Właściwości farmakokinetyczne leku Ambroksol Hasco

Właściwości farmakokinetyczne ambroksolu chlorowodorku (30 mg/5 ml) w postaci syropu obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania, które zostały szczegółowo zbadane i opisane. Poniższa charakterystyka przedstawia kompleksowy obraz zachowania leku w organizmie po podaniu doustnym.¹

Wchłanianie

Ambroksol chlorowodorek charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym w postaci o natychmiastowym uwalnianiu, w tym w formie syropu. Proces wchłaniania wykazuje liniową zależność od dawki w całym zakresie terapeutycznym, co zapewnia przewidywalną farmakokinetykę leku.²

Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia leku w osoczu (Tmax) wynosi 1-2,5 godziny po podaniu doustnym w postaci o natychmiastowym uwalnianiu, natomiast w przypadku postaci o opóźnionym uwalnianiu Tmax wynosi średnio 6,5 godziny. Biodostępność całkowita ambroksolu chlorowodorku w tabletkach o mocy 30 mg wynosi 79%.³

Istotną informacją z punktu widzenia klinicznego jest brak wpływu posiłków na biodostępność ambroksolu chlorowodorku, co oznacza, że lek może być przyjmowany niezależnie od posiłków.⁴

Dystrybucja

Po wchłonięciu, ambroksol chlorowodorek szybko i w znacznym stopniu dystrybuowany jest z krwi do tkanek organizmu. Szczególnie istotne z punktu widzenia działania terapeutycznego jest to, że największe stężenie substancji czynnej osiągane jest w tkance płucnej, co bezpośrednio koreluje z działaniem mukolitycznym leku.⁵

Objętość dystrybucji ambroksolu po podaniu doustnym jest bardzo duża i wynosi 552 litry, co wskazuje na znaczną penetrację leku do tkanek. W zakresie dawek terapeutycznych ambroksol wiąże się z białkami osocza w około 90%, co może mieć znaczenie przy ocenie potencjalnych interakcji z innymi lekami o wysokim stopniu wiązania z białkami.⁶

Metabolizm

Ambroksol chlorowodorek podlega efektowi pierwszego przejścia przez wątrobę, w wyniku którego około 30% podanej dawki ulega metabolizmowi zanim trafi do krążenia ogólnego. Głównym szlakiem metabolicznym jest proces glukuronidacji zachodzący w wątrobie.⁷

Drugim istotnym szlakiem metabolicznym jest przekształcenie ambroksolu do kwasu dibromoantranilowego, który stanowi około 10% podanej dawki. Badania na mikrosomach wątroby ludzkiej potwierdziły, że za metabolizm ambroksolu chlorowodorku do kwasu dibromoantranilowego odpowiedzialny jest izoenzym CYP3A4 cytochromu P450. Powstają również inne metabolity, jednak mają one mniejsze znaczenie kliniczne.⁸

Wydalanie

Wydalanie ambroksolu następuje głównie przez nerki. W ciągu 3 dni od podania doustnego około 6% dawki jest wykrywane w moczu w postaci niezwiązanej (jako substancja macierzysta), natomiast około 26% dawki w postaci sprzężonej (metabolity).⁹

Okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji dla ambroksolu chlorowodorku wynosi około 10 godzin. Klirens całkowity leku jest wysoki i oszacowany na około 660 ml/min, przy czym klirens nerkowy stanowi jedynie około 8% klirensu całkowitego, co potwierdza, że procesy metaboliczne są główną drogą eliminacji leku.¹⁰

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się zmniejszone usuwanie ambroksolu chlorowodorku z organizmu, co prowadzi do zwiększenia jego stężenia w osoczu około 1,3-2 krotnie. Pomimo tych zmian, ze względu na szeroki indeks terapeutyczny ambroksolu, nie ma konieczności dostosowywania dawki u tych pacjentów.¹¹

Wpływ wieku i płci

Badania farmakokinetyczne wykazały, że wiek oraz płeć nie wpływają w klinicznie istotny sposób na parametry farmakokinetyczne ambroksolu chlorowodorku. W związku z tym nie ma konieczności dostosowywania dawkowania w zależności od wieku czy płci pacjenta.¹²