nadmierna aktywność psychoruchowa
Nadmierna aktywność psychoruchowa to stan charakteryzujący się wzmożonym napędem ruchowym, niepokojem ruchowym oraz trudnościami w kontrolowaniu zachowania. Jest jednym z podstawowych objawów zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD), ale może również występować w przebiegu innych zaburzeń, takich jak choroba afektywna dwubiegunowa w fazie maniakalnej, zaburzenia lękowe czy niektóre schorzenia neurologiczne.
W obrazie klinicznym nadmiernej aktywności psychoruchowej obserwuje się nieprzerwany ruch, trudności w spokojnym siedzeniu czy staniu, wykonywanie wielu czynności jednocześnie, gadatliwość oraz impulsywność. U dzieci objawia się to częstym bieganiem, wspinaniem się, trudnościami w zabawie w ciszy, a u dorosłych – wewnętrznym niepokojem, niecierpliwością i podejmowaniem wielu aktywności jednocześnie.
Diagnostyka nadmiernej aktywności psychoruchowej wymaga dokładnego wywiadu klinicznego, obserwacji zachowania oraz wykluczenia innych przyczyn, takich jak zaburzenia tarczycy czy działania niepożądane leków. Leczenie jest uzależnione od przyczyny – w przypadku ADHD stosuje się farmakoterapię (m.in. metylofenidat, atomoksetyna) oraz terapię behawioralno-poznawczą, podczas gdy w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych kluczowe są leki normotymiczne i przeciwpsychotyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Singulair 5 5 mg
Przedawkowanie montelukastu, substancji czynnej Singulair 5 (tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg), może wystąpić u dorosłych i dzieci, jednak nawet dawki znacznie przekraczające zalecane (do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie oraz krótkoterminowo do 900 mg/dobę) nie wykazały klinicznie istotnych działań niepożądanych. Opisano przypadki jednorazowego przyjęcia dawki do 1000 mg (około 61 mg/kg masy ciała u dziecka), które również nie spowodowały poważnych zaburzeń klinicznych ani laboratoryjnych, co wskazuje na wysoki profil bezpieczeństwa montelukastu. Mimo to, w przedawkowaniu mogą pojawić się objawy takie jak ból brzucha, senność, nadmierne pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierna aktywność psychoruchowa, szczególnie u dzieci, które należy monitorować w kontekście indywidualnej wrażliwości i współistniejących schorzeń.
astma, badanie kliniczne, ból brzucha, ból głowy, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, funkcje życiowe, hemodializa, montelukast, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadmierne pragnienie, ośrodkowy układ nerwowy, ostre przedawkowanie, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie montelukastu, senność, tabletki do rozgryzania, wymioty, zaburzenie elektrolitowe, zatrucie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Benodil 0,125 mg/ml
Budezonid w formie zawiesiny do nebulizacji (Benodil) dostępny jest w dawkach 0,125 mg/ml, 0,25 mg/ml i 0,5 mg/ml i może wywoływać działania niepożądane zależne od dawki, czasu ekspozycji, wieku pacjenta, funkcji nerek oraz indywidualnej wrażliwości. Najczęściej obserwuje się kandydozę jamy ustnej i gardła, którą można ograniczyć poprzez płukanie jamy ustnej po inhalacji. Rzadko występują reakcje nadwrażliwości, w tym podrażnienie skóry twarzy po użyciu maski inhalacyjnej, a także paradoksalny skurcz oskrzeli. U dzieci i młodzieży istnieje ryzyko spowolnienia wzrostu, co wymaga regularnej kontroli. W badaniach klinicznych z udziałem 13 119 pacjentów stosujących budezonid i 7 278 pacjentów placebo, częstość występowania lęku wynosiła odpowiednio 0,52% i 0,63%, a depresji 0,67% i 1,15%.
budezonid, chrypka, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depresja, glikokortykosteroid wziewny, jaskra, kandydoza jamy ustnej i gardła, klasyfikacja MedDRA, kontaktowe zapalenie skóry, łatwe siniaczenie, nadmierna aktywność psychoruchowa, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, podrażnienie skóry twarzy, pokrzywka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz mięśni, spowolnienie wzrostu, uszkodzenie nerwu wzrokowego, zaburzenie snu, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie płuc - Leksykon leków
Przedawkowanie – Montelukast Bluefish Pharma 5 mg
Przedawkowanie montelukastu, nawet w dawkach znacznie przekraczających zalecane terapeutyczne (do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie u dorosłych oraz do 900 mg/dobę przez tydzień w badaniach krótkotrwałych), nie wykazuje klinicznie istotnych działań niepożądanych. Zgłoszone przypadki ostrego przedawkowania, w tym dawki do 1000 mg (około 61 mg/kg u dziecka w wieku 42 miesięcy), nie odbiegały od znanego profilu bezpieczeństwa leku. Najczęściej obserwowane objawy to ból brzucha, senność, nadmierne pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierna aktywność psychoruchowa, które odpowiadają standardowemu profilowi działań niepożądanych montelukastu stosowanego terapeutycznie.
astma, ból brzucha, ból głowy, dawkowanie terapeutyczne, dializa otrzewnowa, drożność dróg oddechowych, działanie niepożądane, hemodializa, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadmierne pragnienie, ostre przedawkowanie, płukanie żołądka, pobudzenie, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie montelukastu, równowaga wodno-elektrolitowa, senność, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenie wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Flixotide
Flutykazon propionian w postaci zawiesiny do nebulizacji wymaga ścisłej kontroli klinicznej, zwłaszcza u pacjentów z ciężką astmą, ze względu na ryzyko ciężkich zaostrzeń i zgonu. Należy monitorować częstość stosowania krótko działających β2-agonistów oraz objawy nagłego pogorszenia, które mogą wymagać zwiększenia dawki kortykosteroidów. Długotrwałe stosowanie dużych dawek (≥1000 µg/dobę) wiąże się z ryzykiem działań ogólnoustrojowych, takich jak zespół Cushinga, zahamowanie czynności kory nadnerczy, spowolnienie wzrostu u dzieci, zmniejszenie gęstości mineralnej kości oraz objawy psychiczne. W przypadku wystąpienia paradoksalnego skurczu oskrzeli należy natychmiast przerwać terapię i zastosować szybko działający lek rozszerzający oskrzela.
agonista receptora beta-2, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astma, badanie czynnościowe płuc, centralna chorioretinopatia surowicza, ciężka astma, cukrzyca, cushingoidalne rysy twarzy, działanie ogólnoustrojowe, flutykazon propionian, gęstość mineralna kości, gruźlica płuc, hiperglikemia, hipoglikemia, jaskra, kortykosteroid doustny, kortykosteroid wziewny, lek przeciwzapalny, nadmierna aktywność psychoruchowa, niedociśnienie tętnicze, nieostre widzenie, ostry przełom nadnerczowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, pulmonolog, skurcz oskrzeli, spowolnienie wzrostu, szczytowy przepływ wydechowy, wyprysk, zaburzenie snu, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zaostrzenie astmy, zespół Cushinga - Leksykon leków
Przedawkowanie – Montelukast LEK-AM 4 mg
Przedawkowanie montelukastu, choć klinicznie istotne, wykazuje relatywnie szeroki margines bezpieczeństwa. Badania kliniczne potwierdzają tolerancję dawek nawet do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie oraz do 900 mg/dobę przez około tydzień bez istotnych działań niepożądanych. Opisano przypadki ostrego przedawkowania, w tym dawki do 1000 mg (około 61 mg/kg masy ciała u dziecka), które nie skutkowały poważnymi powikłaniami. Najczęściej obserwowane objawy przedawkowania to ból brzucha, senność, nadmierne pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierna aktywność psychoruchowa, które mają charakter przejściowy i ustępują samoistnie. Brak jest jednoznacznych danych dotyczących eliminacji montelukastu podczas dializ, co stanowi ograniczenie w przypadku ciężkich zatruć.
badanie laboratoryjne, ból brzucha, ból głowy, ciśnienie tętnicze, dawka terapeutyczna, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, hemodializa, leczenie objawowe, margines bezpieczeństwa leku, metoda nerkozastępcza, monitorowanie parametrów życiowych, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadmierne pragnienie, nawodnienie, ostre przedawkowanie, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie montelukastu, saturacja, senność, stan neurologiczny, wymioty - Leksykon leków
Przedawkowanie – Monkasta 4 mg
Przedawkowanie montelukastu, zarówno jednorazowe, jak i przewlekłe, wykazuje relatywnie dobry profil bezpieczeństwa, nawet przy dawkach znacznie przekraczających zalecane. W literaturze opisano przypadki przyjęcia dawek do 1000 mg, co u małych dzieci odpowiadało około 61 mg/kg masy ciała, bez istotnych działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane objawy przedawkowania to ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierna aktywność psychoruchowa, jednak nie określono jednoznacznych dawek progowych dla tych symptomów. Badania kliniczne i laboratoryjne potwierdzają, że profil bezpieczeństwa po przedawkowaniu jest zgodny z tym obserwowanym podczas standardowego stosowania leku u dorosłych i dzieci.
badanie kliniczne, badanie laboratoryjne, ból brzucha, ból głowy, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, funkcja nerek, funkcja wątroby, hemodializa, leczenie objawowe, montelukast, nadmierna aktywność psychoruchowa, parametry życiowe, płukanie żołądka, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie leku, senność, stan neurologiczny, stężenie elektrolitów, wymioty, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Przedawkowanie – Milukante 10 mg
Montelukast, substancja czynna leku Milukante, wykazuje szeroki margines bezpieczeństwa w kontekście przedawkowania. W badaniach klinicznych stosowano dawki nawet do 900 mg/dobę przez tydzień oraz 200 mg/dobę przez 22 tygodnie bez istotnych działań niepożądanych. Po wprowadzeniu do obrotu odnotowano przypadki ostrego przedawkowania sięgającego 1000 mg (w przypadku dziecka 42-miesięcznego około 61 mg/kg masy ciała), które nie skutkowały poważnymi konsekwencjami klinicznymi. Najczęściej obserwowane objawy przedawkowania to ból brzucha, senność, wzmożone pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierna aktywność psychoruchowa, występujące przy różnych dawkach przekraczających dawkę terapeutyczną 10 mg/dobę, bez określonej dawki progowej. Profil bezpieczeństwa montelukastu pozostaje zgodny z dotychczasowymi obserwacjami, a działania niepożądane nie odbiegają od znanych efektów ubocznych leku.
astma, błona śluzowa przewodu pokarmowego, ból brzucha, ból głowy, dializa otrzewnowa, dolegliwość bólowa, działanie niepożądane, hemodializa, leczenie objawowe, margines bezpieczeństwa, metoda nerkozastępcza, nadmierna aktywność psychoruchowa, nudność, ostre przedawkowanie, przedawkowanie montelukastu, senność, spowolnienie psychoruchowe, substancja czynna, suchość jamy ustnej, wymioty, wzmożone pragnienie - Leksykon substancji czynnych
Montelukast – Przedawkowanie
Montelukast, antagonista receptorów leukotrienowych CysLT1, wykazuje szeroki margines bezpieczeństwa w leczeniu astmy oskrzelowej, co potwierdzają badania kliniczne z dawkami sięgającymi nawet 900 mg/dobę przez tydzień oraz 200 mg/dobę przez 22 tygodnie bez istotnych działań niepożądanych. Standardowe dawki terapeutyczne wahają się od 4 do 10 mg/dobę, jednak zgłaszane przypadki ostrego przedawkowania obejmowały dawki do 1000 mg, w tym u dzieci dawki około 61 mg/kg masy ciała. Objawy przedawkowania, takie jak ból brzucha, senność, wzmożone pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierna aktywność psychoruchowa, miały zazwyczaj łagodny i przemijający charakter, nie wymagając specjalistycznej interwencji. Profil bezpieczeństwa montelukastu jest korzystniejszy w porównaniu z innymi lekami stosowanymi w astmie, takimi jak beta-mimetyki czy glikokortykosteroidy wziewne, które mogą powodować poważniejsze powikłania przy przedawkowaniu.
antagonista receptorów leukotrienowych, astma oskrzelowa, badanie kliniczne, beta-mimetyk, cholinolityk, dawka terapeutyczna, dializa otrzewnowa, drgawka, działanie niepożądane, glikokortykosteroid wziewny, hemodializa, montelukast, nadmierna aktywność psychoruchowa, ośrodkowy układ nerwowy, przewód pokarmowy, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Seretide 125
Produkt leczniczy Seretide, zawierający salmeterol i flutykazon propionian, nie jest wskazany do leczenia ostrych zaostrzeń astmy i wymaga stosowania z szybko działającym lekiem rozszerzającym oskrzela w przypadku nagłych objawów. Leczenie nie powinno być rozpoczynane podczas zaostrzenia astmy, a w przypadku pogorszenia kontroli choroby lub zwiększonego zapotrzebowania na leki doraźne konieczna jest weryfikacja schematu terapeutycznego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko nagłego i szybko postępującego nasilenia objawów, które może wymagać pilnej konsultacji lekarskiej i zwiększenia dawki kortykosteroidów. Dawkę Seretide należy stopniowo zmniejszać do najmniejszej skutecznej, unikając nagłego odstawienia ze względu na ryzyko zaostrzenia astmy. Produkt stosuje się ostrożnie u pacjentów z przebytą lub czynną gruźlicą, zakażeniami dróg oddechowych oraz u osób z zaburzeniami rytmu serca, cukrzycą, nadczynnością tarczycy i hipokaliemią, ze względu na możliwe działania niepożądane, takie jak częstoskurcz nadkomorowy, migotanie przedsionków czy przemijające obniżenie stężenia potasu.
astma oskrzelowa, ból brzucha, centralna chorioretinopatia surowicza, cukrzyca, cushingoidalne rysy twarzy, częstoskurcz nadkomorowy, depresja, drgawka, flutykazonu propionian, gruźlica płuc, hipoglikemia, inhibitor CYP3A, jaskra, ketokonazol, kołatanie serca, komora inhalacyjna, kortykosteroid, lęk, lek rozszerzający oskrzela, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, nadmierna aktywność psychoruchowa, napad astmy, niedociśnienie tętnicze, nieostre widzenie, objaw niepożądany, ostry objaw astmy, ostry przełom nadnerczowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, rytonawir, salmeterol, skurcz dodatkowy, splątanie, spowolnienie wzrostu, stężenie glukozy we krwi, stężenie potasu w surowicy, utrata łaknienia, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności układu krążenia, zaburzenie psychiczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie snu, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie dróg oddechowych, zaostrzenie astmy, zaostrzenie choroby podstawowej, zespół Cushinga, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zmniejszenie masy ciała - Leksykon leków
Działania niepożądane – Resbud 0,5 mg/ml
Produkt leczniczy Resbud zawierający budezonid w postaci zawiesiny do nebulizacji o stężeniach 0,25 mg/mL oraz 0,50 mg/mL wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla wziewnych glikokortykosteroidów. Najczęściej obserwuje się zakażenia grzybicze jamy ustnej i gardła oraz zapalenie płuc u pacjentów z POChP, co wynika z miejscowego immunosupresyjnego działania leku. Rzadko występują reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy i reakcje anafilaktyczne, które wymagają natychmiastowej interwencji. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do zahamowania czynności kory nadnerczy oraz spowolnienia wzrostu u dzieci, co wymaga regularnego monitorowania. Zaburzenia psychiczne, takie jak niepokój i depresja, występują niezbyt często, natomiast rzadziej obserwuje się nerwowość, zmiany zachowania, zaburzenia snu czy agresję. Wśród działań niepożądanych układu oddechowego najczęściej pojawiają się kaszel, chrypka i podrażnienie gardła, a rzadko paradoksalny skurcz oskrzeli, który wymaga przerwania terapii i zastosowania leków rozszerzających oskrzela.
bezgłos, budezonid, chrypka, depresja, działanie immunosupresyjne, działanie ogólnoustrojowe glikokortykosteroidów, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kontaktowe zapalenie skóry, nadmierna aktywność psychoruchowa, nebulizacja, obrzęk naczynioruchowy, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, POChP, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zaburzenie wzroku, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie grzybicze jamy ustnej, zapalenie płuc - Leksykon leków
Przedawkowanie – Monkasta 10 mg
Montelukast, substancja czynna leku Monkasta, wykazuje wysoki profil bezpieczeństwa nawet przy dawkach znacznie przekraczających zalecane terapeutyczne. W badaniach klinicznych stosowano dawki do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie oraz do 900 mg/dobę przez około tydzień bez istotnych działań niepożądanych. Po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano przypadki ostrego przedawkowania, w tym dawki do 1000 mg (około 61 mg/kg masy ciała u dziecka), które nie skutkowały poważnymi powikłaniami. Objawy przedawkowania, takie jak ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierna aktywność psychoruchowa, były niespecyficzne i nie wymagały zazwyczaj specjalistycznej interwencji medycznej.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Montelukast Sandoz 4 mg
Montelukast Sandoz, dostępny w formie tabletek do rozgryzania i żucia (4 mg) oraz innych postaci dostosowanych do wieku pacjentów, został poddany szerokim badaniom klinicznym obejmującym różne grupy wiekowe, od niemowląt (6 miesięcy) po dorosłych. Długotrwałe stosowanie leku, nawet do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci w wieku 6-14 lat, nie wykazało zmiany profilu bezpieczeństwa. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były bóle głowy u pacjentów powyżej 6 lat, natomiast u młodszych dzieci dominowały objawy ze strony przewodu pokarmowego (ból brzucha, biegunka) oraz zmiany skórne (wypryskowe zapalenie skóry, wysypka). W najmłodszej grupie (6 miesięcy – 2 lata) obserwowano także hiperkinezję i objawy astmy.
anafilaksja, astenia, astma okresowa, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, depresja, dezorientacja, enureza, eozynofilia płucna, gorączka, hiperkineza, jąkanie, kołatanie serca, krwawienie z nosa, kurcz mięśni, lunatykowanie, małopłytkowość, myśl samobójcza, naciek eozynofilowy wątroby, nadmierna aktywność psychoruchowa, napad drgawkowy, niedoczulica, niestrawność, nudność, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, podwyższona aktywność aminotransferaz, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, senność, siniak, skłonność do krwawień, suchość jamy ustnej, świąd, tik, uczucie zmęczenia, wymioty, wypryskowe zapalenie skóry, wysypka, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie pamięci, zaburzenie uwagi, zachowanie agresywne, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cyxodil 80 mcg/dawkę inh.
Cyklezonid, substancja czynna leku Cyxodil dostępnego w dawkach 80, 160 i 320 µg/dawkę inhalacyjną, wykazuje profil bezpieczeństwa z działaniami niepożądanymi u około 5% pacjentów stosujących dawki od 40 do 1280 µg/dobę. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane mają charakter łagodny i nie wymagają przerwania terapii. Do najczęstszych należą zaburzenia układu oddechowego (dysfonia, kaszel, paradoksalny skurcz oskrzeli), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, ból brzucha), reakcje miejscowe (suchość w jamie ustnej, reakcje w miejscu podania) oraz objawy ze strony układu nerwowego (ból głowy). Rzadziej obserwuje się obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość, infekcje grzybicze jamy ustnej, a także zaburzenia psychiczne, szczególnie u dzieci. Paradoksalny skurcz oskrzeli, mogący wystąpić natychmiast po inhalacji, stanowi istotne zagrożenie i wymaga natychmiastowego zaprzestania stosowania leku.
ból brzucha, ból głowy, centralna surowicza chorioretinopatia, cyklezonid, Cyxodil, dysfonia, dyspepsja, infekcja grzybicza jamy ustnej, inhalator ciśnieniowy, jaskra, kołatanie serca, kortykosteroid wziewny, nadciśnienie tętnicze, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadwrażliwość, nieprzyjemny smak, niewydolność nadnerczy, niewyraźne widzenie, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, wyprysk, zaćma, zespół Cushinga, zespół cushingoidalny, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Salmex
Salmex, zawierający flutykazonu propionian (100-500 μg) oraz salmeterol (50 μg) w dawce inhalacyjnej, jest wskazany w leczeniu astmy oskrzelowej i POChP, jednak wymaga ścisłego monitorowania i stosowania zgodnie z zasadami leczenia stopniowanego. Nie jest lekiem doraźnym w ostrych atakach astmy, gdzie konieczne jest stosowanie szybko działających leków rozszerzających oskrzela. W trakcie terapii należy zwracać uwagę na objawy pogorszenia kontroli choroby, takie jak zwiększone użycie leków doraźnych, co wymaga rewizji leczenia. Nagłe przerwanie terapii jest niewskazane ze względu na ryzyko zaostrzenia choroby i powinno odbywać się stopniowo pod nadzorem lekarza. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z gruźlicą płuc, zaburzeniami układu krążenia, cukrzycą, nadczynnością tarczycy oraz hipokaliemią. W przypadku wystąpienia paradoksalnego skurczu oskrzeli po inhalacji, podawanie Salmexu należy natychmiast przerwać i wdrożyć alternatywne leczenie.
astma oskrzelowa, cukrzyca, cushingoidalne rysy twarzy, flutykazonu propionian, gruźlica płuc, hipokaliemia, inhibitory CYP3A, jaskra, kortykosteroid wziewny, laktoza jednowodna, lek rozszerzający oskrzela, nadczynność tarczycy, nadmierna aktywność psychoruchowa, niewydolność kory nadnerczy, osteoporoza, ostry atak astmy, ostry przełom nadnerczowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, POChP, salmeterol, spirometria, spowolnienie wzrostu, wskaźnik masy ciała, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zaostrzenie astmy, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zespół Cushinga, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Budixon Neb 0,5 mg/ml
Budixon Neb, zawierający budezonid w stężeniach 0,25 mg/ml lub 0,50 mg/ml, jest lekiem wziewnym stosowanym w terapii chorób układu oddechowego, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych o różnej częstości występowania. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą zakażeń grzybiczych jamy ustnej i gardła (kandydoza), zapalenia płuc u pacjentów z POChP, a także objawów ze strony układu oddechowego, takich jak kaszel, chrypka, podrażnienie gardła i bezgłos. Rzadziej występują reakcje nadwrażliwości, objawy ogólnoustrojowego działania glikokortykosteroidów (w tym zahamowanie czynności kory nadnerczy i spowolnienie wzrostu u dzieci), zaburzenia psychiczne (niepokój, depresja, zmiany zachowania u dzieci), a także zaburzenia okulistyczne (zaćma, nieostre widzenie, jaskra). W przypadku stosowania nebulizatora z maską twarzową możliwe jest podrażnienie skóry twarzy, co wymaga odpowiedniej higieny po inhalacji.
agresja, bezgłos, bronchospazm, budezonid, chrypka, ciśnienie śródgałkowe, depresja, drżenie mięśni, endokrynologia dziecięca, glikokortykosteroid wziewny, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kaszel, kontaktowe zapalenie skóry, lęk, lek przeciwgrzybiczny, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadwrażliwość, nebulizacja, nerwowość, nieostre widzenie, niepokój, obrzęk naczynioruchowy, POChP, podrażnienie gardła, pokrzywka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, siniaczenie, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, spowolnienie wzrostu, supresja układu immunologicznego, zaburzenie snu, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie płuc - Leksykon leków
Przedawkowanie – Singulair 4 4 mg
Przedawkowanie montelukastu, substancji czynnej Singulair 4 mg, mimo potencjalnego zagrożenia, charakteryzuje się stosunkowo dobrym profilem bezpieczeństwa nawet przy dawkach znacznie przekraczających zalecane. Badania kliniczne wykazały tolerancję dawek do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie oraz krótkotrwałe podawanie do 900 mg/dobę bez istotnych działań niepożądanych u dorosłych. W praktyce klinicznej odnotowano przypadki przyjęcia dawek do 1000 mg (około 61 mg/kg u dziecka), gdzie objawy przedawkowania obejmowały ból brzucha, senność, nadmierne pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierną aktywność psychoruchową, zgodne z profilem bezpieczeństwa montelukastu. Nie stwierdzono ciężkich reakcji toksycznych nawet przy 250-krotności standardowej dawki terapeutycznej dla dzieci.
ból brzucha, ból głowy, dawka terapeutyczna, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, eliminacja pozaustrojowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, leczenie objawowe, leczenie przedawkowania, montelukast, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadmierne pragnienie, ostre przedawkowanie, płukanie żołądka, podrażnienie układu pokarmowego, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie montelukastu, senność, Singulair, tabletki do rozgryzania, węgiel aktywowany, wymioty - Leksykon leków
Przedawkowanie – Montelukast Medreg 10 mg
Montelukast, substancja czynna leku Montelukast Medreg (10 mg tabletki powlekane), wykazuje wysoki profil bezpieczeństwa nawet przy znacznych przekroczeniach dawki terapeutycznej. Badania kliniczne u dorosłych pacjentów stosujących dawki do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie oraz krótkoterminowo do 900 mg/dobę nie wykazały istotnych działań niepożądanych. Przypadki ostrego przedawkowania, w tym dawki sięgające 1000 mg (około 61 mg/kg u dziecka 42-miesięcznego), również nie wykazały poważnych odchyleń klinicznych ani laboratoryjnych. Objawy przedawkowania, takie jak ból brzucha, senność, wzmożone pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierna aktywność psychoruchowa, są zgodne z profilem bezpieczeństwa leku i mogą nasilać się proporcjonalnie do dawki.
ból brzucha, ból głowy, dawka terapeutyczna, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, hemodializa, leczenie objawowe, montelukast, nadmierna aktywność psychoruchowa, niepokój ruchowy, ostre przedawkowanie, przedawkowanie montelukastu, przewlekła astma, senność, tabletka powlekana, wymioty, wzmożone pragnienie, zatrucie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Orilukast 5 mg
Montelukast, substancja czynna leku Orilukast, był oceniany w badaniach klinicznych obejmujących około 4000 dorosłych i młodzieży (≥ 15 lat) oraz 1750 dzieci (6-14 lat) z przewlekłą astmą. Tabletki powlekane 10 mg stosowano u starszych pacjentów, a tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg u dzieci. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi u dorosłych i młodzieży były bóle głowy (częstość ≥ 1/100 do < 1/10), natomiast u dzieci dominowały bóle brzucha. Długotrwałe badania (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci) nie wykazały istotnych zmian w profilu bezpieczeństwa. Po wprowadzeniu leku do obrotu zidentyfikowano poważne działania niepożądane, takie jak reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksja, częstość ≥ 1/1000 do < 1/100), które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, oraz bardzo rzadkie przypadki nacieków eozynofilowych wątroby (< 1/10 000), mogące prowadzić do zaburzeń funkcji wątroby.
anafilaksja, astenia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, ból stawowy, depresja, dezorientacja, drgawka, eozynofilia obwodowa, eozynofilia płucna, gorączka, kołatanie serca, koszmar senny, krwawienie z nosa, miąższowe uszkodzenie wątroby, mimowolne oddawanie moczu, montelukast, myśl samobójcza, naciek eozynofilowy wątroby, nadmierna aktywność psychoruchowa, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, podwyższona aktywność aminotransferaz, pokrzywka, przewlekła astma, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, senność, skłonność do krwawień, skurcz mięśni, somnambulizm, suchość w jamie ustnej, świąd, tik, trombocytopenia, układowe zapalenie naczyń, wymioty, wysypka, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie pamięci, zaburzenie snu, zachowanie agresywne, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie naczyń, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby cholestatyczne, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Przedawkowanie – Montelukast Bluefish 5 mg
Przedawkowanie montelukastu, zarówno jednorazowe, jak i wielokrotne, może wystąpić przy dawkach znacznie przekraczających zalecane dawkowanie terapeutyczne. Badania kliniczne wykazały, że podawanie dawek do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie oraz krótkoterminowe stosowanie dawek do 900 mg/dobę przez około tydzień nie powodowało istotnych klinicznie działań niepożądanych, co sugeruje szeroki margines bezpieczeństwa leku. Dane post-marketingowe potwierdzają, że nawet dawki do 1000 mg (około 61 mg/kg masy ciała u dziecka w wieku 42 miesięcy) rzadko wywołują objawy niepożądane. Najczęściej obserwowane symptomy przedawkowania to bóle brzucha, senność, wzmożone pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierna aktywność psychoruchowa, wszystkie zgodne z profilem bezpieczeństwa montelukastu.
badanie kliniczne, ból brzucha, dane post-marketingowe, dawka terapeutyczna, dializa otrzewnowa, dokumentacja kliniczna, dolegliwość bólowa, działanie niepożądane, hemodializa, hipersomnia, leczenie objawowe, margines bezpieczeństwa leku, montelukast, nadmierna aktywność psychoruchowa, ocena stanu klinicznego, ostre przedawkowanie, parametr życiowy, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie montelukastu, przewlekła astma - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Flixotide Dysk
Flutykazon propionian (Flixotide Dysk) jest wskazany do długotrwałego leczenia astmy, nie służy do przerywania ostrych napadów duszności, które wymagają stosowania szybko działających leków rozszerzających oskrzela. U pacjentów z ciężką astmą konieczne jest regularne monitorowanie czynności płuc, w tym pomiary szczytowego przepływu wydechowego (PEF), zwłaszcza przy ryzyku nagłego zaostrzenia. Zwiększenie częstości stosowania krótko działających agonistów beta2 wskazuje na pogorszenie kontroli astmy i wymaga rewizji leczenia, w tym ewentualnego zwiększenia dawki wziewnych kortykosteroidów lub wprowadzenia kortykosteroidów doustnych. Należy zwrócić uwagę na ryzyko paradoksalnego skurczu oskrzeli po podaniu flutykazonu, co wymaga natychmiastowego przerwania terapii i zastosowania szybko działającego leku rozszerzającego oskrzela.
agonista receptora beta2, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, badanie czynnościowe płuc, całkowity niedobór laktazy, centralna chorioretinopatia surowicza, ciężka astma, CSCR, cushingoidalne rysy twarzy, działanie ogólnoustrojowe, Flixotide Dysk, flutykazon propionian, hipoglikemia, inhibitor CYP3A, jaskra, nadmierna aktywność psychoruchowa, niedociśnienie tętnicze, nieostre widzenie, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, ostry przełom nadnerczowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, POChP, rytonawir, szczytowy przepływ wydechowy, wskaźnik masy ciała, wyprysk, wziewny kortykosteroid, zaburzenie snu, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie płuc, zespół Cushinga, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Budipulmi
Preparat Budipulmi zawierający budezonid w formie zawiesiny do nebulizacji wymaga szczególnej uwagi ze strony lekarza ze względu na ryzyko działań niepożądanych i konieczność stosowania odpowiednich środków ostrożności. Budezonid nie jest wskazany do szybkiego łagodzenia ostrych napadów astmy, gdzie preferowane są krótko działające leki rozszerzające oskrzela. Podczas terapii mogą wystąpić zakażenia grzybicze jamy ustnej, które wymagają leczenia przeciwgrzybiczego lub przerwania terapii. Należy unikać jednoczesnego stosowania z ketokonazolem, inhibitorami proteazy HIV oraz silnymi inhibitorami CYP3A4, a w przypadku konieczności stosowania tych leków zachować możliwie najdłuższą przerwę czasową. Szczególną ostrożność wymaga przejście z doustnych glikokortykosteroidów na wziewne, ze względu na ryzyko przemijającej niewydolności kory nadnerczy, zwłaszcza u pacjentów leczonych dużymi dawkami lub długotrwale. W okresie redukcji dawek mogą pojawić się objawy takie jak bóle mięśni, zmęczenie, nudności, które mogą wskazywać na konieczność zwiększenia dawki glikokortykosteroidów.
budezonid, centralna chorioretinopatia surowicza, CSCR, gęstość mineralna kości, glikokortykosteroid wziewny, gruźlica płuc, grzybicze zakażenie dróg oddechowych, inhibitor CYP 3A4, inhibitor proteazy HIV, jaskra, ketokonazol, leczenie przeciwgrzybicze, lek rozszerzający oskrzela, nadmierna aktywność psychoruchowa, nieostre widzenie, niewydolność kory nadnerczy, ostry napad astmy, paradoksalny skurcz oskrzeli, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, świst oddechowy, wirusowe zakażenie dróg oddechowych, zaburzenie czynności wątroby, zaćma, zahamowanie czynności nadnerczy, zakażenie grzybicze, zapalenie płuc, zespół Cushinga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Budipulmi 0,25 mg/ml
Budezonid w formie zawiesiny do nebulizacji, jako glikokortykosteroid wziewny, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w porównaniu z podaniem ogólnoustrojowym, jednak może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości. Do często obserwowanych należą miejscowe reakcje w obrębie dróg oddechowych, takie jak kaszel, chrypka, podrażnienie gardła i bezgłos (rzadko u dzieci), a także zakażenia grzybicze jamy ustnej i gardła. U pacjentów z POChP częstość zapalenia płuc jest podwyższona. Rzadko występują poważniejsze reakcje, jak skurcz oskrzeli zagrażający życiu, reakcje nadwrażliwości (wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne) oraz objawy ogólnoustrojowe glikokortykosteroidów, w tym zahamowanie czynności kory nadnerczy i spowolnienie wzrostu u dzieci, co wymaga monitorowania wzrostu podczas terapii. Niezbyt często obserwuje się zaćmę i nieostre widzenie, a z częstością nieznaną jaskrę.
afonia, budezonid w zawiesinie do nebulizacji, chrypka, drżenie mięśni, glikokortykosteroid wziewny, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kontaktowe zapalenie skóry, łatwe siniaczenie, nadmierna aktywność psychoruchowa, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, podrażnienie gardła, pokrzywka, populacja pediatryczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, spowolnienie wzrostu, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie płuc - Leksykon leków
Przedawkowanie – Singulair 10 10 mg
Przedawkowanie montelukastu, substancji czynnej leku Singulair 10 mg, wykazuje stosunkowo niski potencjał do wywołania poważnych powikłań klinicznych, nawet przy dawkach znacznie przekraczających zalecaną 10 mg/dobę. W badaniach klinicznych podawano dawki do 200 mg/dobę przez 22 tygodnie oraz do 900 mg/dobę przez około tydzień bez istotnych działań niepożądanych. Opisano również przypadek jednorazowego przyjęcia 1000 mg (około 61 mg/kg masy ciała u dziecka), gdzie nie zaobserwowano poważnych skutków toksycznych. Najczęstsze objawy przedawkowania to ból brzucha, senność, nadmierne pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadmierna aktywność psychoruchowa, jednak brak jest jednoznacznych danych o zależności nasilenia tych objawów od dawki.
badania kliniczne, ból brzucha, ból głowy, dawka terapeutyczna, dializa otrzewnowa, działania niepożądane, hemodializa, leczenie objawowe, monitorowanie funkcji życiowych, montelukast, nadmierna aktywność psychoruchowa, nadmierne pragnienie, objawy niepożądane, ostre przedawkowanie, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie montelukastu, senność, Singulair, spowolnienie psychoruchowe, wymioty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pulmicort Turbuhaler 100 mcg/dawkę inh.
Pulmicort Turbuhaler zawiera budezonid w dawkach 100 µg i 200 µg na dawkę inhalacyjną, będący glikokortykosteroidem wziewnym. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są kandydoza jamy ustnej i gardła, kaszel, podrażnienie gardła oraz chrypka. Rzadziej występują reakcje nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, a także objawy ogólnoustrojowego działania glikokortykosteroidów, takie jak zahamowanie czynności kory nadnerczy i spowolnienie wzrostu, szczególnie u dzieci i młodzieży, co wymaga regularnego monitorowania. W badaniach klinicznych z udziałem 13119 pacjentów stosujących budezonid i 7278 pacjentów placebo, częstość występowania niepokoju wynosiła 0,52% vs 0,63%, a depresji 0,67% vs 1,15%, co wskazuje na brak istotnego wzrostu tych działań w grupie leczonej.
bezgłos, bezpieczeństwo farmakoterapii, budezonid, chrypka, depresja, drżenie mięśni, działanie immunosupresyjne, działanie ogólnoustrojowe glikokortykosteroidów, glikokortykosteroid wziewny, kandydoza jamy ustnej, kontaktowe zapalenie skóry, nadmierna aktywność psychoruchowa, niepokój, obrzęk naczynioruchowy, podrażnienie gardła, pokrzywka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, Pulmicort Turbuhaler, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, spowolnienie wzrostu, wybroczyna, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie płuc