Właściwości farmakokinetyczne leku Velaxin ER 150 mg

Velaxin ER 150 mg zawiera substancję czynną wenlafaksynę (150 mg) w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, twardych. Każda kapsułka zawiera 169,68 mg chlorowodorku wenlafaksyny. Wenlafaksyna podlega intensywnemu metabolizmowi do aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV), a oba związki wykazują kinetykę liniową w zakresie dawek 75-450 mg na dobę. Średni okres półtrwania wenlafaksyny wynosi 5 ± 2 godziny, natomiast ODV 11 ± 2 godziny. Stan stacjonarny osiągany jest po 3 dniach regularnego podawania leku¹.

Wchłanianie

Biodostępność wenlafaksyny po podaniu doustnym jest wysoka – co najmniej 92% pojedynczej dawki o natychmiastowym uwalnianiu ulega wchłonięciu. Całkowita biodostępność wynosi 40-45%, co wynika z metabolizmu ogólnoustrojowego. Po podaniu wenlafaksyny w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (Velaxin ER), maksymalne stężenia wenlafaksyny w osoczu występują po około 5,5 godziny, natomiast jej aktywnego metabolitu ODV po około 9 godzinach. Porównując z tabletkami o natychmiastowym uwalnianiu, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu charakteryzują się wolniejszym wchłanianiem przy zachowaniu tego samego stopnia wchłaniania. Spożywanie posiłków nie wpływa na biodostępność wenlafaksyny ani ODV².

Dystrybucja

Zarówno wenlafaksyna, jak i jej aktywny metabolit ODV, wykazują niewielkie wiązanie z białkami osocza w zakresie stężeń terapeutycznych – odpowiednio 27% i 30%. Objętość dystrybucji wenlafaksyny w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi 4,4 ± 1,6 l/kg³.

Metabolizm

Wenlafaksyna podlega intensywnemu efektowi pierwszego przejścia w wątrobie. Badania in vitro i in vivo wykazały, że metabolizm wenlafaksyny przebiega dwoma głównymi szlakami:

• Przemiana do głównego aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV) – zachodzi przy udziale enzymu CYP2D6⁴
• Przemiana do pobocznego, mniej aktywnego metabolitu N-demetylowenlafaksyny – zachodzi przy udziale enzymu CYP3A4⁵

Badania wykazały, że wenlafaksyna jest słabym inhibitorem CYP2D6, natomiast nie hamuje aktywności enzymów CYP1A2, CYP2C9 i CYP3A4⁶.

Eliminacja

Wenlafaksyna i jej metabolity są wydalane głównie przez nerki. W ciągu 48 godzin około 87% dawki wenlafaksyny jest wydalane z moczem w następujących postaciach:

• 5% jako niezmieniona wenlafaksyna
• 29% jako niesprzężona ODV
• 26% jako sprzężona ODV
• 27% jako inne poboczne nieaktywne metabolity

Średni klirens osoczowy w stanie stacjonarnym wynosi 1,3 ± 0,6 l/h/kg dla wenlafaksyny oraz 0,4 ± 0,2 l/h/kg dla ODV⁷.

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Wiek i płeć

Wiek i płeć pacjenta nie wpływają istotnie na parametry farmakokinetyczne wenlafaksyny i jej aktywnego metabolitu ODV⁸.

Polimorfizm CYP2D6

U osób z powolnym metabolizmem z udziałem enzymu CYP2D6 stężenia wenlafaksyny w osoczu są wyższe w porównaniu do osób intensywnie metabolizujących. Jednakże całkowita wartość AUC (pole pod krzywą stężenia) dla sumy wenlafaksyny i ODV jest podobna w obu grupach. Z tego powodu stosuje się ten sam schemat dawkowania wenlafaksyny niezależnie od profilu metabolicznego CYP2D6⁹.

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się istotne zmiany w farmakokinetyce wenlafaksyny:

• U osób z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A w skali Child-Pugh) oraz umiarkowanymi zaburzeniami (klasa B) okresy półtrwania wenlafaksyny i ODV są wydłużone w porównaniu do osób z prawidłową czynnością wątroby
• Klirens zarówno wenlafaksyny, jak i ODV jest zmniejszony przy doustnym podaniu leku
• Obserwuje się dużą zmienność osobniczą w parametrach farmakokinetycznych

Dane dotyczące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby są ograniczone¹⁰.

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek farmakokinetyka wenlafaksyny ulega istotnym zmianom:

• U pacjentów dializowanych okres półtrwania wenlafaksyny w fazie eliminacji jest wydłużony o około 180%, a klirens zmniejszony o około 57% w porównaniu do osób z prawidłową czynnością nerek
• Okres półtrwania ODV w fazie eliminacji jest wydłużony o około 142%, a klirens zmniejszony o około 56%

W przypadku pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz pacjentów wymagających hemodializy konieczna jest modyfikacja dawkowania¹¹.