Dawkowanie i sposób podawania leku Temozolomide Glenmark

Temozolomide Glenmark w postaci kapsułek twardych powinien być przepisywany wyłącznie przez lekarzy posiadających doświadczenie w onkologicznym leczeniu guzów mózgu. Przed rozpoczęciem terapii należy rozważyć wdrożenie leczenia przeciwwymiotnego, które może być stosowane razem z temozolomidem. ¹

Dawkowanie u dorosłych z nowo zdiagnozowanym glejakiem wielopostaciowym

Leczenie glejaków wielopostaciowych składa się z dwóch okresów: leczenia skojarzonego oraz monoterapii. W okresie leczenia skojarzonego temozolomid podawany jest równocześnie z radioterapią, a następnie stosuje się do 6 cykli temozolomidu w monoterapii. ²

Okres leczenia skojarzonego

W okresie leczenia skojarzonego temozolomid podawany jest doustnie w dawce 75 mg/m² pc. na dobę przez 42 dni, jednocześnie z celowaną radioterapią (60 Gy podane w 30 dawkach). Nie zaleca się zmniejszania dawki, jednak biorąc pod uwagę ocenianą raz w tygodniu toksyczność hematologiczną i pozahematologiczną, możliwe jest opóźnienie podania kolejnej dawki lub zaprzestanie podawania leku. ³

Skojarzone leczenie temozolomidem można kontynuować przez 42 dni (maksymalnie do 49 dni), jeśli spełnione są wszystkie poniższe warunki: ⁴

• całkowita liczba granulocytów obojętnochłonnych ≥ 1,5 x 10⁹/l ⁵
• liczba płytek ≥ 100 x 10⁹/l ⁶
• toksyczność pozahematologiczna wg CTC (Common Toxicity Criteria) ≤ Stopnia 1. (z wyjątkiem łysienia, nudności i wymiotów) ⁷

W trakcie leczenia skojarzonego wymagane jest cotygodniowe wykonywanie badań morfologii krwi z rozmazem. Należy czasowo przerwać lub całkowicie zaprzestać podawania temozolomidu zgodnie z kryteriami toksyczności hematologicznej i pozahematologicznej przedstawionymi w tabeli poniżej. ⁸

Ważne: Leczenie skojarzone temozolomidem można kontynuować, gdy wszystkie poniższe warunki są spełnione: całkowita liczba granulocytów obojętnochłonnych ≥ 1,5 x 10⁹/l, liczba płytek ≥ 100 x 10⁹/l, toksyczność pozahematologiczna wg CTC ≤ Stopnia 1. (z wyjątkiem łysienia, nudności i wymiotów). ⁹

Okres monoterapii

Cztery tygodnie po zakończeniu leczenia skojarzonego temozolomidem i radioterapią, rozpoczyna się monoterapię temozolomidem, która może obejmować do 6 cykli leczenia. ¹⁰

W pierwszym cyklu monoterapii podaje się dawkę 150 mg/m² pc. raz na dobę przez 5 dni, po których następuje 23-dniowa przerwa w leczeniu (łącznie 28 dni). ¹¹

Na początku drugiego cyklu dawkę można zwiększyć do 200 mg/m² pc., o ile toksyczność pozahematologiczna wg CTC w czasie pierwszego cyklu była ≤ Stopniowi 2. (z wyjątkiem łysienia, nudności i wymiotów), całkowita liczba granulocytów obojętnochłonnych wynosi ≥ 1,5 x 10⁹/l i liczba płytek ≥ 100 x 10⁹/l. ¹²

Jeśli dawka nie została zwiększona w drugim cyklu, nie należy jej zwiększać w kolejnych cyklach. Raz zwiększona do 200 mg/m² pc. na dobę dawka jest stosowana w pierwszych 5 dniach każdego następnego cyklu, o ile nie wystąpią działania toksyczne. ¹³

W okresie monoterapii należy wykonywać badania morfologii krwi w 22. dniu cyklu (21 dni po podaniu pierwszej dawki temozolomidu). Dawkę należy zmniejszyć lub zaprzestać podawania leku zgodnie z poniższymi tabelami. ¹⁴

Ważne informacje dotyczące monoterapii:

• Należy przerwać podawanie temozolomidu, jeśli poziom dawki -1 (100 mg/m² pc.) w dalszym ciągu powoduje dużą toksyczność ¹⁵
• Należy przerwać podawanie temozolomidu, jeśli po zmniejszeniu dawki pojawia się ten sam 3. stopień toksyczności pozahematologicznej (z wyjątkiem łysienia, nudności i wymiotów) ¹⁶

Dawkowanie u dorosłych pacjentów i dzieci w wieku od 3 lat z glejakiem złośliwym wykazującym wznowę lub progresję

Cykl leczenia obejmuje 28 dni. Pacjentom, którzy nie otrzymywali wcześniej chemioterapii, temozolomid podaje się doustnie w dawce 200 mg/m² pc. raz na dobę przez pierwsze 5 dni, po których następuje 23-dniowa przerwa w leczeniu (łącznie 28 dni). ¹⁷

U pacjentów poddawanych wcześniej chemioterapii, początkowa dawka wynosi 150 mg/m² pc. raz na dobę i może być zwiększona w drugim cyklu do 200 mg/m² pc. raz na dobę przez 5 dni, pod warunkiem, że nie występuje toksyczność hematologiczna. ¹⁸

Szczególne populacje pacjentów

Dzieci i młodzież

U dzieci w wieku od 3 lat temozolomid stosuje się wyłącznie w glejaku złośliwym wykazującym wznowę lub progresję. Doświadczenie kliniczne u tych pacjentów jest bardzo ograniczone. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności temozolomidu u dzieci w wieku poniżej 3 lat z powodu braku dostępnych danych. ¹⁹

Pacjenci z zaburzeniem czynności wątroby lub nerek

Farmakokinetyka temozolomidu była porównywalna u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby i u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Brak jest danych dotyczących stosowania temozolomidu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (Klasa C Childa) oraz z zaburzeniami czynności nerek. ²⁰

Biorąc pod uwagę właściwości farmakokinetyczne temozolomidu, mało prawdopodobna jest konieczność zmniejszenia dawki u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i zaburzeniami czynności nerek o różnym stopniu nasilenia. Mimo to należy zachować ostrożność podczas stosowania temozolomidu u tych pacjentów. ²¹

Pacjenci w podeszłym wieku

Analiza danych farmakokinetycznych u pacjentów w wieku 19-78 lat wskazuje, że wiek nie ma wpływu na klirens temozolomidu. Jednakże u pacjentów w podeszłym wieku (>70 lat) może występować zwiększone ryzyko neutropenii i trombocytopenii, co wymaga szczególnej uwagi przy doborze dawki. ^{Sposób podawania}

Temozolomide Glenmark w postaci kapsułek twardych należy podawać na czczo. Kapsułki muszą być połykane w całości, popijając szklanką wody. Nie wolno ich otwierać ani rozgryzać. ²³

Istotnym aspektem terapii jest prawidłowa reakcja na objawy niepożądane. Jeśli po podaniu leku wystąpią wymioty, nie należy podawać drugiej dawki tego samego dnia. ²⁴