Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Temozolomide Glenmark

Temozolomid wymaga szczególnej uwagi i monitorowania ze względu na potencjalne poważne działania niepożądane, które mogą wystąpić podczas leczenia. Poniższe informacje stanowią zbiór najważniejszych ostrzeżeń i środków ostrożności, które należy wziąć pod uwagę przy leczeniu pacjentów tym produktem leczniczym.¹

Ryzyko zakażeń oportunistycznych i reaktywacji zakażeń

W trakcie terapii temozolomidem obserwowano występowanie zakażeń oportunistycznych, takich jak zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jirovecii, a także reaktywację wcześniejszych zakażeń, w tym wirusem zapalenia wątroby typu B i cytomegalowirusem. Należy zachować szczególną czujność w monitorowaniu pacjentów pod kątem objawów infekcji.²

Po wprowadzeniu temozolomidu do obrotu zgłaszano przypadki opryszczkowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, w tym przypadki śmiertelne, szczególnie u pacjentów otrzymujących jednocześnie terapię steroidową. Dlatego też należy monitorować pacjentów pod kątem objawów neurologicznych sugerujących zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.³

Profilaktyka zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jirovecii

Pacjenci otrzymujący temozolomid w skojarzeniu z radioterapią w 42-dniowym schemacie leczenia (maksymalnie do 49 dni) są szczególnie narażeni na rozwój zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jirovecii (PCP). U tych pacjentów konieczne jest wdrożenie odpowiedniej profilaktyki przeciw PCP, niezależnie od liczby limfocytów. W przypadku wystąpienia limfopenii profilaktykę należy kontynuować do powrotu limfopenii do stopnia ≤ 1.⁴

Należy również pamiętać, że ryzyko PCP może być większe w przypadku stosowania temozolomidu w schematach leczenia o dłuższym czasie trwania. Wszystkich pacjentów, niezależnie od schematu leczenia, należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju PCP, szczególnie gdy są jednocześnie leczeni steroidami. U pacjentów leczonych temozolomidem, zwłaszcza w skojarzeniu z deksametazonem lub innymi steroidami, zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej zakończone zgonem.⁵

Reaktywacja wirusowego zapalenia wątroby typu B

Zgłaszano przypadki reaktywacji zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV), które w niektórych przypadkach prowadziły do zgonu pacjenta. Przed rozpoczęciem leczenia temozolomidem, u pacjentów z dodatnimi wynikami testów serologicznych na HBV (w tym u osób z aktywnym zapaleniem wątroby), należy skonsultować się ze specjalistą chorób wątroby. Podczas leczenia pacjentów należy regularnie monitorować i wdrażać odpowiednie postępowanie w przypadku wykrycia oznak reaktywacji zakażenia.⁶

Hepatotoksyczność i monitorowanie czynności wątroby

U pacjentów leczonych temozolomidem stwierdzano uszkodzenie wątroby, w tym niewydolność wątroby zakończoną zgonem. W związku z tym należy przestrzegać następującego schematu monitorowania:⁷

• Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać testy czynnościowe wątroby
• Jeśli wyniki testów są nieprawidłowe, lekarz powinien ocenić stosunek korzyści do ryzyka leczenia, uwzględniając możliwość wystąpienia niewydolności wątroby zakończonej zgonem
• U pacjentów poddanych 42-dniowemu cyklowi leczenia, testy czynnościowe wątroby należy powtórzyć w połowie cyklu
• U wszystkich pacjentów testy czynnościowe wątroby należy wykonać po zakończeniu każdego cyklu leczenia
• W przypadku istotnych nieprawidłowości czynności wątroby należy ponownie ocenić stosunek korzyści do ryzyka kontynuowania leczenia

Warto pamiętać, że toksyczne działanie temozolomidu na wątrobę może wystąpić z opóźnieniem – po kilku tygodniach lub nawet po dłuższym czasie od zakończenia terapii.⁸

Ryzyko wtórnych nowotworów złośliwych

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów leczonych temozolomidem obserwowano rozwój zespołu mielodysplastycznego oraz wtórnych nowotworów złośliwych, w tym białaczkę szpikową. Należy o tym pamiętać przy długotrwałym stosowaniu leku.⁹

Postępowanie przeciwwymiotne

Nudności i wymioty są bardzo częstymi objawami niepożądanymi związanymi z leczeniem temozolomidem. Leczenie przeciwwymiotne można zastosować zarówno przed, jak i po podaniu temozolomidu.¹⁰

Zalecenia dotyczące leczenia przeciwwymiotnego różnią się w zależności od wskazania:

• Dorośli pacjenci z nowo zdiagnozowanym glejakiem wielopostaciowym: zaleca się podanie leków przeciwwymiotnych przed zastosowaniem pierwszej dawki temozolomidu w leczeniu skojarzonym. Bardzo wskazane jest również stosowanie profilaktyki przeciwwymiotnej w czasie monoterapii temozolomidem.¹¹
• Pacjenci z glejakiem złośliwym wykazującym wznowę lub progresję: pacjenci, którzy podczas poprzednich cykli leczenia doświadczyli ciężkich wymiotów (Stopień 3. lub 4.) mogą wymagać intensywniejszego leczenia przeciwwymiotnego.¹²

Zahamowanie czynności szpiku i monitorowanie parametrów hematologicznych

U pacjentów leczonych temozolomidem może wystąpić zahamowanie czynności szpiku kostnego, w tym długotrwała pancytopenia, która może prowadzić do niedokrwistości aplastycznej, a w niektórych przypadkach do zgonu. Ocenę powikłań hematologicznych może utrudniać jednoczesne podawanie leków stosowanych w terapii niedokrwistości aplastycznej, takich jak karbamazepina, fenytoina czy sulfametoksazol/trimetoprym.¹³

Przed rozpoczęciem leczenia temozolomidem parametry hematologiczne muszą spełniać następujące kryteria:

• całkowita liczba granulocytów obojętnochłonnych ≥ 1,5 x 10⁹/l
• liczba płytek krwi ≥ 100 x 10⁹/l

Schemat monitorowania parametrów hematologicznych podczas leczenia:

• W 22. dniu (21 dni po podaniu pierwszej dawki) lub w ciągu 48 godzin od tego dnia należy oznaczyć całkowitą liczbę krwinek
• Następnie badania należy wykonywać co tydzień, aż do osiągnięcia wartości całkowitej liczby granulocytów obojętnochłonnych > 1,5 x 10⁹/l i liczby płytek krwi > 100 x 10⁹/l
• Jeśli podczas któregokolwiek cyklu chemioterapii całkowita liczba granulocytów obojętnochłonnych zmniejszy się < 1,0 x 10⁹/l lub liczba płytek krwi będzie < 50 x 10⁹/l, w następnym cyklu chemioterapii dawkę należy zmniejszyć o jeden poziom

Dostępne poziomy dawkowania to: 100 mg/m² pc., 150 mg/m² pc. i 200 mg/m² pc. Najmniejsza zalecana dawka wynosi 100 mg/m² pc.¹⁴

Szczególne grupy pacjentów

Dzieci i młodzież

Doświadczenie kliniczne w stosowaniu temozolomidu u dzieci poniżej 3 lat życia jest bardzo ograniczone. Również dane dotyczące stosowania tego leku u dzieci starszych i młodzieży są bardzo skąpe, dlatego należy zachować szczególną ostrożność przy podawaniu temozolomidu w tej grupie wiekowej.¹⁵

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku powyżej 70 lat ryzyko wystąpienia neutropenii i trombocytopenii jest większe w porównaniu z młodszymi pacjentami. Z tego powodu należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania temozolomidu u osób w podeszłym wieku i ściśle monitorować parametry hematologiczne.¹⁶

Stosowanie u pacjentów w wieku rozrodczym

Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji w celu uniknięcia zajścia w ciążę podczas stosowania temozolomidu oraz przez co najmniej 6 miesięcy po zakończeniu leczenia.¹⁷

Mężczyźni leczeni temozolomidem nie powinni poczynać dziecka podczas leczenia i przez co najmniej 3 miesiące po otrzymaniu ostatniej dawki leku. Zaleca się, aby przed rozpoczęciem terapii pacjenci płci męskiej rozważyli kriokonserwację nasienia.¹⁸

Informacje dotyczące substancji pomocniczych

Temozolomide Glenmark zawiera laktozę w następujących ilościach:

Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.¹⁹

Temozolomide Glenmark zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w kapsułce, co oznacza, że lek uznaje się za „wolny od sodu”.²⁰