pot
Pot (diaphoresis) to naturalny mechanizm termoregulacyjny organizmu, polegający na wydzielaniu wodnistej substancji przez gruczoły potowe znajdujące się w skórze. Główną funkcją pocenia jest obniżanie temperatury ciała poprzez parowanie wody z powierzchni skóry, co pomaga w utrzymaniu homeostazy termicznej.
W skład potu wchodzi głównie woda (99%), a także elektrolity (sód, potas, chlor), mocznik, amoniak, kwas moczowy, mlekowy i aminokwasy. Skład potu może się zmieniać w zależności od stanu fizjologicznego organizmu, diety, nawodnienia i czynników środowiskowych.
Nadmierne pocenie (hiperhidroza) może być objawem wielu stanów patologicznych, takich jak infekcje, choroby endokrynologiczne (nadczynność tarczycy, guz chromochłonny), zaburzenia metaboliczne, choroby neurologiczne czy reakcje na niektóre leki. Z kolei zmniejszone wydzielanie potu (hipohidroza lub anhidroza) może być związane z uszkodzeniem gruczołów potowych, zaburzeniami neurologicznymi lub dermatologicznymi.
Diagnostyka zaburzeń pocenia obejmuje testy potliwości (test jodowo-skrobiowy, test ninhydrynowy), badania biochemiczne, endokrynologiczne oraz obrazowe. Leczenie zależy od przyczyny zaburzenia i może obejmować farmakoterapię, jonoforezę, toksynę botulinową, a w ciężkich przypadkach interwencje chirurgiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Fluorek sodu – Właściwości farmakokinetyczne
Fluorek sodu wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne zależne od drogi podania i formy preparatu. W przypadku miejscowego stosowania żelu Fluormex (33,19 mg + 22,1 mg/g), wchłanianie fluoru przez śluzówkę jamy ustnej jest minimalne (<1% dziennego wchłaniania), a działanie ogranicza się głównie do powierzchni zębów, gdzie stężenie fluoru w zębinie wzrasta z wiekiem, szczególnie w pobliżu miazgi. Eliminacja fluoru po podaniu miejscowym odbywa się w 50% z moczem, 15-25% z kałem i potem, a pozostała część jest wiązana w tkankach twardych. Natomiast dożylne podanie (¹⁸F)-fluorku sodu w postaci radiofarmaceutyku V-NaF (2,0 GBq/mL) charakteryzuje się wysoką biodostępnością i szybkim wychwytem przez układ kostny (około 50% dawki), z preferencyjną kumulacją w szkielecie osiowym i tkance okołostawowej. Pozostała dawka ulega dystrybucji do płynu zewnątrzkomórkowego i jest eliminowana głównie przez nerki, z około 20% aktywności wydalanej z moczem w ciągu 2 godzin.
aminofluorek, biodostępność ogólnoustrojowa, choroba Pageta, dysplazja kostna, emisja pozytonu, fluorek sodu, foton gamma, gruźlica kręgosłupa, hyperostosis frontalis interna, izotop fluoru, kał, kostniejące zapalenie mięśni, mocz, płyn zewnątrzkomórkowy, pot, radiofarmaceutyk, szkielet osiowy, tkanka kostna, tkanka kostna okołostawowa, układ kostny, zapalenie kości i szpiku kostnego, zębina