egzema
Egzema (wyprysk) to przewlekła, zapalna choroba skóry charakteryzująca się świądem, zaczerwienieniem i obecnością zmian skórnych o różnym charakterze. W przebiegu egzemy można obserwować zarówno zmiany ostre (rumień, obrzęk, pęcherzyki, nadżerki, sączenie), jak i przewlekłe (lichenifikacja, złuszczanie, przebarwienia).
Wyróżnia się kilka rodzajów egzemy, w tym atopowe zapalenie skóry (AZS), wyprysk kontaktowy (alergiczny i z podrażnienia), wyprysk potnicowy, pieniążkowaty i zastoinowy. Patogeneza egzemy jest złożona i obejmuje zarówno czynniki genetyczne, immunologiczne, jak i środowiskowe, które prowadzą do zaburzenia bariery naskórkowej i rozwoju stanu zapalnego.
Diagnostyka egzemy opiera się głównie na obrazie klinicznym, wywiadzie i testach płatkowych w przypadku podejrzenia alergicznego wyprysku kontaktowego. Leczenie obejmuje unikanie czynników drażniących, odpowiednią pielęgnację skóry, miejscowe preparaty przeciwzapalne (glikokortykosteroidy, inhibitory kalcyneuryny), leki przeciwhistaminowe oraz w ciężkich przypadkach – terapię ogólnoustrojową (cyklosporyna, dupilumab, metotreksat).
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Benzoil nadtlenek – Przeciwwskazania stosowania
Benzoilu nadtlenek, stosowany w leczeniu trądziku, dostępny jest w stężeniach od 25 mg/g (Belakne Combi) do 100 mg/g (Akneroxid 10, Benzacne). Podstawowym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na benzoilu nadtlenek lub na substancje pomocnicze, takie jak adapalen (1 mg/g) i glikol propylenowy (40 mg/g) w preparacie Belakne Combi. Preparaty te nie powinny być aplikowane na uszkodzoną skórę, w stanach zapalnych skóry, w egzemie, atopowym zapaleniu skóry, na skórę suchą lub po oparzeniach, a także w okolicach oczu, błon śluzowych, ust i nosa. Dodatkowo, Belakne Combi jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży i planujących ciążę ze względu na obecność adapalenu.
adapalen, atopowe zapalenie skóry, błona śluzowa, egzema, glikol propylenowy, łuszczenie się skóry, nadtlenek benzoilu, nadwrażliwość na substancje, pieczenie skóry, preparat dermatologiczny, przewlekłe zapalenie skóry, reakcja nadwrażliwości, substancja pomocnicza, sucha skóra, trądzik, uszkodzenie skóry, wyprysk, zaczerwienienie skóry, zmiana trądzikowa - Leksykon substancji czynnych
Ginkgolid – Działania niepożądane
Ginkgolidy, aktywne składniki standaryzowanych ekstraktów z liści miłorzębu japońskiego (Ginkgo biloba L.), takich jak preparaty Ginkgoherb i Tanakan, wykazują zarówno działanie terapeutyczne, jak i potencjalne działania niepożądane. W badaniach klinicznych z Tanakanem stosowanym w dawce 120 mg dwa razy dziennie u pacjentów powyżej 70 roku życia najczęściej obserwowano ból brzucha (3,3%), ból górnej części brzucha (5,4%), biegunkę (6,1%), zawroty głowy (9,0%) oraz ból głowy (3,8%), z częstością porównywalną do placebo. Ginkgolidy, zwłaszcza ginkgolid B, działają jako antagoniści czynnika aktywującego płytki (PAF), co może prowadzić do zaburzeń hemostazy i poważnych incydentów krwotocznych, takich jak krwawienia z oka, nosa, krwotok mózgowy oraz krwotok z przewodu pokarmowego, których częstość występowania jest nieznana. Ponadto, preparaty te mogą wywoływać reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny i obrzęk naczynioruchowy, a także zaburzenia rytmu serca i duszności (3,2% w grupie leczonej vs 1,8% placebo).
antagonista PAF, biegunka, ból brzucha, ból głowy, czynnik aktywujący płytki, duszność, dyspepsja, egzema, ginkgolidy, kołatanie serca, krwotok mózgowy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, miłorząb japoński, nadwrażliwość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, rumień, świąd, utrata przytomności, wstrząs alergiczny, wysypka, zaburzenia hemostazy, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia rytmu serca, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Łupież – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Łupież (pityriasis capitis) to powszechne schorzenie skóry głowy, dotykające około 50% populacji, charakteryzujące się obecnością białych do żółtawych płatków obumarłego naskórka, zaczerwienieniem, świądem oraz nadmiarem sebum. Etiologia obejmuje podrażnioną, tłustą lub suchą skórę, przerost drożdżopodobnych grzybów Malassezia, kontaktowe zapalenie skóry oraz choroby współistniejące, takie jak łuszczyca i egzema. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym skóry głowy i objawach, bez konieczności specjalistycznych testów. Leczenie łagodnych postaci polega na regularnym stosowaniu delikatnych szamponów oraz szamponów przeciwłupieżowych zawierających aktywne składniki, takie jak pirytionian cynku, siarczek selenu lub dziegieć, z typową kuracją obejmującą 5-10 myć. Ważne jest pozostawienie szamponu na skórze głowy przez co najmniej 5 minut, a także rotacja między różnymi preparatami, aby zapobiec utracie skuteczności terapii.
ciemieniucha, egzema, fluocynolon, hydrokortyzon, inhibitor kalcyneuryny, ketokonazol, klobetazol, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid, kwas tłuszczowy omega-3, leczenie skojarzone, łojotokowe zapalenie skóry, łupież brody, łuszczyca, Malassezia, miejscowy lek przeciwgrzybiczny, pirytionian cynku, siarczek selenu, świąd skóry głowy, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie powiek, zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dopegyt 250 mg
Lek Dopegyt (metyldopa) 250 mg, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, może powodować liczne działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się dodatni test Coombsa (≥1/10), co wskazuje na immunologiczne podłoże hemolizy i wymaga monitorowania parametrów hematologicznych. Rzadziej występują anemia hemolityczna, leukopenia, granulocytopenia i trombocytopenia. Z nieznaną częstością zgłaszano depresję szpiku kostnego oraz obecność przeciwciał przeciwjądrowych, komórek LE i czynnika reumatoidalnego. Bardzo rzadko mogą pojawić się poważne zapalenia mięśnia sercowego i osierdzia. W zakresie układu nerwowego odnotowano rzadkie przypadki parkinsonizmu, samoistnego porażenia nerwu twarzowego, ruchów choreatetotycznych, a także zaburzeń psychicznych, takich jak koszmary nocne, łagodne psychozy i depresja. Do częstych objawów neurologicznych należą bóle głowy, sedacja, astenia, zawroty głowy i parestezje.
anemia hemolityczna, azot mocznikowy, bradykardia zatokowa, brak miesiączki, cholestaza, depresja szpiku kostnego, dławica piersiowa, egzema, eozynofilia, ginekomastia, gorączka polekowa, granulocytopenia, hiperprolaktynemia, hipotonia ortostatyczna, impotencja, leukopenia, liszaj, metyldopa, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, parestezje, parkinsonizm, porażenie nerwu twarzowego, przeciwciała przeciwjądrowe, ruchy choreatetotyczne, test Coombsa, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia krążenia mózgowego, zapalenie jelit, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyń, zapalenie osierdzia, zapalenie ślinianek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół Lyella, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – DIH 500 mg
Lek DIH zawierający 500 mg zmikronizowanej diosminy w formie tabletek powlekanych może wywoływać działania niepożądane, które choć rzadkie, wymagają uwagi klinicysty. Do najczęściej obserwowanych należą reakcje dermatologiczne takie jak egzema, wysypka, świąd, pokrzywka oraz łupież różowy, wszystkie związane z mechanizmem nadwrażliwości na diosminę. Ze strony układu pokarmowego działania niepożądane występują w mniej niż 2% przypadków i obejmują bóle żołądka, nudności, niestrawność, wymioty oraz biegunkę, które mogą wymagać monitorowania stanu nawodnienia pacjenta. Zaburzenia neurowegetatywne, takie jak bezsenność, zawroty głowy, bóle głowy i niepokój, mają charakter przejściowy i zwykle nie wymagają przerwania terapii.
alergia, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból żołądka, dermatoza, diosmina zmikronizowana, działania niepożądane leków, egzema, leczenie objawowe, łupież różowy, nadwrażliwość, nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii, napięcie psychiczne, nawodnienie, niepokój, niestrawność, nudności, odwodnienie, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, reakcja zapalna skóry, świąd, tkanka podskórna, wymioty, wysypka, zaburzenia neurowegetatywne, zaburzenia równowagi, zaburzenia układu pokarmowego, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Swędzenie odbytu – Epidemiologia
Swędzenie odbytu (pruritus ani) jest powszechnym problemem proktologicznym, dotykającym od 1% do 5% populacji, choć niektóre dane sugerują, że może występować nawet u 45% osób w ciągu życia. Schorzenie to występuje czterokrotnie częściej u mężczyzn niż u kobiet, najczęściej w wieku 40-60 lat, i stanowi drugi najczęstszy problem proktologiczny po hemoroidach. Czynniki ryzyka obejmują nadwagę, wzmożone pocenie, ciasną bieliznę, cukrzycę oraz zaburzenia kontroli wypróżnień. Etiologicznie dzieli się na idiopatyczne (25-90% przypadków) oraz wtórne, związane z około 100 możliwymi przyczynami, w tym chorobami jelita grubego (do 52% przypadków), miejscowym podrażnieniem, chorobami skóry, infekcjami (grzybicze, pasożytnicze, przenoszone drogą płciową), chorobami ogólnoustrojowymi (cukrzyca, IBD, choroby wątroby, białaczka, autoimmunologiczne, tarczycy) oraz rzadko nowotworami (rak odbytu, jelita grubego). Szczególnie niepokojące są objawy u osób powyżej 60 roku życia, z krótkim czasem trwania świądu (<12 miesięcy) i dodatkowymi czynnikami ryzyka.
badanie pod znieczuleniem, białaczka, brodawki wirusowe, choroba autoimmunologiczna, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Pageta, choroba przenoszona drogą płciową, choroba tarczycy, choroba wątroby, choroba zapalna jelit, cukrzyca, egzema, hemoroidy, infekcja grzybicza, infestacja pasożytnicza, kandydoza, kłykciny kończyste, kolonoskopia, łuszczyca, neuropatia cukrzycowa, nietrzymanie stolca, opryszczka, owsiki, pruritus ani, przetoka okołoodbytnicza, rak jelita grubego, rak odbytu, rzeżączka, szczelina odbytu, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Żylak – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Żylak (hordeolum) to bolesne, ropne zgrubienie na powiece, będące wynikiem zakażenia gruczołu łojowego. Typowy czas trwania choroby wynosi około 7 dni, z możliwym wydłużeniem do 14 dni w przypadkach opornych. Leczenie zachowawcze, obejmujące ciepłe kompresy i higienę powiek, sprzyja samoistnemu ustąpieniu zmian bez powikłań. Antybiotykoterapia, jeśli konieczna, skraca czas gojenia do 3-7 dni od jej rozpoczęcia. Czynniki wpływające na przebieg to m.in. szybkość wdrożenia terapii, obecność chorób współistniejących (np. przewlekłe zapalenie brzegów powiek, schorzenia immunosupresyjne) oraz przestrzeganie zasad higieny. Nawracające żylaki mogą być związane z chorobami skóry, przewlekłym blepharitis lub nieodpowiednią pielęgnacją.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Agomelatine G.L. Pharma 25 mg
Agomelatine G.L. Pharma w dawce 25 mg jest stosowana w leczeniu depresji, a jej profil bezpieczeństwa został oceniony w badaniach klinicznych obejmujących ponad 8000 pacjentów. Najczęstsze działania niepożądane to ból głowy (≥1/10), nudności, zawroty głowy (≥1/100 do <1/10), a także objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, zaparcia, ból brzucha i wymioty (często ≥1/100 do <1/10). Szczególną uwagę należy zwrócić na hepatotoksyczność – podwyższenie enzymów wątrobowych AlAT i AspAT powyżej 3-krotnej normy obserwowano u 1,2% pacjentów przy dawce 25 mg i 2,6% przy 50 mg, z rzadkimi przypadkami zapalenia wątroby, niewydolności wątroby oraz żółtaczki. W zakresie ośrodkowego układu nerwowego występują często senność i bezsenność, a także niezbyt często parestezje, migrena i akatyzja. W trakcie terapii obserwuje się również zaburzenia psychiczne, takie jak lęk i nietypowe sny (często), a także myśli i zachowania samobójcze, pobudzenie, agresję, koszmary senne, stan splątania i omamy (rzadziej).
agomelatyna, akatyzja, aminotransferaza, bezsenność, bilirubina, ból głowy, depresja, działanie niepożądane, egzema, enzym wątrobowy, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hepatotoksyczność, migrena, myśli samobójcze, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, pokrzywka, profil bezpieczeństwa, przeszczepienie wątroby, senność, splątanie, szum uszny, wysypka rumieniowata, zaburzenie psychiczne, zaburzenie widzenia, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół niespokojnych nóg, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Alergiczny nieżyt nosa – Objawy
Alergiczny nieżyt nosa (ANN) to przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa wywołane reakcją immunologiczną typu I na aeroalergeny, dotykające około 18-20% populacji. Patofizjologia obejmuje aktywację limfocytów Th2 i produkcję swoistych IgE, co prowadzi do degranulacji komórek tucznych i uwalniania mediatorów, takich jak histamina, leukotrieny i prostaglandyny. Objawy ANN dzielą się na fazę wczesną (kichanie, wodnisty wyciek, świąd, łzawienie oczu) oraz późną (obrzęk błony śluzowej, zatkanie nosa, spływanie wydzieliny zanosowej), które mogą występować sezonowo lub całorocznie. Klasyfikacja ARIA uwzględnia częstość (przerywany vs. przetrwały) i nasilenie objawów (łagodne vs. umiarkowane/ciężkie), z istotnym wpływem na jakość życia, sen i funkcjonowanie pacjentów. Wartości IgE powyżej 100 IU/mL przed 6 rokiem życia oraz rodzinny wywiad atopii stanowią istotne czynniki ryzyka rozwoju choroby.
alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, astma, atopia, atopowe zapalenie skóry, bazofil, bezdech senny, całoroczny alergiczny nieżyt nosa, choroba atopowa, cytokina, degranulacja komórek tucznych, dysfunkcja trąbki Eustachiusza, egzema, eozynofil, histamina, immunoterapia alergenowa, interleukina, katar sienny, klasyfikacja ARIA, komórka dendrytyczna, komórka prezentująca antygen, komórka tuczna, leukotrien, limfocyt pomocniczy Th2, mediator zapalny, niealergiczny nieżyt nosa, polip nosa, prostaglandyna, przeciwciało IgE, przekrwienie spojówek, przerost migdałków, pyłek roślin, reakcja immunologiczna typu I, rhinorrhea, roztocz kurzu domowego, sezonowy alergiczny nieżyt nosa, sierść zwierzęca, spływanie wydzieliny zanosowej, swoiste IgE, zapalenie zatok, zarodnik pleśni - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia pokarmowa – Etiologia i przyczyny
Alergia pokarmowa to nieprawidłowa odpowiedź immunologiczna na białka pokarmowe, głównie mediowana przez przeciwciała IgE (alergia IgE-zależna), choć występują także formy nie-IgE-zależne i mieszane. Mechanizm polega na wytwarzaniu specyficznych IgE, które przy kolejnym kontakcie z alergenem powodują degranulację komórek tucznych i bazofilów, uwalniając histaminę i inne mediatory zapalne. Najczęstsze alergeny to mleko krowie, jaja, orzeszki ziemne, orzechy drzewne, ryby, skorupiaki, pszenica, soja oraz sezam (uznany za główny alergen od 2021 r.). Objawy pojawiają się zwykle w ciągu minut do 2 godzin (alergia IgE-zależna) lub z opóźnieniem do kilku godzin (alergia nie-IgE-zależna). Czynniki ryzyka obejmują predyspozycje genetyczne (ok. 80% ryzyka dziedziczone), obecność atopii, egzemę, astmę oraz czynniki środowiskowe, takie jak higiena, mikrobiom jelitowy i dieta. Wprowadzenie pokarmów alergizujących między 4. a 6. miesiącem życia, zwłaszcza u niemowląt z wysokim ryzykiem, może zmniejszyć ryzyko rozwoju alergii, co potwierdzają badania, np. LEAP dotyczące orzeszków ziemnych.
alergen, alergen pokarmowy, alergia IgE-zależna, alergia nie-IgE-zależna, alergia pokarmowa, anafilaksja, AZS, bazofil, egzema, FPIES, hipoteza higieniczna, histamina, immunoglobulina E, immunoterapia doustna, komórka tuczna, mastocyt, mediator chemiczny, mikrobiom jelitowy, nadwrażliwość typu I, obrzęk naczynioruchowy, PFAS, przeciwciało IgE, reaktywność krzyżowa, tolerancja immunologiczna, uczulenie, wstrząs anafilaktyczny, zespół alergii jamy ustnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Montelukast Teva 4 mg
Montelukast Teva, zawierający montelukast sodowy w formie tabletek do rozgryzania i żucia w dawce 4 mg, był szeroko badany klinicznie u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 5 lat, w tym u 851 dzieci w wieku 2-5 lat oraz 175 dzieci w wieku 6 miesięcy do 2 lat. Długotrwałe stosowanie leku (do 12 miesięcy i dłużej) nie wykazało zmiany profilu bezpieczeństwa. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane o częstości ≥1/100 do <1/10 obejmowały ból głowy, ból brzucha, biegunkę, wysypkę, egzemę, astmę oraz wzmożone pragnienie. Po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano dodatkowe działania niepożądane, takie jak infekcje górnych dróg oddechowych (bardzo często), zwiększona skłonność do krwawień (rzadko), trombocytopenia (bardzo rzadko) oraz reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja (niezbyt często).
aminotransferaza, anafilaksja, astma oskrzelowa, ból brzucha, drgawka, egzema, eozynofilia, eozynofilia płucna, hiperkineza, hipoestezja, infekcja górnych dróg oddechowych, kołatanie serca, krwawienie z nosa, montelukast sodowy, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skłonność do krwawień, somnambulizm, tabletki do rozgryzania i żucia, trombocytopenia, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zapalenie wątroby, zespół Churga-Straussa, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak t-komórkowy skóry – Objawy
Chłoniak T-komórkowy skóry (CTCL) to rzadki chłoniak nieziarniczy, który początkowo manifestuje się zmianami skórnymi, takimi jak czerwone, łuszczące się plamy, tarczki/blaszki oraz guzy, najczęściej na obszarach nienarażonych na słońce. Charakterystycznym objawem jest intensywny świąd, występujący u ponad 50% pacjentów, który znacząco obniża jakość życia. Choroba rozwija się powoli, przechodząc przez fazy plamistą, tarczek i guzową, a w zaawansowanych stadiach (IIB-IV) może obejmować powiększenie węzłów chłonnych, obecność komórek nowotworowych we krwi oraz zajęcie narządów wewnętrznych. Zespół Sézary, agresywna forma CTCL, charakteryzuje się erytrodermią, obecnością komórek nowotworowych we krwi, hiperkeratozą dłoni i stóp oraz objawami ogólnoustrojowymi. System TNMB pozwala na klasyfikację choroby, gdzie stadia IA-IIA to wczesne, a IIB-IV zaawansowane, z 10-letnim przeżyciem odpowiednio 90% i 53% w zależności od stadium.
alopecja, chłoniak nieziarniczy, chłoniak T-komórkowy skóry, dysfagia, dystrofia paznokci, egzema, ektropion, erytrodermia, hiperkeratoza, komórka Sézary’ego, limfocyt T, łuszczące się plamy, łuszczyca, mycosis fungoides, objawy ogólnoustrojowe, śledziona, świąd, szpik kostny, układ odpornościowy, węzeł chłonny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tersilat 10 mg/g
Terbinafina chlorowodorek w kremie 10 mg/g (Tersilat) może wywoływać różnorodne działania niepożądane, głównie miejscowe reakcje skórne takie jak świąd, łuszczenie się naskórka oraz ból w miejscu aplikacji, które występują z częstością od często do niezbyt często. Należy szczególnie zwrócić uwagę na reakcje nadwrażliwości o częstości nieznanej, manifestujące się wysypką, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Rzadko obserwuje się podrażnienie oczu, zwłaszcza przy przypadkowym kontakcie kremu z oczami. W składzie preparatu znajduje się alkohol benzylowy (15 mg/g) oraz alkohol cetostearylowy (100 mg/g), które mogą wywoływać reakcje alergiczne. Istotnym klinicznie, choć rzadkim działaniem niepożądanym jest nasilenie objawów leczonej grzybicy, co wymaga monitorowania przebiegu terapii i ewentualnej zmiany leczenia.
alkohol benzylowy, alkohol cetostearylowy, egzema, infekcja grzybicza, kontaktowe zapalenie skóry, łuszczenie naskórka, nadwrażliwość, pieczenie skóry, podrażnienie oka, reakcja nadwrażliwości, rumień, substancja pomocnicza, suchość skóry, świąd, terapia przeciwgrzybicza, terbinafina chlorowodorek, wysypka, zaburzenie pigmentacji - Leksykon chorób i schorzeń
Ospa wietrzna – Leczenie
Ospa wietrzna (varicella) jest wysoce zakaźną chorobą wirusową wywołaną przez Varicella-Zoster Virus (VZV). U zdrowych dzieci przebiega zwykle łagodnie i samoograniczająco się, wymagając jedynie leczenia objawowego, które obejmuje stosowanie chłodnych kompresów, płynu z kalaminy, leków przeciwhistaminowych oraz paracetamolu. Leki przeciwwirusowe, takie jak acyklowir (800 mg p.o. 5x/d przez 7 dni u osób powyżej 12 lat), walacyklowir i famcyklowir, są wskazane u pacjentów z grup wysokiego ryzyka (m.in. osoby >12 lat, kobiety w ciąży, noworodki, immunosupresja) i powinny być podane w ciągu 24 godzin od pojawienia się wysypki, aby skrócić czas trwania gorączki, zmniejszyć liczbę wykwitów i ryzyko powikłań. Dożylne podawanie acyklowiru (10 mg/kg co 8 godzin przez 7-10 dni) jest zalecane w ciężkich przypadkach, zwłaszcza u osób z obniżoną odpornością oraz noworodków urodzonych przedwcześnie lub w wieku <7 dni z ospą wietrzną.
acyklowir, astma, atopowe zapalenie skóry, atrofia kory mózgowej, choroba skóry, defekt odporności komórkowej, duszność, egzema, famcyklowir, gorączka, ibuprofen, infekcja bakteryjna skóry, kinaza tymidynowa, kortykosteroid, leczenie objawowe, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwwirusowy, małogłowie, martwicze zapalenie powięzi, obniżona odporność, paracetamol, płyn z kalaminy, przewlekła choroba płuc, soda oczyszczona, świąd, terapia przeciwwirusowa, tlenoterapia, walacyklowir, wirus varicella zoster, wtórne zakażenie bakteryjne, wykwit skórny, zapalenie mózgu, zapalenie płuc, zespół nerczycowy, zespół Reye’a, zespół wstrząsu toksycznego - Leksykon substancji czynnych
Agomelatyna – Działania niepożądane
Agomelatyna, stosowana w leczeniu depresji, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się głównie łagodnymi lub umiarkowanymi działaniami niepożądanymi, które najczęściej pojawiają się w pierwszych dwóch tygodniach terapii. Najczęstsze objawy to ból głowy (≥1/10), nudności, biegunka, zaparcia oraz zawroty głowy (≥1/100 do <1/10). W zakresie zaburzeń psychicznych obserwuje się lęk i nietypowe sny (≥1/100 do <1/10), a rzadziej myśli lub zachowania samobójcze, pobudzenie, agresję, koszmary senne oraz stany maniakalne/hipomaniakalne (≥1/1 000 do <1/100). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko myśli samobójczych, które wymagają natychmiastowej interwencji. W obrębie układu nerwowego mogą wystąpić również parestezje, zespół niespokojnych nóg, migrena oraz akatyzja, a w układzie pokarmowym – wymioty, których częstość zależy od preparatu. Działania niepożądane ze strony skóry obejmują egzemy, świąd, pokrzywkę oraz rzadko obrzęk naczynioruchowy, stanowiący potencjalne zagrożenie życia.
agomelatyna, agresja, akatyzja, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból pleców, depresja, drażliwość, działanie niepożądane, egzema, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hepatotoksyczność, koszmary senne, lęk, mania, migrena, myśli samobójcze, nadmierna potliwość, niepokój, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, omamy, parestezje, pokrzywka, senność, świąd, szumy uszne, wymioty, wysypka rumieniowata, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zapalenie wątroby, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół niespokojnych nóg, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Kwiat goździka – Przeciwwskazania stosowania
Preparaty zawierające kwiat goździka (Syzygium aromaticum), takie jak Melisana Klosterfrau Original (285 mg kwiatu goździka na 100 ml preparatu), mają określone przeciwwskazania, które lekarz musi uwzględnić przed zaleceniem terapii. Podstawowym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na kwiat goździka lub inne składniki preparatu. W przypadku doustnego stosowania przeciwwskazane jest podawanie preparatu pacjentom z owrzodzeniem żołądka i dwunastnicy ze względu na potencjalne drażniące działanie na błonę śluzową przewodu pokarmowego. Przy aplikacji miejscowej należy unikać stosowania na uszkodzoną skórę, rany otwarte oraz u pacjentów z egzemą, a także u osób z nadwrażliwością na cynamon (aldehyd cynamonowy) lub balsam peruwiański z powodu ryzyka reakcji krzyżowych.
aldehyd cynamonowy, balsam peruwiański, błona śluzowa, choroba skóry, choroba wrzodowa, ciągłość naskórka, egzema, kwiat goździka, Melisana Klosterfrau, nadwrażliwość, nadwrażliwość na cynamon, olejek eteryczny, owrzodzenie żołądka i dwunastnicy, przewód pokarmowy, rana otwarta, reakcja krzyżowa, stan zapalny, uszkodzenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Podofilotoksyna – Przeciwwskazania stosowania
Podofilotoksyna, zawarta w preparacie Condyline w stężeniu 5 mg/ml w formie roztworu do stosowania miejscowego, jest skutecznym środkiem w terapii kłykcin kończystych, jednak jej stosowanie wiąże się z licznymi przeciwwskazaniami. Bezwzględnie nie powinna być stosowana u kobiet w ciąży ze względu na potencjalne działanie teratogenne i cytotoksyczne oraz u kobiet karmiących piersią z powodu ryzyka przenikania substancji do mleka matki. Ponadto, preparat jest przeciwwskazany u pacjentów poniżej 18. roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w populacji pediatrycznej. Nadwrażliwość na podofilotoksynę lub substancje pomocnicze, w tym etanol (726 mg/ml), oraz jednoczesne stosowanie innych preparatów zawierających podofilinę stanowią kolejne bezwzględne przeciwwskazania, ze względu na ryzyko kumulacji toksyczności i nasilenia działań niepożądanych.
ciąża, działanie cytotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, egzema, infekcja wtórna, interakcje lekowe, karmienie piersią, kłykciny kończyste, leczenie immunosupresyjne, łuszczyca, nadwrażliwość na podofilotoksynę, podofilina, podofilotoksyna, reakcja alergiczna, roztwór na skórę, stan zapalny skóry, substancja pomocnicza, zaburzenia odporności, zakażenie HIV - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olfen MAX 20 mg/g
Olfen MAX to żel zawierający diklofenak dietyloamoniowy w stężeniu 23,2 mg/g, co odpowiada 20 mg diklofenaku sodowego na gram preparatu. Działania niepożądane związane z miejscowym stosowaniem obejmują głównie reakcje skórne, takie jak zapalenie skóry, wysypka, rumień, egzema i świąd, występujące często. Rzadziej obserwuje się łuszczenie się skóry, pęcherzykowe zapalenie skóry oraz reakcje nadwrażliwości na światło. Bardzo rzadkie są reakcje alergiczne, obrzęk naczynioruchowy, astma oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe. W miejscu aplikacji mogą pojawić się pieczenie i suchość skóry, choć częstość tych objawów jest nieznana. Substancje pomocnicze, takie jak glikol propylenowy (54 mg/g), butylohydroksytoluen (0,2 mg/g) oraz składniki zapachowe (1 mg/g) zawierające potencjalne alergeny, mogą dodatkowo wywoływać podrażnienia i reakcje alergiczne.
astma, biegunka, ból brzucha, butylohydroksytoluen, diklofenak dietyloamoniowy, diklofenak sodowy, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, duszność, dyspepsja, działanie ogólnoustrojowe, egzema, enzym wątrobowy, glikol propylenowy, kontaktowe zapalenie skóry, łuszczenie skóry, nadwrażliwość, nadwrażliwość na światło, nudność, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie skóry, pęcherzykowe zapalenie skóry, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień, świąd, świszczący oddech, wymioty, wysypka, wysypka grudkowata, zaburzenie funkcji nerek, zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na pszenicę – Zapobieganie i profilaktyka
Alergia na pszenicę, dotycząca około 1% dzieci w USA i rzadziej dorosłych, może prowadzić do reakcji od łagodnych objawów skórnych po zagrażające życiu anafilaksje. Podstawą profilaktyki jest ścisłe unikanie pszenicy i produktów ją zawierających, w tym ukrytych źródeł białek pszenicy, takich jak gluten, maltodekstryna czy mąka wysokobiałkowa. Kluczowe jest czytanie etykiet zgodnie z FALCPA oraz zapobieganie zanieczyszczeniu krzyżowemu (cross-contact) w domu i restauracjach. W przypadku ciężkich reakcji pacjenci powinni mieć przy sobie dwie dawki adrenaliny w autostrzykawce, a także posiadać pisemny plan działania. Edukacja pacjenta i otoczenia, konsultacje z dietetykiem oraz wczesne wprowadzanie pokarmów alergizujących u niemowląt stanowią integralne elementy skutecznej profilaktyki.
alergia na pszenicę, alergiczny nieżyt nosa, anafilaksja, astma piekarzy, białko pszenicy, biżuteria medyczna, ciężka alergia, ciężka reakcja alergiczna, desensytyzacja, egzema, gluten, immunomodulacja, immunoterapia doustna, immunoterapia podjęzykowa, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, omalizumab, Program Indukcji Tolerancji, reakcja anafilaktyczna, remisja, układ odpornościowy, WDEIA, wyprysk, zanieczyszczenie krzyżowe - Leksykon substancji czynnych
Miłorząb japoński – Działania niepożądane
Wyciąg z liści miłorzębu japońskiego (Ginkgo biloba L.) stosowany doustnie jest generalnie dobrze tolerowany, jednak może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu. Najczęściej obserwuje się zaburzenia układu nerwowego, takie jak bóle głowy (np. >10% w Ginkoflav Med, 3,8% w Tanakan, rzadko w Bilomag), zawroty głowy (9,0% w Tanakan, często w Tanakan i Ginkoflav Med, rzadko w Bilomag), zaburzenia snu i niepokój (rzadko w Bilomag). Działania ze strony przewodu pokarmowego obejmują biegunkę (6,1% w Tanakan), nudności (1,8% w Tanakan), wymioty, bóle brzucha (3,3% w Tanakan), zaparcia i dyspepsję (3,9% w Tanakan). Istotnym ryzykiem jest zwiększone ryzyko krwawień, w tym krwawień śródczaszkowych i obustronnych krwiaków podtwardówkowych po długotrwałym stosowaniu (do 2 lat), szczególnie u pacjentów przyjmujących leki przeciwpłytkowe (np. ASA) lub przeciwzakrzepowe (np. warfaryna). Występują także reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny (1,1% w Tanakan), oraz skórne objawy alergiczne, takie jak świąd (2,7% w Tanakan), wysypka, rumień, obrzęk i egzema (4,6% w Tanakan).
biegunka, ból brzucha, ból głowy, drgawki, duszność, dyspepsja, egzema, ginkgo biloba, kołatanie serca, krwawienie oczne, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiak podtwardówkowy, krwotok mózgowy, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, miłorząb japoński, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie wazowagalne, reakcja nadwrażliwości skórnej, rumień, ryzyko krwawienia, świąd, utrata przytomności, warfaryna, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia snu, zaburzenia układu krwionośnego, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenie świadomości, zaparcia, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe - Leksykon chorób i schorzeń
Neurodermatitis – Epidemiologia
Neurodermatitis, znane również jako liszaj prosty przewlekły, dotyka około 12% populacji globalnej, z najwyższą częstością występowania u osób w wieku 30-50 lat, szczególnie kobiet (proporcja 2:1). Choroba ta wykazuje zróżnicowanie geograficzne i etniczne, choć dane są niejednoznaczne; u osób o ciemniejszej karnacji zmiany skórne są bardziej wyraziste. Epidemiologia wskazuje na wzrost częstości występowania neurodermatitis, zwłaszcza w krajach o niskich i średnich dochodach, np. w Malezji wzrost z 9,5% do 12,6% w latach 1994-2003. Czynniki ryzyka obejmują predyspozycje genetyczne (80% pacjentów z nadwrażliwością IgE na alergeny), współistniejące zaburzenia psychiatryczne oraz ekspozycję na zanieczyszczenia środowiskowe, które znacząco zwiększają ryzyko (OR do 3,7 przy wysokiej ekspozycji na ruch drogowy). Neurodermatitis wiąże się z przewlekłym świądem, obniżoną jakością życia oraz zwiększonym ryzykiem zaburzeń erekcji (HR 1,74; 95% CI: 1,44-2,10) i rzadko może prowadzić do nowotworów skóry.
alergen, alergen pokarmowy, alergen wziewny, atopowe zapalenie skóry, choroba autoimmunologiczna, choroba dermatologiczna, cukrzyca typu 2, egzema, kontaktowe zapalenie skóry, leczenie przeciwdepresyjne, lichen simplex chronicus, liszaj prosty przewlekły, nasilenie choroby, neurodermatitis, objaw skórny, populacja pediatryczna, przewlekły świąd, pyłek, rak kolczystokomórkowy, roztocze kurzu domowego, schorzenie psychiatryczne, zaburzenie erekcji, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zachorowalność, zanieczyszczenie powietrza, zmiana pigmentacyjna - Leksykon chorób i schorzeń
Wesz głowowa i gnidy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Pediculus humanus capitis to pasożyt o długości 2-3 mm, żyjący na owłosionej skórze głowy i żywiący się krwią. Cykl życiowy obejmuje stadia jaja (gnida), nimfy i dorosłej wszy, z czasem inkubacji gnid 7-10 dni i żywotnością dorosłej wszy do 30 dni na głowie oraz 1-2 dni poza nią. Diagnostyka opiera się na wykryciu żywych wszy lub nimf, z użyciem grzebienia o gęstych ząbkach i dobrego oświetlenia, szczególnie w okolicach za uszami i na karku. Objawy to przede wszystkim świąd skóry głowy, pojawiający się po 4-6 tygodniach, oraz zmiany zapalne i wtórne zakażenia bakteryjne. Rozprzestrzenianie następuje głównie przez bezpośredni kontakt głowa-głowa, rzadziej przez przedmioty osobiste. Wszawica dotyczy głównie dzieci w wieku 3-11 lat, ale może wystąpić u osób w każdym wieku i nie jest związana z higieną osobistą.
Amerykańska Akademia Pediatrii, benzyl alkohol, cykl życiowy wszy, dimetykon, egzema, gnida, grzebień na gnidy, iwermektyna, kontakt głowa-głowa, lampa Wooda, malation, mokre wyczesywanie, niepowodzenie leczenia, oporność na insektycydy, oporność wszy, owłosiona skóra głowy, permetryna, podrażnienie skóry głowy, polityka no-nit, powiększone węzły chłonne, pyretryna, spinosad, świąd skóry głowy, wesz głowowa, wet combing, wszawica głowowa, wtórne zakażenie bakteryjne - Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica pochwy – Objawy
Grzybica pochwy (vulvovaginitis candidiasis) jest zakażeniem wywołanym głównie przez Candida albicans, odpowiedzialną za około 92% przypadków. Szacuje się, że 75% kobiet doświadczy przynajmniej jednego epizodu w życiu, a 40-45% będzie miało nawroty. Objawy obejmują świąd, pieczenie, zaczerwienienie i obrzęk sromu, ból pochwy oraz charakterystyczną gęstą, białą, grudkowatą wydzielinę o zapachu drożdży. Nasilenie objawów klasyfikuje się jako łagodne, umiarkowane lub ciężkie, przy czym ciężka postać charakteryzuje się rozległym zaczerwienieniem, obrzękiem i pęknięciami skóry. Leczenie zwykle prowadzi do ustąpienia objawów w ciągu 3-14 dni, jednak nieleczona infekcja może się nasilać i prowadzić do powikłań, takich jak wtórne zakażenia bakteryjne czy przewlekły stan zapalny.
bakteryjna waginoza, Candida, Candida albicans, Candida glabrata, Candida krusei, dermatitis, dyspareunia, dyzuria, egzema, grzybica pochwy, kandydoza pochwy, liszaj twardzinowy, łuszczyca, nawracająca kandydoza pochwy, obrzęk sromu, pieczenie pochwy, pleśniawka, powikłana grzybica pochwy, rzęsistkowica, świąd pochwy, terapia przeciwgrzybicza, wydzielina pochwowa, zakażenie dróg moczowych, zakażenie grzybicze, zakażenie grzybicze pochwy - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na jajka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Alergia na jajka, występująca u około 1,3-2,5% dzieci i 0,1% dorosłych, najczęściej ujawnia się około 10. miesiąca życia i jest związana z nadwrażliwością układu immunologicznego na białka jaja, głównie owomukoid i owoalbuminę. Reakcje alergiczne są zwykle IgE-zależne i mogą obejmować objawy skórne (pokrzywka, obrzęk, wysypka), żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka) oraz oddechowe (katar, kaszel, świszczący oddech, stridor). Anafilaksja, choć rzadka, stanowi stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowego podania adrenaliny (epinefryny) i hospitalizacji. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, testach skórnych, oznaczeniu specyficznych IgE (np. ImmunoCAP) oraz, w razie potrzeby, doustnym teście prowokacji pokarmowej pod kontrolą specjalisty. U około 71% dzieci alergia ustępuje do 6. roku życia, a u 2/3 do 16. roku życia, jednak u niektórych może utrzymywać się przez całe życie.
adrenalina, albumina, alergia na jajka, alergia pokarmowa, alergolog, anafilaksja, astma, autostrzykawka z adrenaliną, biegunka, ból brzucha, doustny test prowokacji pokarmowej, egzema, immunoterapia doustna, immunoterapia podjęzykowa, katar sienny, livetyna, lizozym, nadwrażliwość, obrzęk, obrzęk gardła, owoalbumina, owomukoid, pokrzywka, przeciwciało IgE, reakcja alergiczna, spadek ciśnienia krwi, stridor, świst krtaniowy, świszczący oddech, szczepionka przeciw grypie, szczepionka przeciwko odrze, test skórny, układ odpornościowy, wymioty, wysypka skórna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Axia Plus 3 mg + 0,02 mg
Axia Plus, zawierający 0,02 mg etynyloestradiolu i 3 mg drospirenonu, jest złożonym doustnym środkiem antykoncepcyjnym, który może powodować różnorodne działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości. Najpoważniejsze powikłania obejmują zaburzenia zakrzepowo-zatorowe żył (VTE) i tętnic (ATE), takie jak zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał serca i udar mózgu, występujące rzadko (≥1/10 000 do <1/1000). Ponadto obserwuje się nadciśnienie tętnicze oraz nowotwory wątroby. Zaburzenia cyklu miesiączkowego, takie jak brak miesiączki, krwotok maciczny i menorrhagia, są częstymi działaniami niepożądanymi. Wśród objawów skórnych najczęściej występuje trądzik (≥1/100 do <1/10), a rzadziej poważniejsze reakcje, jak rumień guzowaty i rumień wielopostaciowy. U kobiet z dziedziczną skłonnością do egzogennego obrzęku naczynioruchowego estrogeny mogą nasilać objawy tej choroby.
astma, biegunka, ból brzucha, ból głowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, częstoskurcz, depresja, drospirenon, egzema, etynyloestradiol, kandydoza, kandydoza pochwy, kurcz mięśniowy, łojotok, łysienie, menorrhagia, mięśniak macicy, migrena, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niedosłuch, nowotwór wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, opryszczka pospolita, ostuda, padaczka, parestezja, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, reakcja alergiczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, świąd, toczeń rumieniowaty układowy, torbiel jajnika, trądzik, udar mózgu, uderzenia gorąca, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wymioty, wysypka, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe tętnic, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe żył, zapalenie pęcherza, zapalenie pochwy, zapalenie żołądka, zaparcie, zatorowość płucna, zawał serca, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, złożony doustny środek antykoncepcyjny, żółtaczka cholestatyczna, żylaki, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Fusacid H (20 mg + 10 mg)/g
Fusacid H w formie kremu zawiera 20 mg/g kwasu fusydynowego oraz 10 mg/g hydrokortyzonu octanu i jest wskazany do miejscowego leczenia stanów zapalnych skóry z towarzyszącym lub potencjalnym zakażeniem bakteryjnym wrażliwym na kwas fusydynowy. Preparat wykazuje podwójne działanie: przeciwbakteryjne, szczególnie skuteczne wobec bakterii Gram-dodatnich, w tym MRSA, oraz przeciwzapalne dzięki obecności kortykosteroidu. Lek jest zalecany w leczeniu wyprysku, alergicznego, kontaktowego, atopowego i łojotokowego zapalenia skóry z nadkażeniem bakteryjnym, a także niewielkich zakażonych ran i otarć z towarzyszącym stanem zapalnym. Krem Fusacid H jest szczególnie odpowiedni do stosowania na zmiany wysiękowe oraz w miejscach o cienkiej i delikatnej skórze, zapewniając dobrą penetrację substancji czynnych. Stężenia 20 mg/g kwasu fusydynowego i 10 mg/g hydrokortyzonu octanu umożliwiają skuteczne zwalczanie infekcji i łagodzenie stanu zapalnego przy minimalnym ryzyku działań niepożądanych związanych ze steroidoterapią miejscową. Należy uwzględnić możliwość reakcji nadwrażliwości na substancje pomocnicze (butylohydroksyanizol, alkohol cetylowy, potasu sorbinian) u pacjentów z predyspozycjami alergicznymi, co może wpływać na decyzję terapeutyczną.
alergiczne zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, bakteria Gram-dodatnia, egzema, gronkowiec, hydrokortyzon octan, infekcja bakteryjna, kontaktowe zapalenie skóry, kwas fusydynowy, łojotokowe zapalenie skóry, MRSA, reakcja nadwrażliwości, stan zapalny skóry, steroidoterapia miejscowa, zakażenie bakteryjne, zakażenie skórne, zakażona rana - Leksykon leków
Działania niepożądane – Chantico 0,5 mg
Fingolimod w dawce 0,5 mg, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z najczęstszymi objawami występującymi u ≥10% pacjentów, takimi jak ból głowy (24,5%), podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (15,2%), biegunka (12,6%), kaszel (12,3%), grypa (11,4%), zapalenie zatok (10,9%) oraz ból pleców (10,0%). Do poważniejszych działań należą zakażenia oportunistyczne (m.in. PML, zakażenia herpeswirusami, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych), nowotwory skóry (rak podstawnokomórkowy, czerniak złośliwy), zaburzenia hematologiczne (limfopenia, trombocytopenia), a także obrzęk plamki żółtej (0,5% przy dawce 0,5 mg). Terapia wiąże się również z ryzykiem bradykardii i bloków przedsionkowo-komorowych, szczególnie w pierwszych 6 godzinach po podaniu pierwszej dawki, ze średnim spadkiem częstości akcji serca o 12-13 uderzeń/min. Ponadto obserwuje się wzrost ciśnienia tętniczego o około 3 mmHg skurczowego i 1 mmHg rozkurczowego po miesiącu leczenia.
atypowe mykobakterie, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, chłoniak, czerniak złośliwy, drgawki, duszność, egzema, enzymy wątrobowe, fingolimod, herpeswirus, inwersja załamka T, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, leukopenia, limfopenia, łupież pstry, łysienie, mięsak Kaposiego, nadciśnienie tętnicze, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk plamki, ostra niewydolność wątroby, ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak z komórek Merkla, stwardnienie rozsiane, świąd, trombocytopenia, udar niedokrwienny, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus JC, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie kryptokokowe, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zespół hemofagocytarny, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, ziarniniak grzybiasty - Leksykon chorób i schorzeń
Impetigo – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Liszajec zakaźny (impetigo) to powierzchowna infekcja skóry o dobrym rokowaniu, która bez leczenia ustępuje samoistnie w ciągu 2-3 tygodni u około 20% pacjentów. Leczenie antybiotykami (w formie miejscowej lub ogólnoustrojowej) skraca czas gojenia do 7-10 dni i zmniejsza ryzyko rozprzestrzeniania się infekcji. Po 48 godzinach od rozpoczęcia terapii pacjent przestaje być zakaźny. W przypadku utrzymywania się zmian powyżej 7-10 dni wskazane jest wykonanie posiewów w celu identyfikacji opornych szczepów. Pełny kurs antybiotykoterapii jest kluczowy dla zapobiegania nawrotom i rozwojowi oporności. Powikłania, choć rzadkie, obejmują cellulitis, lymphangitis, ropne zapalenie węzłów chłonnych, ecthymę, zespół oparzonej skóry gronkowcowej (SSSS) oraz ostre poinfekcyjne kłębuszkowe zapalenie nerek (APSGN), które występuje rzadko (poniżej 1/1 000 000 rocznie w krajach rozwiniętych) i jest związane z nefrogennymi szczepami paciorkowca (M-60 i M-49). Antybiotyki ogólnoustrojowe nie zapobiegają APSGN, prawdopodobnie z powodu wcześniejszej aktywacji odpowiedzi immunologicznej.
antybiotyk, blizna, ecthyma, egzema, gorączka, hiperpigmentacja, infekcja pasożytnicza, kontaktowe zapalenie skóry, krwiomocz, liszajec zakaźny, nadciśnienie, obrzęk, oporny mikroorganizm, ostre poinfekcyjne kłębuszkowe zapalenie nerek, posiew, randomizowane badanie kliniczne, ropne zapalenie węzłów chłonnych, ukąszenie owada, zapalenie naczyń limfatycznych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie tkanki łącznej, zespół oparzonej skóry gronkowcowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Diclofenac diethylamine Teva 10 mg/g
Podczas terapii żelem diklofenaku dietyloamoniowego 10 mg/g obserwuje się działania niepożądane głównie ze strony skóry i tkanki podskórnej, z częstością występowania od bardzo rzadkiej do częstej. Najczęstsze reakcje to zapalenie skóry, wysypka oraz rumień i świąd, występujące często (≥1/100 do <1/10). Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) obserwuje się łuszczenie się skóry, odwodnienie i obrzęk, a rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) pęcherzykowe zapalenie skóry. Bardzo rzadkie (<1/10 000) są reakcje nadwrażliwości, takie jak pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, astma, dolegliwości żołądkowo-jelitowe oraz fotouczulenie. Objawy te wymagają odpowiedniej interwencji, w tym przerwania leczenia lub zastosowania miejscowych kortykosteroidów w przypadku kontaktowego zapalenia skóry.
astma, diklofenak dietyloamoniowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, działania ogólnoustrojowe, egzema, fotouczulenie, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid, łuszczenie się skóry, monitorowanie działań niepożądanych, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie skóry, pęcherzykowe zapalenie skóry, pokrzywka, promieniowanie UV, reakcja fotouczuleniowa, rumień, skurcz oskrzeli, świąd, wysypka grudkowata, zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Nasiono muszkatołowca – Przeciwwskazania stosowania
Nasiono muszkatołowca (Myristica fragrans Houtt.) jest składnikiem produktu leczniczego Melisana Klosterfrau Original, występującym w ilości 71 mg na 100 ml płynu, który zawiera 65 mg olejków lotnych rozpuszczonych w 66,8% (V/V) etanolu. Preparat ten jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na nasiono muszkatołowca lub inne składniki produktu. Doustne stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane u osób z owrzodzeniem żołądka i dwunastnicy. W przypadku aplikacji miejscowej na skórę, preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z uszkodzeniami skóry (np. oparzenia, rany otwarte) oraz u osób z chorobami skóry takimi jak egzema, ze względu na ryzyko zaostrzenia objawów i wystąpienia reakcji alergicznych, zwłaszcza w kontekście uczulenia krzyżowego na składniki takie jak aldehyd cynamonowy czy balsam peruwiański.
aldehyd cynamonowy, alergiczna choroba skóry, aplikacja miejscowa, balsam peruwiański, choroba wątroby, dermatoza zapalna, egzema, Myristica fragrans, nadwrażliwość, olejek eteryczny, olejek lotny, owrzodzenie żołądka i dwunastnicy, podanie doustne, rana otwarta, schorzenie przewodu pokarmowego, uczulenie krzyżowe, uszkodzenie skóry, uzależnienie od alkoholu, zaostrzenie objawów - Leksykon chorób i schorzeń
Wrzody i karbunkuły – Etiologia i przyczyny
Wrzody (furunkuły) i karbunkuły to głębokie zakażenia skóry, najczęściej wywołane przez Staphylococcus aureus, w tym szczepy metycylinooporne (MRSA), które stanowią wyzwanie terapeutyczne ze względu na oporność na antybiotyki. Furunkuł definiuje się jako zakażenie pojedynczego mieszka włosowego, natomiast karbunkuł to skupisko połączonych wrzodów, prowadzące do rozległego, głębokiego stanu zapalnego z obecnością ropy. Czynniki predysponujące obejmują m.in. cukrzycę, zaburzenia odporności, choroby skóry (egzema, łuszczyca), nosicielstwo S. aureus, otyłość, niedożywienie oraz stosowanie leków immunosupresyjnych i przewlekłą sterydoterapię. Nawracające wrzody (furunkuloza) mogą wskazywać na obecność szczepu PVL S. aureus, co zwiększa ryzyko powikłań. Diagnostyka powinna obejmować badania mikrobiologiczne z określeniem lekowrażliwości, zwłaszcza w przypadku nawracających lub opornych zakażeń.
bakteria beztlenowa, cukrzyca, egzema, furunkuloza, gronkowiec złocisty, hidradenitis suppurativa, karbunkuł, lek immunosupresyjny, łuszczyca, MRSA, niedożywienie, nosicielstwo gronkowca, nowotwór skóry, ropień, ropień podskórny, ropny guzek, sepsa, stan zapalny, sterydoterapia, torbiel skórna, trądzik, wrzód, wrzód i karbunkuł, zaburzenie odporności, zakażenie mieszka włosowego, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie szpiku kostnego, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie wsierdzia - Leksykon chorób i schorzeń
Impetigo – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Impetigo to wysoce zakaźna infekcja bakteryjna skóry, najczęściej wywoływana przez Staphylococcus aureus lub Streptococcus pyogenes, dotykająca głównie dzieci w wieku 2-5 lat. Klinicznie manifestuje się czerwonymi zmianami, pęcherzykami i miodowo-żółtymi strupami, lokalizującymi się głównie na twarzy, dłoniach i nogach. Diagnostyka pielęgniarska powinna uwzględniać ocenę charakterystyki zmian, objawów ogólnoustrojowych (np. gorączka, leukocytoza) oraz historii chorób skóry i urazów. Leczenie opiera się na miejscowej antybiotykoterapii (mupirocyna lub retapamulina stosowane 2-3 razy dziennie przez 5-10 dni) oraz doustnych antybiotykach (cefalosporyny, klindamycyna, trimetoprim/sulfametoksazol) w przypadku rozległych lub powikłanych infekcji. Czas trwania terapii doustnej wynosi zwykle 7 dni. Kluczowe jest usunięcie strupów przed aplikacją maści, stosowanie izolacji kontaktowej oraz edukacja pacjenta i opiekunów w zakresie higieny i zapobiegania rozprzestrzenianiu zakażenia.
antybiotyk doustny, antybiotykoterapia miejscowa, antybiotykoterapia systemowa, atopowe zapalenie skóry, cefalosporyna, cellulitis, chlorheksydyna, egzema, gorączka reumatyczna, gronkowiec złocisty, hipertermia, impetigo, izolacja kontaktowa, kłębuszkowe zapalenie nerek, klindamycyna, liszajec zakaźny, maść antybiotykowa, miodowo-żółte strupy, MRSA, mupirocyna, oporność bakterii, paciorkowiec grupy A, postreptokokowe kłębuszkowe zapalenie nerek, retapamulina, Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes, sulfametoksazol, świąd, zakażenie ogólnoustrojowe, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon chorób i schorzeń
Impetigo – Zapobieganie i profilaktyka
Impetigo to wysoce zakaźna bakteryjna infekcja skóry, najczęściej dotykająca dzieci w wieku 2-5 lat, wywoływana głównie przez Staphylococcus aureus. Profilaktyka opiera się na rygorystycznej higienie osobistej, w tym regularnym myciu rąk ciepłą wodą i mydłem, stosowaniu środków dezynfekujących na bazie alkoholu, utrzymaniu krótkich paznokci oraz odpowiedniej pielęgnacji uszkodzeń skóry (oczyszczanie ran, stosowanie maści antybiotykowych, zakrywanie zmian opatrunkiem). W przypadku wystąpienia impetigo zaleca się izolację pacjenta do czasu ustąpienia zakaźności, co następuje po 24-48 godzinach od rozpoczęcia antybiotykoterapii i wyschnięciu zmian skórnych. Dodatkowo, ważne jest unikanie bliskiego kontaktu skóra-skóra, zwłaszcza z osobami o obniżonej odporności, oraz dezynfekcja środowiska domowego, w tym pranie odzieży i pościeli w temperaturze minimum 60°C.
antybiotyk, atopowe zapalenie skóry, bakteryjna infekcja skóry, czynnik etiologiczny, dikloksacylina, egzema, flora bakteryjna, gen mecA, higiena osobista, impetigo, iwermektyna, klindamycyna, kolonizacja MRSA, lek przeciwhistaminowy, maść antybiotykowa, miejscowy steroid, mupirocyna, mydło antybakteryjne, nosicielstwo bakterii, pielęgnacja rany, reakcja łańcuchowa polimerazy, retapamulina, rifampicyna, rozprzestrzenianie infekcji, roztwór wybielacza, sport kontaktowy, środek dezynfekujący, Staphylococcus aureus, świerzb, triklosan, wymaz z nosa, zmiana skórna - Leksykon chorób i schorzeń
Alergie – Etiologia i przyczyny
Alergie są wynikiem nadmiernej reakcji układu odpornościowego na nieszkodliwe dla większości substancje, zwane alergenami, poprzez mechanizm zależny od przeciwciał IgE. Po pierwszym kontakcie z alergenem dochodzi do produkcji IgE, które wiążą się z mastocytami i bazofilami, a ponowna ekspozycja powoduje uwolnienie histaminy i innych mediatorów zapalnych, wywołując objawy takie jak katar, świąd, pokrzywka czy świszczący oddech. Najcięższą formą reakcji alergicznej jest anafilaksja, rozwijająca się w ciągu minut do godzin, wywoływana przez czynniki takie jak użądlenia owadów, orzeszki ziemne, lateks czy leki. Czynniki genetyczne, określane jako atopia, zwiększają ryzyko rozwoju alergii – jeśli jedno z rodziców jest atopowe, ryzyko u dziecka wynosi 25-30%, a przy obojgu rodzicach wzrasta do 60-75%. Jednakże wzrost częstości alergii w ostatnich dekadach wskazuje na istotną rolę czynników środowiskowych, takich jak zanieczyszczenie powietrza, zmiany klimatyczne, dieta uboga w świeże produkty oraz ekspozycja na alergeny w środowisku miejskim.
alergen wziewny, alergia na orzeszki ziemne, alergia na penicylinę, alergia na skorupiaki, alergiczny nieżyt nosa, anafilaksja, antybiotyk penicylinowy, astma alergiczna, atopia, bazofile, egzema, hipoteza higieniczna, histamina, immunoglobulina E, katar sienny, komórki tuczne, przekrwienie błony śluzowej, roztocza kurzu domowego, rytm dobowy, świszczący oddech, zapalenie zatok przynosowych, zarodniki pleśni - Leksykon chorób i schorzeń
Selektywna niedobór iga – Objawy
Selektywny niedobór immunoglobuliny A (SIgAD) jest najczęstszym pierwotnym niedoborem odporności, charakteryzującym się niskim lub niewykrywalnym poziomem IgA w surowicy przy prawidłowych stężeniach innych klas immunoglobulin. Około 85-90% pacjentów pozostaje bezobjawowych, a rozpoznanie następuje przypadkowo. U pozostałych manifestacje kliniczne obejmują nawracające infekcje dróg oddechowych (zapalenie zatok, ucha środkowego, oskrzeli, płuc), infekcje przewodu pokarmowego (giardiaza, przewlekła biegunka, zespół złego wchłaniania), choroby autoimmunologiczne (reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty, celiakia) oraz alergie (alergiczny nieżyt nosa, astma, egzema). W badaniach wykazano, że pacjenci z SIgAD mają 3-4-krotnie wyższe ryzyko ciężkich infekcji dróg oddechowych, a 25% z nich doświadczyło zapalenia płuc w ciągu ostatnich 2 lat. U około 20-30% objawowych pacjentów współistnieją choroby autoimmunologiczne, a u 5% może dojść do progresji do pospolitego zmiennego niedoboru odporności (CVID). Warto podkreślić ryzyko reakcji anafilaktycznych na transfuzje krwi u pacjentów z przeciwciałami anty-IgA, choć są one rzadkie.
alergia pokarmowa, alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, astma, błony śluzowe, celiakia, chłoniak, choroba Addisona, choroba Hashimoto, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroby autoimmunologiczne, COVID-19, cukrzyca typu 1, egzema, giardiaza, gruczolakorak żołądka, guzkowy przerost limfatyczny, immunoglobulina A, małopłytkowość immunologiczna, miastenia, niedobór podklas IgG, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja laktozy, pierwotny niedobór odporności, pospolity zmienny niedobór odporności, przeciwciała anty-IgA, reakcja anafilaktyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, rozstrzenie oskrzeli, selektywny niedobór IgA, toczeń rumieniowaty układowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok przynosowych, zespół złego wchłaniania - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Olfen żel 10 mg/g
Olfen żel zawiera diklofenak dietyloamoniowy w stężeniu 11,6 mg/g, co odpowiada 10 mg diklofenaku sodowego na gram żelu. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na diklofenak lub substancje pomocnicze, w tym glikol propylenowy (50 mg/g) oraz składniki zapachowe takie jak alkohol benzylowy, cytral, cytronelol, kumaryna, eugenol, farnezol, geraniol, d-limonen i linalol. Nie należy stosować Olfen żelu u osób z historią reakcji nadwrażliwości na NLPZ lub kwas acetylosalicylowy, zwłaszcza przy astmie, skurczu oskrzeli, pokrzywce, ostrym nieżycie nosa czy obrzęku naczynioruchowym. Preparat jest również przeciwwskazany do aplikacji na otwarte rany, stany zapalne, infekcje skórne, egzemę oraz błony śluzowe. Szczególną ostrożność należy zachować w ciąży, zwłaszcza w ostatnim trymestrze, ze względu na ryzyko dla płodu, a także u dzieci poniżej 14 roku życia, gdzie bezpieczeństwo stosowania nie zostało ustalone.
alkohol benzylowy, astma, diklofenak dietyloamoniowy, diklofenak sodowy, działanie niepożądane, egzema, glikol propylenowy, infekcja skórna, kwas acetylosalicylowy, nadwrażliwość na diklofenak, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, Olfen żel, otwarta rana, podrażnienie skóry, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, stan zapalny, substancja pomocnicza, trymestr ciąży, zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bengay Maść Przeciwbólowa (150 mg + 100 mg)/g
Bengay Maść Przeciwbólowa zawiera 150 mg/g salicylanu metylu oraz 100 mg/g mentolu i jest przeznaczona do stosowania miejscowego. Podstawowymi przeciwwskazaniami do jej stosowania są nadwrażliwość na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, a także aplikacja na uszkodzoną skórę lub rany, co może prowadzić do nasilenia podrażnień i zwiększonej absorpcji systemowej. Preparat jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 roku życia ze względu na ryzyko działań niepożądanych związanych z salicylanem metylu, pochodną kwasu acetylosalicylowego. Należy również zachować ostrożność u pacjentów z historią reakcji alergicznych na salicylany, skłonnością do kontaktowego zapalenia skóry oraz u osób z aktywnym stanem zapalnym skóry, egzemą, łuszczycą lub infekcjami skórnymi w miejscu aplikacji.
alergiczna reakcja skórna, astma oskrzelowa, dziecko poniżej 12 roku życia, egzema, infekcja skórna, kobieta w ciąży, kontaktowe zapalenie skóry, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, łuszczyca, mentol, nadwrażliwość, reakcja nadwrażliwości, salicylan metylu, uszkodzona skóra, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Pęcherze – Leczenie
Pęcherze to uniesione zmiany skórne wypełnione płynem surowiczym lub krwistym, powstające najczęściej na skutek tarcia, ciśnienia, oparzeń czy wilgoci. Leczenie zależy od wielkości, lokalizacji oraz stanu pęcherza (nienaruszony vs. pęknięty). Standardowo zaleca się pozostawienie nienaruszonego pęcherza jako naturalnej bariery ochronnej, delikatne mycie ciepłą wodą z łagodnym mydłem oraz stosowanie opatrunków hydrokoloidowych, które tworzą wilgotne środowisko sprzyjające gojeniu, absorbują nadmiar płynu i zmniejszają ból. W przypadku dużych, bolesnych pęcherzy lub tych narażonych na dalsze tarcie, wskazane jest sterylne drenowanie z zachowaniem skóry pęcherza, stosowanie maści antybiotykowych i nieprzylepnych opatrunków. Pęcherze krwawe należy pozostawić do samoistnego wygojenia, unikając celowego drenowania.
aloes vera, dieta bezglutenowa, drenaż pęcherza, egzema, infekcja skóry, kortykosteroid, krem antybiotykowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwwirusowy, liszajec zakaźny, maść antybiotykowa, nadtlenek wodoru, olejek z drzewa herbacianego, oparzenie drugiego stopnia, oparzenie pierwszego stopnia, opatrunek hydrokoloidowy, opryszczkowate zapalenie skóry, ospa wietrzna, pęcherz, pęcherz krwawy, pęcherzyca, półpasiec, preparat przeciwgrzybiczny, preparat przeciwwirusowy, środek antyseptyczny, wazelina, wirus opryszczki, wkładka neoprenowa - Leksykon substancji czynnych
Kwas 5-aminolewulinowy – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Terapia fotodynamiczna z użyciem plastrów zawierających kwas 5-aminolewulinowy (Alacare, 8 mg) wymaga ścisłego przestrzegania zasad bezpieczeństwa zarówno przez personel medyczny, jak i pacjentów. Stosowanie jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży, na bardzo grube, czerwone, złuszczające zmiany oraz u pacjentów z fototypem skóry V i VI (skala Fitzpatricka) z powodu braku danych klinicznych. Kluczowe jest zarządzanie ekspozycją na promieniowanie UV – po aplikacji plastra i zabiegu fotodynamicznym należy chronić leczony obszar oraz otaczającą skórę przed światłem słonecznym przez około 48 godzin, stosując odpowiednią ochronę przeciwsłoneczną. Aplikacja powinna być wykonywana przez wykwalifikowany personel pod nadzorem lekarza doświadczonego w terapii fotodynamicznej, z unikaniem kontaktu plastra z oczami pacjenta.
chinolon, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, egzema, fenotiazyna, gryzeofulwina, kwas 5-aminolewulinowy, lek tiazydowy, łuszczyca, nowotwór skóry, plaster leczniczy, pochodna sulfonylomocznika, promieniowanie ultrafioletowe, reakcja fotoalergiczna, reakcja fototoksyczna, rogowacenie słoneczne, skala Fitzpatricka, sulfonamid, terapia fotodynamiczna, tetracyklina, zakażenie skórne, zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak t-komórkowy skóry – Zapobieganie i profilaktyka
Chłoniak t-komórkowy skóry (CTCL) to złośliwy nowotwór limfocytów T, pierwotnie zajmujący skórę, dla którego nie zidentyfikowano jednoznacznych, modyfikowalnych czynników ryzyka ani skutecznych metod zapobiegania. Osłabienie układu immunologicznego zwiększa podatność na CTCL, dlatego zaleca się profilaktykę ogólną obejmującą zdrową dietę bogatą w owoce i warzywa, regularną aktywność fizyczną, odpowiednią higienę snu, ograniczenie spożycia alkoholu, utrzymanie prawidłowej masy ciała, redukcję stresu, systematyczne szczepienia ochronne oraz zaprzestanie palenia tytoniu. Unikanie czynników ryzyka związanych z HIV/AIDS jest również istotne ze względu na immunosupresję predysponującą do rozwoju choroby.
badanie kliniczne, badanie przedkliniczne, bakteriemia, chłoniak T-komórkowy skóry, czynnik etiologiczny, czynnik ryzyka, dermatolog, egzema, gronkowiec, HIV/AIDS, infekcja skórna, limfocyt T, łuszczyca, nowotwór złośliwy, profilaktyka przeciwdrobnoustrojowa, Staphylococcus aureus, świąd, szczepienie ochronne, terapia antybiotykowa, tkanka miękka, układ immunologiczny, układ odpornościowy, zaburzenie immunologiczne, zakażenie skórne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tanakan 40 mg
Produkt leczniczy Tanakan zawiera 40 mg standaryzowanego wyciągu EGb761 z liści Ginkgo biloba, dostarczającego 8,8-10 mg flawonoidów, 1,1-1,4 mg ginkgolidów (A, B, C) oraz 1,0-1,3 mg bilobalidu. W 5-letnim badaniu klinicznym (GuidAge) u pacjentów powyżej 70. roku życia, stosujących Tanakan w dawce 120 mg dwa razy dziennie, najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były ból brzucha (3,3%), biegunka (6,1%) oraz zawroty głowy (9,0%). Częstość występowania działań niepożądanych była porównywalna z grupą placebo, z wyjątkiem nieznacznie wyższej częstości duszności (3,2% vs 1,8%) i omdlenia wazowagalnego (2,8% vs 1,8%). Działania niepożądane klasyfikowano według układów narządowych i częstości występowania, obejmując m.in. zaburzenia immunologiczne (nadwrażliwość, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy), neurologiczne (zawroty głowy, ból głowy, utrata przytomności) oraz żołądkowo-jelitowe (dyspepsja, nudności).
badanie kliniczne, biegunka, bilobalid, ból brzucha, ból głowy, ból nadbrzusza, duszność, dyspepsja, działanie niepożądane, egzema, ginkgolidy, glikozydy flawonowe, liść miłorzębu japońskiego, nadwrażliwość, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie wazowagalne, pokrzywka, reakcja skórna, świąd, świąd uogólniony, utrata przytomności, wysypka, zaburzenie skóry i tkanki podskórnej, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – 4Flex PureGel 100 mg/g
Żel 4Flex PureGel zawiera naproksen w stężeniu 100 mg/g i jest przeznaczony do stosowania miejscowego, jednak jego użycie wymaga ostrożnej oceny przeciwwskazań. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na naproksen, inne NLPZ, salicylany oraz u osób z historią reakcji alergicznych na leki hamujące syntezę prostaglandyn, takich jak skurcz oskrzeli, pokrzywka czy ostre zapalenie błony śluzowej nosa. Ponadto, stosowanie żelu jest bezwzględnie zabronione w trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko dla płodu. Preparat zawiera także 300 mg etanolu 96% na 1 g żelu, co może powodować podrażnienia i nasilenie suchości skóry, zwłaszcza przy aplikacji na uszkodzoną skórę.
Żelu nie należy stosować na uszkodzoną skórę, otwarte rany, stany zapalne skóry (np. egzema, łuszczyca) oraz błony śluzowe i okolice oczu, aby uniknąć zwiększonego wchłaniania naproksenu i ryzyka podrażnień. W przypadku kontaktu z oczami lub błonami śluzowymi konieczne jest natychmiastowe, obfite spłukanie wodą. Ze względu na potencjalne działania niepożądane i ryzyko reakcji nadwrażliwości, stosowanie 4Flex PureGel wymaga dokładnej analizy stanu pacjenta oraz wykluczenia przeciwwskazań, mimo miejscowej formy leku.
astma aspirynowa, błona śluzowa, egzema, kwas acetylosalicylowy, łuszczyca, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, pokrzywka, polip nosa, przerwanie ciągłości naskórka, rana otwarta, reakcja nadwrażliwości, salicylan, skurcz oskrzeli, stan zapalny skóry, substancja czynna, synteza prostaglandyn, triada aspirynowa, trzeci trymestr ciąży, uszkodzenie skóry, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie skóry