Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania produktu Temozolomide Glenmark

Stosowanie temozolomidu wymaga szczególnej uwagi ze względu na potencjalne zagrożenia dla pacjenta. Personel medyczny powinien być świadomy poniższych niebezpieczeństw i zastosować odpowiednie środki ostrożności podczas leczenia.¹

Zakażenia oportunistyczne i reaktywacja zakażeń

W trakcie terapii temozolomidem obserwuje się występowanie zakażeń oportunistycznych, takich jak zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jirovecii, a także reaktywację uprzednio istniejących zakażeń, w tym wirusowego zapalenia wątroby typu B oraz zakażeń wirusem cytomegalii.²

Opryszczkowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych

Po wprowadzeniu temozolomidu do obrotu odnotowano przypadki opryszczkowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych u pacjentów otrzymujących ten lek w połączeniu z radioterapią, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu steroidów. Niektóre z tych przypadków zakończyły się zgonem pacjenta.³

Zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jirovecii (PCP)

Badania pilotażowe wykazały, że pacjenci poddawani przedłużonemu 42-dniowemu schematowi leczenia temozolomidem w skojarzeniu z radioterapią są szczególnie narażeni na rozwój zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jirovecii (PCP). Z tego powodu u wszystkich pacjentów leczonych według takiego schematu (maksymalnie do 49 dni) konieczne jest zastosowanie profilaktyki przeciw PCP, niezależnie od liczby limfocytów. W przypadku wystąpienia limfopenii, profilaktykę należy kontynuować aż do powrotu limfopenii do stopnia ≤ 1.⁴

Należy pamiętać, że ryzyko PCP może być podwyższone przy dłuższych schematach podawania temozolomidu. Wszyscy pacjenci, bez względu na stosowany schemat leczenia, powinni być dokładnie monitorowani pod kątem rozwoju PCP, zwłaszcza jeśli jednocześnie otrzymują steroidy. U pacjentów stosujących temozolomid, szczególnie w skojarzeniu z deksametazonem lub innymi steroidami, zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej zakończonej zgonem.⁵

Reaktywacja wirusowego zapalenia wątroby typu B

Obserwowano przypadki reaktywacji zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B podczas leczenia temozolomidem, które w niektórych przypadkach prowadziły do zgonu pacjenta. Przed rozpoczęciem terapii u pacjentów z dodatnimi wynikami badań serologicznych w kierunku tego wirusa (również u osób z aktywnym zapaleniem wątroby) niezbędna jest konsultacja ze specjalistą chorób wątroby. W trakcie leczenia konieczne jest odpowiednie monitorowanie pacjentów i wdrażanie właściwego postępowania.⁶

Hepatotoksyczność

U pacjentów leczonych temozolomidem odnotowano przypadki uszkodzenia wątroby, włącznie z niewydolnością wątroby zakończoną zgonem. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać testy czynnościowe wątroby. W przypadku nieprawidłowych wyników, lekarz powinien dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka terapii, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia śmiertelnej niewydolności wątroby.⁷

U pacjentów przechodzących 42-dniowy cykl leczenia testy czynnościowe wątroby należy powtórzyć w połowie cyklu. U wszystkich pacjentów testy te powinny być wykonane po zakończeniu każdego cyklu terapii. W przypadku wystąpienia istotnych nieprawidłowości w funkcjonowaniu wątroby, lekarz musi ponownie ocenić korzyści i ryzyka kontynuowania leczenia. Należy pamiętać, że toksyczność temozolomidu wobec wątroby może wystąpić nawet po kilku tygodniach lub dłuższym czasie od zakończenia terapii.⁸

Wtórne nowotwory złośliwe

Bardzo rzadko odnotowywano przypadki zespołu mielodysplastycznego oraz wtórnych nowotworów złośliwych, w tym białaczki szpikowej, u pacjentów leczonych temozolomidem.⁹

Leczenie przeciwwymiotne

Nudności i wymioty są bardzo częstymi działaniami niepożądanymi związanymi z terapią temozolomidem. Leczenie przeciwwymiotne można wdrożyć zarówno przed, jak i po podaniu leku.¹⁰

W przypadku dorosłych pacjentów z nowo zdiagnozowanym glejakiem wielopostaciowym zaleca się podanie leków przeciwwymiotnych przed zastosowaniem pierwszej dawki temozolomidu w schemacie leczenia skojarzonego. Profilaktyka przeciwwymiotna jest też bardzo wskazana podczas monoterapii.¹¹

U pacjentów z glejakiem złośliwym wykazującym wznowę lub progresję, którzy doświadczyli ciężkich wymiotów (Stopień 3. lub 4.) podczas poprzednich cykli leczenia, może być konieczne zastosowanie leczenia przeciwwymiotnego.¹²

Parametry laboratoryjne i mielosupresja

U pacjentów przyjmujących temozolomid może wystąpić zahamowanie czynności szpiku kostnego, w tym długotrwała pancytopenia, która może prowadzić do niedokrwistości aplastycznej, niekiedy kończącej się zgonem. Ocenę komplikuje jednoczesne stosowanie leków używanych w terapii niedokrwistości aplastycznej, w tym karbamazepiny, fenytoiny oraz sulfametoksazolu/trimetoprymu.¹³

Przed rozpoczęciem podawania temozolomidu muszą być spełnione następujące warunki dotyczące parametrów hematologicznych:

• całkowita liczba granulocytów obojętnochłonnych ≥ 1,5 x 10⁹/l
• liczba płytek krwi ≥ 100 x 10⁹/l

W 22. dniu leczenia (21 dni po podaniu pierwszej dawki) lub w ciągu 48 godzin od tego dnia należy oznaczyć pełną morfologię krwi. Następnie badanie to należy powtarzać co tydzień do czasu, gdy całkowita liczba granulocytów obojętnochłonnych osiągnie wartość > 1,5 x 10⁹/l, a liczba płytek > 100 x 10⁹/l.¹⁵

Szczególne grupy pacjentów

Dzieci i młodzież

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania temozolomidu u dzieci poniżej 3 lat jest bardzo ograniczone. Także dane dotyczące stosowania leku u starszych dzieci i młodzieży są bardzo skąpe.¹⁶

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku powyżej 70 lat ryzyko wystąpienia neutropenii i trombocytopenii jest wyższe w porównaniu z młodszymi pacjentami. Z tego powodu stosowanie temozolomidu u osób w podeszłym wieku wymaga szczególnej ostrożności i dokładnego monitorowania.^{Zalecenia dotyczące płodności i antykoncepcji}

Stosowanie u kobiet

Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji podczas przyjmowania temozolomidu oraz przez co najmniej 6 miesięcy po zakończeniu leczenia, aby uniknąć zajścia w ciążę.¹⁸

Stosowanie u mężczyzn

Mężczyźni leczeni temozolomidem powinni zostać poinformowani o konieczności unikania poczęcia dziecka podczas terapii oraz przez co najmniej 3 miesiące po otrzymaniu ostatniej dawki leku. Przed rozpoczęciem leczenia powinni oni rozważyć możliwość kriokonserwacji nasienia.¹⁹

Informacje dotyczące substancji pomocniczych

Laktoza

Produkt Temozolomide Glenmark zawiera laktozę w następujących ilościach:

Ze względu na zawartość laktozy lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.²⁰

Sód

Temozolomide Glenmark zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w kapsułce, co oznacza, że produkt uznaje się za „wolny od sodu”.²¹