Leki zawierające w składzie
aminofluorek
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje
- Przeciwwskazania stosowania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
Aminofluorek to związek organiczny fluoru, który stanowi ważną substancję czynną w preparatach stomatologicznych, głównie w profilaktyce próchnicy zębów. Działa poprzez tworzenie ochronnej warstwy na powierzchni szkliwa, która zapobiega demineralizacji i wspomaga remineralizację uszkodzonych tkanek zęba. W przeciwieństwie do zwykłego fluorku, aminofluorek ma zdolność do silniejszego przylegania do powierzchni zębów dzięki swojej strukturze molekularnej, co zapewnia dłuższy czas działania.
Do głównych zalet stosowania aminofluorku należy jego wysoka skuteczność w zapobieganiu próchnicy, przedłużone działanie ochronne w porównaniu do innych związków fluoru oraz zdolność do hamowania namnażania bakterii próchnicotwórczych w jamie ustnej. Badania kliniczne wykazały, że regularne stosowanie preparatów z aminofluorkiem może zmniejszyć ryzyko próchnicy nawet o 30-40% w porównaniu do standardowych preparatów fluorkowych.
W Polsce dostępne są preparaty zawierające aminofluorek, głównie w postaci past do zębów i płukanek do jamy ustnej. Do najpopularniejszych produktów należą: Elmex (pasta do zębów i płukanka), Meridol (pasta i płukanka), a także żele do stosowania miejscowego jak Elmex Gelee. Preparaty te są często zalecane przez stomatologów osobom z podwyższonym ryzykiem próchnicy.
Mimo licznych korzyści, należy pamiętać o potencjalnych zagrożeniach związanych ze stosowaniem aminofluorku. Najważniejszym jest ryzyko fluorozy zębów przy nadmiernym stosowaniu, szczególnie u dzieci poniżej 6 roku życia. Dlatego zaleca się nadzorowanie ilości używanej pasty przez dzieci oraz unikanie połykania preparatów zawierających aminofluorek. W rzadkich przypadkach mogą również wystąpić reakcje alergiczne na aminofluorek, objawiające się podrażnieniem błony śluzowej jamy ustnej.
Lista leków z tym składnikiem
-
Fluormex – Żel – (33,19 mg + 22,1 mg)/g
Preparat w postaci żelu zawiera aminofluorki i sód fluorku, dostarczając aktywny fluor w stężeniu 12,5 mg na gram. Stosowany jest do kontaktowej fluoryzacji zębów w celu profilaktyki próchnicy, leczenia nadwrażliwości szyjek zębowych oraz odwapnień szkliwa. Wskazany także przy niedorozwoju twardych tkanek zębów oraz na powierzchnie zębów wrażliwych na mechaniczne uszkodzenia spowodowane aparatami ortodontycznymi i protezami. Można go używać zarówno u dzieci powyżej 5 lat, jak i u dorosłych.
Wskazania do stosowania- nadwrażliwość szyjki zęba
- niedorozwój twardych tkanek zęba
- odwapnienie szkliwa
- po korekcie zgryzu urazowego
- profilaktyka próchnicy
- wrażliwa powierzchnia zęba startego aparatami ortodontycznymi
- wrażliwa powierzchnia zęba startego klamrami
- wrażliwa powierzchnia zęba startego protezami częściowymi
- wrażliwa powierzchnia zęba startego szynami
Substancja czynna -
Fluormex – Płyn stomatologiczny – 133 mg/g
Produkt leczniczy jest płynem stomatologicznym zawierającym 133 mg aminofluorków oraz 10 mg aktywnego fluoru na gram. Stosuje się go do kontaktowej fluoryzacji zębów w celu profilaktyki próchnicy, leczenia odwapnień szkliwa oraz nadwrażliwości szyjek zębowych. Pomaga również w przypadkach niedorozwoju twardych tkanek zębów oraz na wrażliwe powierzchnie zębów startych przez klamry, szyny lub aparaty ortodontyczne. Zalecany jest dla dzieci powyżej 5 roku życia oraz dla dorosłych.
Wskazania do stosowania- nadwrażliwość szyjki zęba
- niedorozwój twardych tkanek zęba
- odwapnienie szkliwa
- po korekcie zgryzu urazowego
- profilaktyka próchnicy
- wrażliwa powierzchnia zęba starta aparatem ortodontycznym
- wrażliwa powierzchnia zęba starta klamrą
- wrażliwa powierzchnia zęba starta protezą częściową
- wrażliwa powierzchnia zęba starta szyną
Substancja czynna