egzema
Egzema (wyprysk) to przewlekła, zapalna choroba skóry charakteryzująca się świądem, zaczerwienieniem i obecnością zmian skórnych o różnym charakterze. W przebiegu egzemy można obserwować zarówno zmiany ostre (rumień, obrzęk, pęcherzyki, nadżerki, sączenie), jak i przewlekłe (lichenifikacja, złuszczanie, przebarwienia).
Wyróżnia się kilka rodzajów egzemy, w tym atopowe zapalenie skóry (AZS), wyprysk kontaktowy (alergiczny i z podrażnienia), wyprysk potnicowy, pieniążkowaty i zastoinowy. Patogeneza egzemy jest złożona i obejmuje zarówno czynniki genetyczne, immunologiczne, jak i środowiskowe, które prowadzą do zaburzenia bariery naskórkowej i rozwoju stanu zapalnego.
Diagnostyka egzemy opiera się głównie na obrazie klinicznym, wywiadzie i testach płatkowych w przypadku podejrzenia alergicznego wyprysku kontaktowego. Leczenie obejmuje unikanie czynników drażniących, odpowiednią pielęgnację skóry, miejscowe preparaty przeciwzapalne (glikokortykosteroidy, inhibitory kalcyneuryny), leki przeciwhistaminowe oraz w ciężkich przypadkach – terapię ogólnoustrojową (cyklosporyna, dupilumab, metotreksat).
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Mycobacterium bovis – Przeciwwskazania stosowania
Mycobacterium bovis BCG w szczepie duńskim 1331, stosowany w szczepionce przeciwgruźliczej AJVaccines, jest żywym atenuowanym drobnoustrojem, którego podanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na składniki szczepionki oraz obecność upośledzenia odporności, w tym u pacjentów leczonych ogólnoustrojowo kortykosteroidami, immunosupresją, radioterapią, z pierwotnymi lub wtórnymi niedoborami odporności, a także u osób zakażonych HIV i niemowląt narażonych na leki immunosupresyjne in utero lub przez karmienie piersią. Szczepienie nie jest wskazane u pacjentów z nowotworami złośliwymi układu siateczkowo-śródbłonkowego, takimi jak chłoniaki, białaczki czy ziarnica złośliwa. W przypadku podejrzenia upośledzenia odporności lub nieznanego stanu immunologicznego, szczepienie należy odroczyć do czasu wyjaśnienia diagnostycznego. Ponadto, stosowanie szczepionki jest przeciwwskazane u pacjentów jednocześnie leczonych lekami przeciwgruźliczymi ze względu na ryzyko obniżenia skuteczności i zwiększenia działań niepożądanych.
antagonista TNF-α, białaczka, chłoniak, choroba zakaźna, egzema, immunologia, leczenie immunosupresyjne, lek immunosupresyjny, lek przeciwgruźliczy, Mycobacterium bovis, Mycobacterium bovis BCG, nadwrażliwość na substancję czynną, nowotwór złośliwy, ostra ciężka choroba, pierwotny niedobór odporności, radioterapia, szczep duński 1331, szczepionka przeciwgruźlicza, układ siateczkowo-śródbłonkowy, upośledzona odporność, wysoka gorączka, zakażenie HIV, ziarnica złośliwa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ultrafastin 25 mg/g (2,5%)
Żel Ultrafastin zawierający sól lizynową ketoprofenu w stężeniu 25 mg/g (2,5%) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ketoprofen, substancje pomocnicze (m.in. metylu i propylu parahydroksybenzoesan), a także u osób z reakcjami nadwrażliwości krzyżowej na NLPZ, ASA, fenofibrat czy kwas tiaprofenowy. Preparatu nie należy stosować na skórę z egzemą, trądzikiem, stanami zapalnymi lub otwartymi ranami ze względu na ryzyko nasilenia objawów zapalnych i działań niepożądanych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ekspozycja na światło słoneczne i promieniowanie UV (również w solariach) w trakcie terapii oraz przez 2 tygodnie po jej zakończeniu, ze względu na ryzyko fototoksycznych i fotoalergicznych reakcji skórnych.
alergia skórna, alergiczny nieżyt błony śluzowej nosa, astma, działanie niepożądane, egzema, ekspozycja na światło słoneczne, fenofibrat, filtr UV, kwas acetylosalicylowy, kwas tiaprofenowy, metylu parahydroksybenzoesan, nadwrażliwość na światło, niesterydowe leki przeciwzapalne, otwarta rana, promieniowanie UV, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja fotoalergiczna, reakcja fototoksyczna, reakcja fotouczuleniowa, sól lizynowa ketoprofenu, stan zapalny skóry, trądzik, trzeci trymestr ciąży, zmiany skórne - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na pszenicę – Etiologia i przyczyny
Alergia na pszenicę to immunologiczna nadwrażliwość na białka pszenicy, manifestująca się reakcjami IgE-zależnymi lub niezależnymi od IgE. Reakcje IgE-zależne charakteryzują się szybkim początkiem objawów (minuty do kilku godzin) i mogą prowadzić do pokrzywki, obrzęku, świądu, a nawet anafilaksji. Mechanizm ten opiera się na produkcji specyficznych przeciwciał IgE, które po kontakcie z alergenem wywołują uwolnienie mediatorów zapalnych, takich jak histamina i leukotrieny. Reakcje niezależne od IgE, takie jak eozynofilowe zapalenie przełyku (EoE) i żołądka (EG), rozwijają się wolniej (do 48 godzin) i charakteryzują się przewlekłym naciekiem eozynofilowym i limfocytarnym przewodu pokarmowego, bez uszkodzenia kosmków jelitowych, co odróżnia je od celiakii. Wśród alergenów pszenicy wyróżnia się albuminy, globuliny, gliadyny (prolaminy) oraz gluteniny, a także inhibitory α-amylazy/trypsyny, które są istotne w astmie piekarzy i anafilaksji indukowanej wysiłkiem (WDEIA). WDEIA to specyficzna forma alergii, gdzie objawy pojawiają się tylko po spożyciu pszenicy i wysiłku fizycznym, prowadząc do potencjalnie zagrażającej życiu anafilaksji.
alergia na pszenicę, anafilaksja, astma piekarzy, atopia, autostrzykawka z epinefryną, bazofil, białko przenoszące lipidy, biopsja jelita cienkiego, celiakia, czynnik aktywujący płytki krwi, dieta eliminacyjna, doustna próba prowokacyjna, dysregulacja immunologiczna, egzema, eozynofilowe zapalenie przełyku, eozynofilowe zapalenie żołądka, epinefryna, hipoteza higieniczna, histamina, immunoterapia, immunoterapia doustna, komórka tuczna, kortykosteroid, kosmek jelitowy, lek przeciwhistaminowy, leukotrien, limfocyt B, limfocyt T pomocniczy, mediator zapalny, naciek eozynofilowy, nieceliakalna wrażliwość na gluten, obrzęk, pokrzywka, predyspozycja genetyczna, przeciwciało IgE, reakcja IgE-zależna, test skórny, tolerancja pokarmowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie skóry – Etiologia i przyczyny
Zapalenie skóry (cellulitis) to bakteryjne zakażenie obejmujące skórę właściwą i tkankę podskórną, najczęściej lokalizujące się na kończynach dolnych. Dominującymi patogenami są paciorkowce beta-hemolizujące grupy A (Streptococcus pyogenes) stanowiące około 66% przypadków oraz Staphylococcus aureus odpowiadające za około 33%, z rosnącym udziałem metycylinoopornych szczepów MRSA. Inne bakterie, takie jak Haemophilus influenzae, Pasteurella multocida, Aeromonas hydrophila, Pseudomonas aeruginosa czy Vibrio vulnificus, występują w specyficznych sytuacjach klinicznych, np. po ugryzieniach zwierząt lub ekspozycji na wodę. Drogi wnikania patogenów to uszkodzenia skóry, w tym rany, ukłucia, ugryzienia, mikrourazy oraz choroby skóry naruszające barierę ochronną, takie jak egzema, grzybica stóp, łuszczyca czy świerzb. Zapalenie skóry nie jest zwykle zaraźliwe, gdyż dotyczy głębokich warstw skóry.
Aeromonas hydrophila, angina Ludwiga, bakterie beztlenowe, choroba naczyń obwodowych, czynniki wirulencji, egzema, grzybica stóp, Haemophilus influenzae, infekcja polimikrobialna, intertrigo, liszajec, łuszczyca, MRSA, neutropenia, nieropne zapalenie skóry, niewydolność żylna, obrzęk limfatyczny, ospa wietrzna, paciorkowce beta-hemolizujące, paciorkowce grupy B, półpasiec, Pseudomonas aeruginosa, skóra właściwa, Staphylococcus aureus, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pyogenes, świerzb, tinea pedis, tkanka podskórna, Vibrio vulnificus, zakażenie skóry, zapalenie skóry, zastoinowa niewydolność serca, zespół Wellsa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olfen żel 10 mg/g
Olfen żel zawiera diklofenak dietyloamoniowy w stężeniu 11,6 mg/g, co odpowiada 10 mg diklofenaku sodowego na gram żelu. Preparat jest miejscowo stosowanym niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ), który może wywoływać działania niepożądane, głównie ze strony skóry. Najczęściej obserwuje się kontaktowe zapalenie skóry, wysypkę, rumień, egzemę oraz świąd, które występują często (≥1/100 do <1/10). Rzadziej (≥1/10 000 do <1/1 000) mogą pojawić się pęcherzykowe zapalenie skóry, a bardzo rzadko (<1/10 000) reakcje nadwrażliwości, takie jak pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy oraz astma. W przypadku stosowania na duże powierzchnie skóry lub przez dłuższy czas istnieje ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych, w tym zaburzeń ze strony układu pokarmowego, wątroby i nerek, podobnych do tych po podaniu doustnym diklofenaku.
astma, diklofenak dietyloamoniowy, diklofenak sodowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, egzema, glikol propylenowy, kontaktowe zapalenie skóry, łuszczenie skóry, monitorowanie działań niepożądanych, nadwrażliwość, nadwrażliwość na światło, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, Olfen żel, pęcherzykowe zapalenie skóry, pokrzywka, rumień, świąd, układ pokarmowy, wysypka grudkowata, zaburzenia oddechowe, zapalenie skóry, zwężenie oskrzeli - Leksykon chorób i schorzeń
Wysypki u niemowląt i dzieci – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wysypki skórne u niemowląt i dzieci mają różnorodne etiologie, w tym infekcje wirusowe, bakteryjne, grzybicze, reakcje alergiczne, czynniki drażniące oraz choroby przewlekłe jak atopowe zapalenie skóry (AZS). Najczęstsze jednostki to odparzenie pieluszkowe (7-35% niemowląt, objawy: zaczerwienienie, bolesność, pęcherze), AZS (20% dzieci, objawy: sucha, swędząca skóra, zmiany zapalne w charakterystycznych lokalizacjach), wysypka cieplna (drobne czerwone krostki w fałdach skórnych), pokrzywka (swędzące bąble o zmiennej lokalizacji), trądzik niemowlęcy (30% niemowląt, zmiany na twarzy), ciemieniucha (łojotokowe zapalenie skóry głowy) oraz infekcje wirusowe i bakteryjne jak rumień zakaźny, choroba dłoni, stóp i jamy ustnej, płonica, liszajec i ospa wietrzna. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, lokalizacji zmian, towarzyszących objawach oraz wywiadzie. Leczenie jest zróżnicowane: od miejscowej pielęgnacji i nawilżania, przez stosowanie kremów barierowych (np. z tlenkiem cynku), leków przeciwgrzybiczych, kortykosteroidów miejscowych w AZS, po antybiotykoterapię w infekcjach bakteryjnych.
antybiotyk, atopowe zapalenie skóry, ciemieniucha, egzema, gruczoł potowy, infekcja bakteryjna skóry, infekcja grzybicza, kortykosteroid miejscowy, lek przeciwgorączkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, liszajec zakaźny, łojotokowe zapalenie skóry, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, odparzenie pieluszkowe, ospa wietrzna, paciorkowiec, pieluszkowe zapalenie skóry, płonica, pokrzywka, potówki, rumień zakaźny, szkarlatyna, trądzik niemowlęcy, wysypka cieplna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Melisana Klosterfrau Original –
Melisana Klosterfrau Original, zawierająca 66,8% (V/V) etanolu oraz olejki eteryczne z 13 surowców roślinnych, posiada liczne przeciwwskazania zależne od drogi podania. Doustnie preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki czynne lub pomocnicze, a także u osób z owrzodzeniem żołądka i dwunastnicy ze względu na drażniące działanie olejków na błonę śluzową przewodu pokarmowego. Miejscowo na skórę preparatu nie należy stosować u pacjentów z nadwrażliwością na składniki, uczuleniem na aldehyd cynamonowy lub balsam peruwiański, a także na uszkodzoną skórę, rany otwarte oraz choroby skóry takie jak egzema.
Dodatkowo, ze względu na wysoką zawartość etanolu i silne działanie olejków eterycznych, preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z chorobami wątroby, alkoholizmem, chorobami skóry z tendencją do nadmiernego wysuszenia, a także u dzieci, młodzieży, kobiet w ciąży i karmiących piersią. Należy również uwzględnić potencjalne interakcje lekowe oraz ryzyko reakcji alergicznych związanych z obecnością korzenia arcydzięgla, imbiru, goździków, pieprzu czarnego i cynamonu. Przed zaleceniem preparatu konieczna jest dokładna ocena stanu pacjenta i wykluczenie wymienionych przeciwwskazań.
aldehyd cynamonowy, alkoholizm, arcydzięgiel, balsam peruwiański, choroba wątroby, choroba wrzodowa, cynamonowiec, egzema, etanol, galanga, goryczka, imbir, kardamon, melisa, muszkatołowiec, nadwrażliwość na substancje czynne, olejek eteryczny, oman, oparzenie, owocnia pomarańczy, pieprz czarny, rana otwarta, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, uszkodzenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na mleko – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Alergia na białko mleka krowiego (CMPA) to immunologiczna reakcja na białka mleka, dotykająca 2-3% dzieci poniżej 3. roku życia, z objawami od łagodnych (pokrzywka, biegunka, świąd) po ciężkie, w tym anafilaksję wymagającą natychmiastowego podania adrenaliny. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, testach skórnych, oznaczeniu specyficznych IgE oraz diecie eliminacyjnej i prowokacji, szczególnie istotnej w alergii nie-IgE-zależnej. Leczenie polega na całkowitym wykluczeniu mleka i produktów mlecznych, stosowaniu mieszanek o wysokim stopniu hydrolizy (eHF) lub aminokwasowych (AAF) u niemowląt, a także edukacji pacjentów i rodzin w zakresie unikania alergenów, rozpoznawania objawów i stosowania adrenaliny. Wspomagająco stosuje się leki przeciwhistaminowe oraz omalizumab, a w wybranych przypadkach immunoterapię doustną lub podjęzykową w celu indukcji tolerancji.
adrenalina, alergia na białko mleka krowiego, alergia na mleko, alergolog, anafilaksja, auto-wstrzykiwacz adrenaliny, biegunka, CMPA, dieta eliminacyjna, egzema, immunoterapia doustna, immunoterapia podjęzykowa, kolka niemowlęca, nietolerancja laktozy, obrzęk naczynioruchowy, omalizumab, pokrzywka, przeciwciała IgE, reakcja IgE-zależna, reakcja nie-IgE zależna, refluks żołądkowo-przełykowy, suplementacja wapnia, świszczący oddech, testy skórne, wymioty - Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica pachwinowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Grzybica pachwinowa (tinea cruris) to powierzchowna infekcja dermatofitowa skóry pachwin, wewnętrznej części ud i pośladków, charakteryzująca się czerwoną, łuszczącą się wysypką o pierścieniowatym kształcie z wyraźnie zaznaczonymi brzegami, świądem i dyskomfortem. Czynniki ryzyka obejmują zwiększoną wilgotność, nadmierne pocenie, noszenie ciasnej odzieży, współistniejącą grzybicę stóp, otyłość oraz osłabiony układ odpornościowy. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, a w trudnych przypadkach na badaniu mikroskopowym zeskrobin skóry z KOH oraz posiewie mykologicznym. Różnicowanie należy przeprowadzić z wyprzeniami, kandydozą, łuszczycą, egzemą, liszajem płaskim i świerzbem. Leczenie miejscowe obejmuje azole (np. klotrimazol, mikonazol), allilaminy (terbinafina) oraz inne preparaty (tolnaftat, cyklopiroksolamina), stosowane 1-2 razy dziennie przez co najmniej 7-14 dni po ustąpieniu objawów. W ciężkich lub nawracających przypadkach wskazane jest leczenie doustne flukonazolem, itrakonazolem, terbinafiną lub gryzeofulwiną.
allilaminy, azole, butenafina, cyklopiroksolamina, dermatofit, egzema, ekonazol, flukonazol, gryzeofulwina, grzyb dermatofitowy, grzybica stóp, infekcja bakteryjna wtórna, itrakonazol, kandydoza skóry, ketokonazol, klotrimazol, lek przeciwgrzybiczny, liszaj płaski, łuszczyca, mikonazol, naftifina, naruszenie integralności skóry, posiew mykologiczny, preparat przeciwgrzybiczny, świerzb, terbinafina, tinea cruris, tinea pedis, tolnaftat, wodorotlenek potasu, wysypka łuszcząca, wysypka swędząca, zakażenie grzybicze