rozważenia czasowego przerwania terapii pantoprazolem. Ponadto, u pacjentów przyjmujących warfarynę lub fenprokumon obserwowano ryzyko wzrostu INR i wydłużenia czasu protrombinowego, co wskazuje na konieczność monitorowania tych parametrów w trakcie terapii.
choroba wrzodowa żołądka, CYP1A2, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, czas protrombinowy, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP2C19, fenprokumon, fluwoksamina, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, lek przeciwgrzybiczny azolowy, metotreksat, pochodna kumaryny, refluks kwasu żołądkowego, refluksowe zapalenie przełyku, ryfampicyna, schorzenie wątroby, tetrahydrokannabinol, warfaryna, współczynnik INR, zahamowanie wydzielania kwasu żołądkowego, zakażenie Helicobacter pylori
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Roxiper 10 mg + 8 mg + 2,5 mg

Roxiper to preparat złożony zawierający peryndopryl, indapamid oraz rozuwastatynę, zróżnicowane pod względem farmakokinetyki. Peryndopryl, prolek, szybko wchłania się po podaniu doustnym (Tmax 1 h), przekształcając się do aktywnego peryndoprylatu (Tmax 3-4 h), którego biodostępność wynosi 27%. Peryndoprylat charakteryzuje się objętością dystrybucji około 0,2 l/kg, wiązaniem z białkami osocza na poziomie 20% oraz długim okresem półtrwania około 17 h, co pozwala na osiągnięcie stanu stacjonarnego w 4 dni. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, a u pacjentów z niewydolnością nerek lub serca konieczne jest dostosowanie dawki. Indapamid, diuretyk tiazydopodobny, cechuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem (Tmax ok. 1 h), wysokim wiązaniem z białkami osocza (79%) oraz długim okresem półtrwania 14-24 h (średnio 18 h). Eliminowany jest głównie z moczem (70%) i kałem (22%) w postaci nieaktywnych metabolitów, bez kumulacji przy wielokrotnym podaniu. Jego farmakokinetyka nie ulega zmianie u pacjentów z niewydolnością nerek.
białko transportowe, CYP2C9, cytochrom P450, diuretyk tiazydopodobny, genotypowanie, hemodializa, hepatocyt, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, indapamid, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens wątrobowy, konwertaza angiotensyny, marskość wątroby, metabolit N-demetylowy, niewydolność nerek, niewydolność serca, peryndopryl, peryndoprylat, pochodna N-demetylowa, polimorfizm genu, rozuwastatyna, skala Childa-Pugha, statyna, transporter OATP-C, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby