Infekcja shigella, inaczej szigellosis
Epidemiologia
Infekcja wywołana przez bakterie z rodzaju Shigella, zwana szigellozą, stanowi istotny problem zdrowia publicznego na całym świecie, szczególnie w krajach o niskim i średnim dochodzie, gdzie roczna liczba przypadków sięga około 188 milionów, a zgony około 164 000. Najczęściej choroba dotyka dzieci poniżej 5 roku życia, u których występuje około 80% zgonów związanych z tą infekcją. Dominującymi gatunkami są S. flexneri i S. sonnei, z których pierwszy przeważa w regionach o ograniczonych zasobach, a drugi zyskuje na znaczeniu w krajach przechodzących transformację ekonomiczną. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych kału, w tym testach molekularnych, a nadzór epidemiologiczny prowadzony jest na poziomie krajowym i międzynarodowym, m.in. przez CDC w USA, gdzie roczna zapadalność wynosi około 4,82/100 000 osób, a w Kanadzie i Australii choroba podlega obowiązkowemu zgłaszaniu. Ogniska szigellozy często występują w placówkach opieki nad dziećmi, wśród mężczyzn uprawiających seks z mężczyznami (MSM) oraz w więzieniach, a transmisja odbywa się głównie drogą fekalno-oralną lub przez bezpośredni kontakt.
- Wprowadzenie do epidemiologii infekcji Shigella
- Dane z nadzoru epidemiologicznego
- Czynniki ryzyka i grupy wysokiego ryzyka
- Trendy epidemiologiczne i zmiany wzorców infekcji
- Metody detekcji i raportowanie infekcji Shigella
- Ogniska epidemiczne i ich charakterystyka
- Oporność na antybiotyki i jej implikacje
- Nowe metody badawcze i modelowanie ryzyka
- Zapobieganie i kontrola szerzenia się infekcji
Wprowadzenie do epidemiologii infekcji Shigella
Infekcja shigella, inaczej szigellosis, to choroba zakaźna przewodu pokarmowego wywoływana przez bakterie z rodzaju Shigella. Stanowi ona istotny problem zdrowia publicznego zarówno w krajach rozwiniętych, jak i rozwijających się, szczególnie wobec narastającej oporności na leki przeciwbakteryjne pierwszej i drugiej linii1. Globalnie, szacuje się, że rocznie występuje około 188 milionów przypadków zakażeń Shigella, powodujących około 164 000 zgonów23. Shigella jest najczęstszą przyczyną inwazyjnej (krwawej) biegunki wśród dzieci w regionach o ograniczonych zasobach4.
W Stanach Zjednoczonych szacuje się, że rocznie występuje około 450 000-500 000 przypadków szigellozy56. Choroba ta jest trzecią najczęstszą przyczyną bakteryjnego zapalenia żołądka i jelit w USA, odpowiadającą za około 100 000 hospitalizacji i 500 zgonów rocznie7.
Rozmieszczenie geograficzne
Szigelloza występuje na całym świecie, jednak jest szczególnie powszechna w krajach rozwijających się, gdzie może być endemiczna i powodować ogniska epidemiczne8. W wielu regionach o ograniczonych zasobach, S. flexneri jest dominującym gatunkiem. S. sonnei jest drugim najbardziej rozpowszechnionym gatunkiem, jednak wydaje się, że zyskuje na znaczeniu w regionach przechodzących transformację ekonomiczną9. S. dysenteriae jest rzadko izolowana w badaniach nadzorczych; jej spadek jest prawdopodobnie związany z poprawą warunków sanitarnych i dostępem do antybiotyków. Infekcje S. boydii są rzadkie poza subkontynentem indyjskim10.
W krajach o wysokim dochodzie, przenoszenie Shigella odbywa się głównie drogą fekalno-oralną lub przez bezpośredni kontakt między osobami, w tym kontakt seksualny. W krajach o niskim i średnim dochodzie, przenoszenie drogą fekalno-oralną najczęściej pochodzi z zanieczyszczonej żywności lub wody11.
Dane z nadzoru epidemiologicznego
Dane dotyczące nadzoru nad zakażeniami Shigella są zbierane na poziomie krajowym i międzynarodowym przez różne systemy nadzoru. W Stanach Zjednoczonych krajowe dane dotyczące nadzoru nad Shigella są zbierane poprzez bierny nadzór nad potwierdzonymi laboratoryjnie zakażeniami u ludzi. Państwowe i terytorialne laboratoria zdrowia publicznego zgłaszają elektronicznie infekcje Shigella do CDC za pomocą różnych mechanizmów12. Dane są gromadzone w systemie Laboratory-Based Enteric Disease Surveillance (LEDS). Coroczne podsumowania tych danych są krajowym źródłem informacji o gatunkach i podtypach Shigella13.
Systemy nadzoru w różnych krajach
W Kanadzie, shigelloza jest chorobą podlegającą obowiązkowemu zgłaszaniu. Pracownicy służby zdrowia mają obowiązek zgłaszania przypadków do swoich prowincjonalnych lub terytorialnych organów zdrowia publicznego14. W ostatnich latach w Kanadzie zgłaszano rocznie około 880 przypadków szigellozy15.
W Australii, shigelloza jest chorobą podlegającą obowiązkowemu zgłaszaniu na poziomie krajowym. Przypadki są monitorowane poprzez National Notifiable Disease Surveillance System (NNDSS)16. OzFoodNet to sieć epidemiologów, która monitoruje i reaguje na choroby przenoszone przez żywność w Australii, w tym szigellozę17.
W Wielkiej Brytanii, monitorowanie przypadków Shigella obejmuje analizę epidemiologiczną i genomiczną w celu określenia drogi przenoszenia i genomowego powiązania przypadków18. W ostatnich latach odnotowano znaczący wzrost zakażeń Shigella wśród mężczyzn uprawiających seks z mężczyznami (MSM)19.
W Indiach, dane z 13-letniego nadzoru pokazują, że wskaźnik izolacji Shigella waha się od 3-6% wszystkich próbek kału z biegunką20. Epidemie były zgłaszane z różnych części kraju, w tym z południowych Indii, Vellore (1972-1973, 1997-2001), wschodnich Indii (1984), Wysp Andamańskich i Nikobarskich (1986) oraz Chandigarh (2003) w północnych Indiach21.
Zaawansowane metody nadzoru epidemiologicznego
W ostatnich latach, genomiczna analiza sekwencji całego genomu (WGSA) jest coraz częściej stosowana do badania epidemiologii, ekologii i dynamiki genomu pomocniczego szigellozy. W Republice Południowej Afryki, WGSA została zastosowana do analizy dużej podpróby izolatów nadzorczych zebranych w latach 2011-2015, skupiając się na Shigella flexneri 2a i Shigella sonnei22. Wyniki badań potwierdzają, że styl życia specyficzny dla serotypu jest czynnikiem wpływającym na różnice epidemiologiczne, pokazują, że oporność na antybiotyki (AMR) nie jest wymagana dla sukcesu epidemiologicznego S. flexneri, oraz że epidemia HIV mogła przyczynić się do ekspansji populacji Shigella23.
Mimo że największe obciążenie chorobą szigellozy dotyczy mieszkańców Afryki Subsaharyjskiej (SSA) i Azji, wykorzystanie WGSA do badania szigellozy w SSA było niedostatecznie wykorzystywane24. RPA ma wysoką zapadalność (2,7 hospitalizacji/100 000 osób rocznie) na szigellozę, wywoływaną głównie przez S. flexneri i S. sonnei, odkrytą dzięki rutynowemu, krajowemu nadzorowi nad szigellozą25.
Czynniki ryzyka i grupy wysokiego ryzyka
Szigelloza wykazuje specyficzne wzorce występowania w różnych grupach wiekowych i populacjach. Shigella jest najczęstszą przyczyną czerwonki u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 5 lat2627. Według szacunków, ponad dwie trzecie wszystkich epizodów szigellozy i cztery piąte wszystkich zgonów z powodu szigellozy występuje u dzieci poniżej piątego roku życia28.
Grupy szczególnie narażone
Osoby z obniżoną odpornością, małe dzieci, mężczyźni uprawiający seks z mężczyznami oraz podróżujący międzynarodowo są narażeni na wysokie ryzyko zakażenia Shigella29. Wiele ognisk szigellozy występuje w placówkach opieki nad dziećmi, wśród mężczyzn uprawiających seks z mężczyznami oraz w więzieniach30.
W Maine (USA), wiele ognisk szigellozy występuje w placówkach opieki nad dziećmi lub szkołach, a dzieci poniżej 5 roku życia są najbardziej narażone na infekcję. Podróżujący, mężczyźni uprawiający seks z mężczyznami, osoby bezdomne oraz osoby z osłabionym układem odpornościowym również są narażone na zwiększone ryzyko zachorowania na szigellozę31.
W Australii, rdzenni Australijczycy byli nieproporcjonalnie dotknięci szigellozą, przy czym wskaźnik zgłoszeń w tej populacji osiągnął szczyt w 2018 r. na poziomie 92,1 przypadków na 100 000 mieszkańców32.
Czynniki środowiskowe i inne
Ogniska szigellozy występują, gdy wojny lub klęski żywiołowe prowadzą do niehigienicznych warunków życia, przeludnienia i złych warunków sanitarnych3334. Rosnące temperatury również znacznie zwiększają ryzyko chorób biegunkowych, takich jak szigelloza35.
W regionie Morza Śródziemnego, czerwonka bakteryjna staje się jedną z głównych przyczyn zachorowalności i śmiertelności z powodu biegunki u dzieci poniżej piątego roku życia. W niektórych środowiskach nawet 50% wszystkich zgonów z powodu biegunki można przypisać czerwonce bakteryjnej36.
Najnowsze regionalne szacunki mówią o milionie wszystkich przypadków Shigella rocznie z około 40 000 zgonów (średni wskaźnik śmiertelności 4%)37. W większości krajów w regionie śródziemnomorskim Shigella najczęściej występuje w gęsto zaludnionych obszarach z niebezpiecznymi lub niewystarczającymi zasobami wody i nieodpowiednimi warunkami sanitarnymi38.
Trendy epidemiologiczne i zmiany wzorców infekcji
Dane z nadzoru epidemiologicznego wskazują na zmieniające się wzorce infekcji Shigella na przestrzeni lat. W Stanach Zjednoczonych, według raportów CDC, liczba infekcji Shigella zgłaszanych rocznie ulegała zmianom w ciągu ostatnich kilku lat. Zgodnie z najnowszymi raportami LEDS, infekcje Shigella zmniejszyły się z ponad 14 000 izolatów zgłoszonych w 2008 r. do rekordowo niskich 7 000-8 000 izolatów zgłaszanych rocznie w latach 2011-201339.
Zmiany chorobowości w różnych regionach
W 2013 roku średnia roczna zapadalność na szigellozę w Stanach Zjednoczonych wynosiła 4,82 przypadków na 100 000 osób. Państwowe laboratoria zdrowia publicznego zgłosiły 7 746 potwierdzonych laboratoryjnie infekcji Shigella do CDC w 2012 roku. Spośród 7 746 potwierdzonych laboratoryjnie izolatów, 6 867 zostało zidentyfikowanych do poziomu gatunku. Rozkład według gatunków był podobny do lat poprzednich, przy czym S. sonnei stanowił największy odsetek infekcji (75%), następnie S. flexneri (12%), S. boydii (0,8%) i S. dysenteriae (0,3%)40.
W Illinois (USA), co roku zgłasza się około 18 000 potwierdzonych laboratoryjnie przypadków szigellozy; 1 300 w Illinois. Ponieważ wiele łagodniejszych przypadków nie jest diagnozowanych ani zgłaszanych, rzeczywista liczba infekcji może być 20 razy większa41.
W Teksasie (USA), w latach 2014-2018 średnia liczba przypadków szigellozy zgłaszanych rocznie wynosiła 3 126 przypadków (zakres od 1 357 do 5 623). Liczba przypadków szigellozy zgłaszanych w Teksasie zmniejszyła się ze szczytowej wartości 5 623 przypadków zgłoszonych w 2015 r. do 1 357 przypadków w 2018 r. Jednak liczba przypadków zgłoszonych w 2019 r. potroiła się do 4 04242.
Zmiany w rozkładzie wiekowym i geograficznym
Najwyższa zapadalność na 100 000 mieszkańców dla szigellozy (27,77 przypadków) występowała wśród dzieci poniżej 5 roku życia43. Według najnowszych raportów CDC, infekcja Shigella stanowiła 28% wszystkich infekcji bakterii jelitowych. Dzieci poniżej 5 roku życia miały 7% wszystkich zgłoszonych przypadków, co wskazuje na nieproporcjonalne obciążenie chorobą w tej populacji44.
W Teksasie około dwie trzecie (66%) przypadków zgłoszonych w 2019 r. dotyczy osób w wieku 0-19 lat, przy czym większość przypadków (58%) dotyczy osób w wieku 1-9 lat45.
W Australii wskaźniki zgłoszeń szigellozy były wyższe wśród rdzennych Australijczyków niż w populacji nierdzennej, co było zgodne przez cały okres nadzoru46. Względne znaczenie gatunków Shigella w Australii różniło się w zależności od jurysdykcji, przy czym zachodnie jurysdykcje, szczególnie Terytorium Północne (NT), miały wyższe wskaźniki we wszystkich latach47.
Metody detekcji i raportowanie infekcji Shigella
Pracownicy służby zdrowia mogą zlecić badania laboratoryjne w celu wykrycia bakterii Shigella w kale chorej osoby48. Infekcję Shigella można zidentyfikować poprzez monitorowanie objawów. Badania serologiczne izolatów z kału mogą odróżnić i potwierdzić serogrupy. Diagnostyczne testy oparte na kwasach nukleinowych są powszechne w wykrywaniu patogenów jelitowych49.
Metody diagnostyczne i ich ograniczenia
Definicja przypadku czerwonki WHO zalecana do celów nadzoru i raportowania to biegunka z widoczną krwią w kale („krwawa biegunka”)50. Uważa się również, że ma ona ograniczoną wartość praktyczną, ponieważ wyniki stają się dostępne długo po rozpoczęciu leczenia, a fałszywie ujemne hodowle są powszechne51.
W Australii w okresie badania zaobserwowano również zmianę metody badania używanej do diagnozowania szigellozy, gdzie niezależne od hodowli testy diagnostyczne (CIDT) zwiększyły się od 2014 r.; zbiegło się to również ze wzrostem zgłoszeń niezidentyfikowanych Shigella52. Wyniki badań również podkreślają implikacje niezależnych od hodowli testów dla nadzoru nad szigellozą, w szczególności zmniejszenie dostępności informacji na poziomie gatunku53.
W Australii, w ostatnich latach zaobserwowano znaczny wzrost nieidentyfikowanych Shigella, co zbiegło się ze zwiększonym wykorzystaniem CIDT54.
Systemy raportowania i nadzoru
Szigelloza jest zgłaszana przez lekarzy za pośrednictwem poczty w ciągu 12 godzin od rozpoznania lub silnego podejrzenia zarówno do Connecticut Department of Public Health (DPH), jak i lokalnego departamentu zdrowia (LHD)55. Izolaty Shigella muszą być przekazane do laboratorium zdrowia publicznego DPH w celu potwierdzenia i powinny zawierać informacje o serogrupie/gatunku56.
W Georgii (USA), szigelloza jest chorobą zgłaszaną w Georgii. Wszystkie pozytywne wyniki laboratoryjne są zgłaszane do Departamentu Zdrowia Publicznego Georgii57.
Aktywny, oparty na populacji nadzór nad Shigella jest prowadzony w całym Nowym Meksyku od 2004 roku jako część systemu FoodNet programu New Mexico Emerging Infections Program (NMEIP)58. Poprzez ten system nadzoru, New Mexico FoodNet jest w stanie badać i opisywać infekcje Shigella w stanie59.
W Wiktori (Australia), szigelloza musi być zgłaszana przez lekarzy i służby patologiczne na piśmie w ciągu 5 dni od rozpoznania60. Dwa lub więcej powiązanych przypadków powinno być uważanych za wskaźnik ogniska i wymaga dochodzenia61.
Ogniska epidemiczne i ich charakterystyka
Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) została powiadomiona 4 lutego 2022 r. o niezwykle dużej liczbie przypadków Shigella sonnei opornych na wiele leków (XDR), które zostały zgłoszone w Wielkiej Brytanii i kilku innych krajach w regionie europejskim WHO od końca 2021 r.62. Oporność na wiele leków (MDR) i XDR shigellosis jest problemem zdrowia publicznego, ponieważ opcje leczenia są bardzo ograniczone dla przypadków umiarkowanych do ciężkich63.
Charakterystyka ognisk epidemicznych
Szigelloza często rozprzestrzenia się szybko w całych społecznościach, przede wszystkim poprzez przenoszenie z osoby na osobę, powodując to, co znane jest jako ognisko obejmujące całą społeczność64. W 2022 r. w Nowym Meksyku zidentyfikowano 246 potwierdzonych i prawdopodobnych przypadków Shigella, przy ogólnym wskaźniku 11,6 na 100 000 ludności65.
W lipcu 2023 r. w Filadelfii (USA) zaobserwowano wzrost liczby przypadków Shigella. W ostatnim miesiącu zgłoszono 21 przypadków wśród dorosłych i 4 przypadki wśród dzieci od 1 października 2023 r. Wstępne dochodzenia sugerują, że niektóre osoby z wynikiem pozytywnym doświadczają bezdomności lub zaburzeń związanych z używaniem opioidów66.
W hrabstwie King (USA), Public Health Seattle King County (Public Health) zidentyfikowało pięć przypadków XDR Shigella w hrabstwie King od 2020 r. Cztery przypadki XDR Shigella u mieszkańców hrabstwa King zgłoszono w okresie od listopada 2023 r. do marca 2024 r.67.
Ogniska w wybranych populacjach
Ogniska najczęściej występują w placówkach opieki nad dziećmi, wśród mężczyzn uprawiających seks z mężczyznami oraz w więzieniach68. Duże ogniska szigellozy miały miejsce w społecznościach, które często zaczynają się w placówkach opieki nad dziećmi lub szkołach i rozprzestrzeniają się w całych gospodarstwach domowych i społecznościach podczas spotkań towarzyskich69.
Ogniska wystąpiły również wśród gejów lub biseksualnych mężczyzn i innych mężczyzn uprawiających seks z mężczyznami70. W Anglii, mimo że największe obciążenie chorobą szigellozy dotyczy mieszkańców Afryki Subsaharyjskiej (SSA) i Azji, zakażenia Shigella są coraz częściej nabywane w kraju przez mężczyzn uprawiających seks z mężczyznami (MSM)71.
W 2023 roku większość diagnoz Shigella spp. odnotowano w Londynie (46%), Wielkim Manchesterze (7%) oraz Surrey i Sussex (8%); odzwierciedla to zróżnicowanie populacji MSM w całym kraju72.
Oporność na antybiotyki i jej implikacje
Wraz z rosnącą opornością na leki pierwszej linii oraz ciprofloksacynę, jedynie ceftriakson pozostaje lekiem z wyboru; jednak rosnąca MDR wraz z opornością na cefalosporyny trzeciej generacji jako ostatniego środka stwarza alarmującą sytuację, która wymaga właściwego stosowania środków przeciwdrobnoustrojowych i ich ciągłego monitorowania73.
Trendy w oporności na antybiotyki
Pojawienie się Shigella opornej na wiele leków (MDR) zostało zgłoszone z całego świata, w tym z USA, Iranu, Chin, Indonezji, Wietnamu, Bangladeszu i Indii74. Stwierdzenie wysokiej częstości występowania genów produkujących ESBL, takich jak blaCTX-M-15, które rozprzestrzeniają się poprzez transfer horyzontalny i/lub mobilizację mobilnych elementów genetycznych drogą oralno-fekalną, ma poważne implikacje pod względem dalszego rozprzestrzeniania się oporności na cefalosporyny trzeciej generacji do innych regionów75.
Centra Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC) National Antimicrobial Resistance Monitoring System (NARMS) monitorują wzrost infekcji Shigella opornych na wiele leków (XDR) (shigellosis) w Stanach Zjednoczonych. W 2022 r. około 5% infekcji Shigella zgłoszonych do CDC było spowodowanych szczepami XDR w porównaniu do 0% w 2015 r.7677.
CDC definiuje bakterie XDR Shigella jako szczepy, które są odporne na wszystkie powszechnie zalecane empiryczne i alternatywne antybiotyki – azytromycynę, ciprofloksacynę, ceftriakson, trimetoprim-sulfametoksazol (TMP-SMX) i ampicylinę78.
Implikacje dla zdrowia publicznego
Przypadki S. sonnei opornej na ciprofloksacynę znacznie wzrosły od III kwartału 2021 r., 230 i 432 diagnozy zgłoszone w 2022 i 2023 r. odpowiednio; godnym uwagi w tym wzroście było ponowne pojawienie się szczepu Ssonneią CipR.MSM5 (Clade 5) pod koniec 2021 r., który następnie stał się oporny na wiele leków (XDR)79.
Bardzo wysoki poziom oporności na leki przeciwdrobnoustrojowe wśród izolatów Shigella spp. nadal stanowi znaczące zagrożenie dla zdrowia publicznego; wzrost XDR w izolatach S. sonnei z opornością na ceftriakson (kluczowy lek drugiej linii w leczeniu szigellozy) jest monitorowany, aby zapewnić, że obecne przypadki szigellozy są skutecznie leczone i że leczenie antybiotykami nadal jest skuteczne80.
Odsetek izolatów XDR nadal rośnie wśród izolatów S. flexneri i, zwłaszcza, S. sonnei, co budzi obawy, że dla pacjentów z powikłaniami dostępnych jest bardzo niewiele opcji terapeutycznych81.
Nowe metody badawcze i modelowanie ryzyka
Choroba biegunkowa pozostaje główną przyczyną chorób i śmiertelności dzieci, a Shigella jest głównym czynnikiem etiologicznym, dla którego szczepionka może wkrótce być dostępna. To badanie miało na celu modelowanie zmienności czasowo-przestrzennej w infekcji Shigella u dzieci i mapowanie jej przewidywanej częstości występowania w krajach o niskim i średnim dochodzie (LMIC)82.
Modele predykcyjne i mapowanie ryzyka
Badanie zastosowało podejście IPD-MA, aby rozwiązać tę lukę w wiedzy, i jest pierwszą próbą mapowania częstości występowania Shigella na poziomie suplementarnym i w wielu kontynentach. Jest to również pierwszy, który modeluje porównawcze efekty dużego zestawu współzmiennych, które różnią się w różnych skalach, od jednostki do szerszego makroklimatu, a dla kilku z nich zawiera zmienność czasową z dzienną rozdzielczością83.
Wyniki ujawniają nie tylko małoskalowe strefy potencjalnego podwyższonego ryzyka transmisji, ale także dające się uogólnić dowody na temat względnego wpływu różnych czynników napędzających transmisję Shigella. Ponadto, ujawniona przez te wyniki sezonowa zmienność ryzyka infekcji w tych samych lokalizacjach może być istotna dla diagnozy i leczenia oraz dla optymalnego czasu interwencji systemu opieki zdrowotnej84.
Czynniki wpływające na ryzyko infekcji
Wyniki potwierdzają, że ryzyko Shigella ma silny związek z wiekiem – najwyższa częstość występuje u starszych dzieci (24-59m) – i statusem objawów biegunki, zgodnie z efektami udokumentowanymi wcześniej. Chociaż te zmienne kontrolne zajmowały najwyższą pozycję pod względem ważności i wielkości efektu, były one ściśle związane ze zmiennymi hydrometeorologicznymi, w tym temperaturą, prędkością wiatru, wilgotnością względną i wilgotnością gleby85.
Rozkład Shigella jest bardziej wrażliwy na czynniki klimatologiczne, takie jak temperatura, niż wcześniej uznawano. Warunki w dużej części Afryki Subsaharyjskiej są szczególnie sprzyjające dla transmisji Shigella, choć punkty zapalne występują również w Ameryce Południowej i Środkowej, delcie Gangesu-Brahmaputry i Nowej Gwinei86.
Zapobieganie i kontrola szerzenia się infekcji
Zapobieganie szigellozie jest pożądane, ponieważ znacznie zmniejszy zachorowalność związaną z biegunką w kraju87. Poprawa warunków sanitarnych i higieny osobistej powinna być podkreślana w placówkach opieki dziennej88.
Strategie zapobiegania w społecznościach
Właściwe mycie rąk przez personel i dzieci (zwłaszcza po skorzystaniu z toalety lub kontakcie z zabrudzonymi pieluchami) powinno być podkreślane, ponieważ higiena rąk jest najważniejszym środkiem zmniejszającym przenoszenie89.
Każdy kraj dążący do zapewnienia gotowości na epidemię Sd1 powinien mieć skuteczne systemy nadzoru chorób, wyszkolonych pracowników służby zdrowia, niezawodnie zaopatrzone placówki zdrowotne i trwające działania w zakresie edukacji zdrowotnej90.
Ustanowienie międzyministerialnego komitetu w celu planowania i koordynowania reakcji na epidemie, w tym czerwonki91.
Kontrola ognisk epidemicznych
Jeśli liczba zgłoszonych przypadków szigellozy w twoim mieście/miejscowości wydaje się wyższa niż zwykle, lub jeśli podejrzewa się ognisko, uzasadnione jest bardziej intensywne dochodzenie. Skonsultuj się z epidemiologiem terenowym w CADE w celu uzyskania wskazówek dotyczących zapobiegania i nadzoru nad dodatkowymi przypadkami92.
Dzieci z infekcją Shigella, które mają biegunkę, powinny być wykluczone do 48 godzin po ustąpieniu biegunki lub do 24 godzin po rozpoczęciu leczenia antybiotykami ORAZ 24 godziny po ustąpieniu biegunki93.
Osoby z potwierdzoną laboratoryjnie infekcją powinny być ograniczone od bezpośredniej opieki nad pacjentem, dopóki biegunka nie ustanie i nie zostaną uzyskane dwie kolejne negatywne posiewy kału w odstępie co najmniej 24 godzin94.
Uczestnicy i/lub personel z potwierdzoną laboratoryjnie infekcją powinni być wykluczeni z opieki dziennej, dopóki biegunka nie ustanie i nie zostaną uzyskane dwie kolejne negatywne posiewy kału w odstępie co najmniej 24 godzin95.
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.