słaba mobilizacja
Słaba mobilizacja to stan, w którym pacjent wykazuje ograniczoną zdolność do aktywności fizycznej i poruszania się. Jest to poważny problem kliniczny, często występujący u pacjentów hospitalizowanych, osób starszych lub po urazach i zabiegach operacyjnych. Długotrwała słaba mobilizacja może prowadzić do szeregu powikłań, takich jak zaniki mięśniowe, odleżyny, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc oraz pogorszenie ogólnej sprawności funkcjonalnej.
W praktyce medycznej wczesna identyfikacja słabej mobilizacji jest kluczowa dla wdrożenia odpowiednich interwencji. Fizjoterapeuci oceniają mobilność pacjenta przy użyciu standaryzowanych narzędzi, takich jak skala Barthel, test wstawania z krzesła czy skala mobilności szpitalnej. Ocena ta powinna uwzględniać zarówno czynniki fizyczne, jak i psychologiczne ograniczające mobilność.
Postępowanie w przypadku słabej mobilizacji obejmuje opracowanie indywidualnego planu rehabilitacji, stopniowe zwiększanie aktywności fizycznej, stosowanie odpowiednich pomocy ortopedycznych oraz edukację pacjenta i rodziny. W przypadkach pooperacyjnych wczesna mobilizacja jest elementem protokołów ERAS (Enhanced Recovery After Surgery), które znacząco poprawiają wyniki leczenia i skracają czas hospitalizacji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Plerixafor Biofar 20 mg/ml
Plerixafor Biofar jest stosowany w mobilizacji komórek macierzystych, podawany podskórnie w dawce 20 mg (dawka stała) lub 0,24 mg/kg masy ciała u dorosłych o masie ciała ≤83 kg, natomiast u pacjentów >83 kg wyłącznie 0,24 mg/kg mc., z maksymalną dawką dobową 40 mg. U dzieci i młodzieży (1-18 lat) zalecana dawka wynosi 0,24 mg/kg mc., z doborem strzykawki dostosowanym do masy ciała. Lek podaje się 6-11 godzin przed aferezą, po 4-dniowym leczeniu wprowadzającym G-CSF w dawce 10 μg/kg mc. na dobę. U pacjentów z klirensem kreatyniny 20-50 mL/min dawka jest redukowana o 1/3 do 0,16 mg/kg mc., z maksymalną dawką 27 mg/dobę. Brak jest wystarczających danych dotyczących dawkowania u pacjentów z klirensem <20 mL/min oraz u hemodializowanych. U osób w podeszłym wieku z prawidłową funkcją nerek nie wymaga się modyfikacji dawki, natomiast przy klirensie ≤50 mL/min stosuje się redukcję dawki analogiczną do pacjentów z niewydolnością nerek.
afereza, chemioterapia mielosupresyjna, czynnik predykcyjny, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, ekspozycja ogólnoustrojowa, hemodializa, intensywna chemioterapia, klirens kreatyniny, komórka macierzysta, mobilizacja komórek macierzystych, należna masa ciała, pleryksafor, podanie podskórne, słaba mobilizacja, wstrzyknięcie podskórne