Specjalne ostrzeżenia dotyczące stosowania lenalidomidu

Lenalidomid (Lenalidomide Pharmascience) wymaga szczególnej uwagi ze względu na szereg potencjalnych zagrożeń związanych z jego stosowaniem. Terapia tym lekiem musi być prowadzona z zachowaniem rygorystycznych zasad bezpieczeństwa oraz pod ścisłym nadzorem lekarza specjalisty. Ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczą różnych aspektów stosowania leku, które zostaną szczegółowo omówione poniżej.¹

Program zapobiegania ciąży

Lenalidomid ma budowę zbliżoną do talidomidu, znanej substancji teratogennej powodującej ciężkie wady wrodzone. Badania wykazały, że lenalidomid wywoływał u małp wady wrodzone podobne do tych obserwowanych po stosowaniu talidomidu. Z tego powodu można oczekiwać działania teratogennego lenalidomidu również u ludzi.²

Wszystkie pacjentki w wieku rozrodczym muszą spełniać warunki programu zapobiegania ciąży, chyba że istnieją wiarygodne dowody, że pacjentka nie może zajść w ciążę. Pacjentka jest uznawana za niezdolną do zajścia w ciążę, jeśli spełnia co najmniej jedno z poniższych kryteriów:³

• Wiek ≥ 50 lat i naturalny brak menstruacji przez ≥ 1 rok (brak menstruacji po leczeniu przeciwnowotworowym lub w czasie karmienia piersią nie wyklucza możliwości zajścia w ciążę)
• Przedwczesna niewydolność jajników potwierdzona przez specjalistę ginekologa
• Uprzednia obustronna resekcja jajników z jajowodami lub histerektomia
• Genotyp XY, zespół Turnera, agenezja macicy

Warunki, które musi spełnić każda pacjentka w wieku rozrodczym:⁴

• Rozumie oczekiwane ryzyko teratogenności dla nienarodzonego dziecka
• Rozumie konieczność stosowania skutecznej antykoncepcji bez przerwy przez co najmniej 4 tygodnie przed rozpoczęciem leczenia, przez cały okres trwania leczenia i przez co najmniej 4 tygodnie po zakończeniu leczenia
• Nawet, jeśli u kobiety wystąpi brak menstruacji, musi ona przestrzegać wszystkich zaleceń dotyczących skutecznej antykoncepcji
• Jest w stanie stosować i przestrzegać skutecznych metod antykoncepcji
• Została poinformowana i zrozumiała potencjalne następstwa ciąży oraz konieczność natychmiastowej konsultacji w przypadku podejrzenia zajścia w ciążę
• Rozumie potrzebę rozpoczęcia leczenia zaraz po wydaniu lenalidomidu poprzedzonym uzyskaniem ujemnego wyniku testu ciążowego
• Rozumie potrzebę i zgadza się na wykonywanie testów ciążowych przynajmniej co 4 tygodnie, z wyjątkiem przypadków potwierdzonej sterylizacji przez podwiązanie jajowodów
• Potwierdza, że rozumie zagrożenia i niezbędne środki ostrożności związane ze stosowaniem lenalidomidu

Specjalne zalecenia dla mężczyzn przyjmujących lenalidomid

Badania farmakokinetyczne wykazały, że lenalidomid jest obecny w spermie ludzkiej w skrajnie małym stężeniu w trakcie leczenia oraz że jest niewykrywalny w spermie po 3 dniach od zakończenia podawania substancji. Mimo to, ze względów bezpieczeństwa, wszyscy mężczyźni przyjmujący lenalidomid muszą spełniać następujące warunki:⁵

• Rozumieć oczekiwane ryzyko teratogenności produktu leczniczego w przypadku pożycia seksualnego z kobietą w ciąży lub z kobietą, która może zajść w ciążę
• Używać prezerwatyw w przypadku pożycia seksualnego z kobietą w ciąży lub z kobietą mogącą zajść w ciążę, niestosującą skutecznych środków antykoncepcyjnych (nawet, jeżeli mężczyzna w przeszłości poddał się zabiegowi wazektomii) w czasie leczenia i przez co najmniej 7 dni od podania ostatniej dawki
• Poinformować lekarza prowadzącego, jeżeli partnerka zajdzie w ciążę w czasie, kiedy mężczyzna przyjmuje produkt Lenalidomide Pharmascience lub w krótkim czasie po zaprzestaniu stosowania tego produktu leczniczego

Skuteczna antykoncepcja

Kobiety, które mogą zajść w ciążę, muszą stosować przynajmniej jedną skuteczną metodę antykoncepcji przez co najmniej 4 tygodnie przed rozpoczęciem leczenia, w trakcie leczenia, przez co najmniej 4 tygodnie po zakończeniu leczenia lenalidomidem i nawet w przypadku przerwy w stosowaniu produktu leczniczego, chyba że pacjentka zobowiąże się do bezwzględnej i ciągłej abstynencji seksualnej potwierdzanej co miesiąc.⁶

Do odpowiednich metod zapobiegania ciąży zalicza się:⁷

• Implanty
• System terapeutyczny domaciczny (IUS) uwalniający lewonorgestrel
• Octan medroksyprogesteronu w postaci depot
• Sterylizacja przez podwiązanie jajowodów
• Pożycie seksualne tylko z mężczyzną po wazektomii; wazektomia musi zostać potwierdzona dwoma ujemnymi badaniami spermy
• Pigułki hamujące owulację, zawierające tylko progesteron (tzn. dezogestrel)

Uwaga: Ze względu na zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentów ze szpiczakiem mnogim zażywających lenalidomid w terapii skojarzonej i w mniejszym stopniu u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi i z chłoniakiem z komórek płaszcza, przyjmujących lenalidomid w monoterapii, stosowanie dwuskładnikowych doustnych środków antykoncepcyjnych nie jest zalecane.⁸

Badania ciążowe

U kobiet mogących zajść w ciążę należy przeprowadzać testy ciążowe o minimalnej czułości 25 mIU/ml pod nadzorem personelu medycznego zgodnie z następującymi zasadami:⁹

• Przed rozpoczęciem leczenia – test ciążowy podczas wizyty, na której przepisano lenalidomid lub na 3 dni przed tą wizytą, jeśli pacjentka stosowała skuteczną antykoncepcję przez co najmniej 4 tygodnie
• W trakcie leczenia – test ciążowy co najmniej co 4 tygodnie, wykonywany w dniu wizyty lub 3 dni przed wizytą
• Po zakończeniu leczenia – test ciążowy co najmniej 4 tygodnie po zakończeniu leczenia, z wyjątkiem pacjentek po potwierdzonej sterylizacji przez podwiązanie jajowodów

Dodatkowe zasady bezpieczeństwa

Pacjenci muszą być poinstruowani, aby:¹⁰

• Nigdy nie przekazywać lenalidomidu innej osobie
• Zwrócić wszelkie niewykorzystane kapsułki do apteki po zakończeniu leczenia, w celu ich bezpiecznego usunięcia
• Nie oddawać krwi ani nasienia podczas leczenia lenalidomidem (w tym w trakcie przerw w dawkowaniu) oraz przez co najmniej 7 dni po zakończeniu leczenia

Osoby z fachowego personelu medycznego i opiekunowie powinni nosić rękawiczki jednorazowe podczas pracy z blistrem lub kapsułką. Kobiety w ciąży lub podejrzewające, że mogą być w ciąży, nie powinny dotykać blistra ani kapsułki.¹¹

Ostrzeżenia dotyczące układu sercowo-naczyniowego

Zawał mięśnia sercowego

U pacjentów przyjmujących lenalidomid zgłaszano zawały mięśnia sercowego, szczególnie u osób ze znanymi czynnikami ryzyka oraz w ciągu pierwszych 12 miesięcy leczenia u pacjentów stosujących lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem. Pacjenci ze znanymi czynnikami ryzyka – w tym z wcześniejszymi epizodami zakrzepicy – powinni zostać poddani dokładnej obserwacji, a lekarz powinien podjąć działania mające na celu minimalizację wszystkich czynników ryzyka, gdy jest to możliwe (np. zaprzestanie palenia tytoniu, kontrola nadciśnienia tętniczego i hiperlipidemii).¹²

Epizody choroby zakrzepowo-zatorowej żył i tętnic

Ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (głównie zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej) jest zwiększone u pacjentów ze szpiczakiem mnogim stosujących lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem. Ryzyko to jest mniejsze przy stosowaniu lenalidomidu w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem.¹³

U pacjentów ze szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi i z chłoniakiem z komórek płaszcza, leczenie lenalidomidem w monoterapii wiąże się z mniejszym ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej w porównaniu do pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych lenalidomidem w skojarzeniu.¹⁴

Ryzyko choroby zakrzepowo-zatorowej tętnic (głównie zawału mięśnia sercowego i epizodów naczyniowo-mózgowych) jest zwiększone u pacjentów ze szpiczakiem mnogim stosujących lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem. Ryzyko to jest mniejsze przy stosowaniu lenalidomidu w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem oraz przy leczeniu lenalidomidem w monoterapii.¹⁵

Zalecenia dla pacjentów i lekarzy:¹⁶

• Należy zwracać szczególną uwagę na objawy podmiotowe i przedmiotowe choroby zakrzepowo-zatorowej
• Pacjenci powinni natychmiast zgłaszać się do lekarza w przypadku wystąpienia objawów takich jak: duszność, ból w klatce piersiowej, obrzęki nóg lub ramion
• Zaleca się profilaktyczne stosowanie leków przeciwzakrzepowych, zwłaszcza u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka zakrzepicy
• W przypadku wystąpienia epizodu choroby zakrzepowo-zatorowej należy przerwać leczenie i rozpocząć standardową terapię przeciwzakrzepową
• Po opanowaniu objawów i ustabilizowaniu pacjenta można rozważyć ponowne wdrożenie leczenia lenalidomidem, jednak pacjent powinien wówczas kontynuować terapię przeciwzakrzepową

Nadciśnienie płucne

U pacjentów otrzymujących lenalidomid zgłaszano występowanie nadciśnienia płucnego, w tym przypadki prowadzące do zgonu. Przed rozpoczęciem oraz w trakcie leczenia lenalidomidem należy badać pacjentów w kierunku występowania objawów przedmiotowych i podmiotowych choroby podstawowej układu krążenia i układu oddechowego.¹⁷

Zaburzenia hematologiczne

Neutropenia i trombocytopenia

Głównymi działaniami toksycznymi ograniczającymi dawkę lenalidomidu są neutropenia i trombocytopenia. W celu kontrolowania cytopenii zaleca się wykonywanie badań morfologii krwi:¹⁸

• Przed rozpoczęciem leczenia lenalidomidem
• Co tydzień przez pierwsze 8 tygodni leczenia
• Następnie co miesiąc

Dla pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza plan badań kontrolnych jest bardziej restrykcyjny:¹⁹

• Co 2 tygodnie w 3. i 4. cyklu
• Następnie na początku każdego cyklu

U pacjentów z chłoniakiem grudkowym badania kontrolne należy przeprowadzać:²⁰

• Co tydzień przez pierwsze 3 tygodnie cyklu 1. (28 dni)
• Co 2 tygodnie od 2. do 4. cyklu
• Następnie na początku każdego cyklu

W razie wystąpienia neutropenii lekarz powinien rozważyć zastosowanie czynników wzrostu. Pacjenci powinni być poinformowani o konieczności natychmiastowego zgłaszania epizodów gorączki.²¹

Należy zwracać szczególną uwagę na objawy krwawienia, w tym wybroczyny i krwawienie z nosa, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki mogące wywoływać krwawienie. Należy zachować ostrożność podczas równoczesnego podawania lenalidomidu z innymi produktami leczniczymi o działaniu mielosupresyjnym.²²

Reakcja typu „tumour flare” i zespół rozpadu guza

W związku z działaniem przeciwnowotworowym lenalidomidu mogą wystąpić powikłania w postaci zespołu rozpadu guza (ang. TLS – Tumour Lysis Syndrome) i reakcji typu „tumour flare” (ang. TFR – Tumour Flare Reaction), które w niektórych przypadkach prowadziły do zgonu.²³

Ryzyko TLS i TFR jest szczególnie wysokie u pacjentów z dużym rozmiarem guza przed zastosowaniem leczenia. Tacy pacjenci powinni być dokładnie monitorowani, zwłaszcza w pierwszym cyklu leczenia lub w trakcie zwiększania dawki.²⁴

Chłoniak z komórek płaszcza

Pacjenci z chłoniakiem z komórek płaszcza wymagają szczególnej uwagi. Zwłaszcza osoby z wysokim wskaźnikiem prognostycznym dla chłoniaka z komórek płaszcza (MIPI) w chwili rozpoznania lub z masywną chorobą (przynajmniej jedna zmiana o największej średnicy ≥ 7 cm) mogą znajdować się w grupie ryzyka wystąpienia reakcji typu „tumour flare”.²⁵

U pacjentów, u których wystąpiła reakcja typu TFR 1. i 2. stopnia, objawy można kontrolować podawaniem kortykosteroidów, niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) i/lub opioidowych leków przeciwbólowych.²⁶

Nie zaleca się stosowania lenalidomidu w leczeniu pacjentów z dużym rozmiarem guza, jeśli możliwe jest zastosowanie innych schematów leczenia.²⁷

Chłoniak grudkowy

Również u pacjentów z chłoniakiem grudkowym konieczne jest ścisłe monitorowanie pod kątem TFR. Reakcja typu „tumour flare” może naśladować progresję choroby. U pacjentów, u których wystąpiła reakcja typu TFR 1. i 2. stopnia, objawy można kontrolować podając kortykosteroidy, NLPZ i/lub opioidowe leki przeciwbólowe.²⁸

Pacjenci z chłoniakiem grudkowym powinni być również dokładnie monitorowani pod kątem zespołu rozpadu guza (TLS). Zaleca się odpowiednie nawodnienie oraz profilaktykę TLS, a także regularne badania biochemiczne w ciągu pierwszego cyklu leczenia lub dłużej, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi.²⁹

Reakcje alergiczne i ciężkie reakcje skórne

U pacjentów leczonych lenalidomidem odnotowano występowanie:³⁰

• Reakcji alergicznych, w tym obrzęku naczynioruchowego i reakcji anafilaktycznej
• Ciężkich reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczna nekroliza naskórka (TEN) i polekowa reakcja z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS)

Lekarze powinni poinformować pacjentów o objawach tych reakcji i konieczności natychmiastowego zgłoszenia się po pomoc medyczną w przypadku ich wystąpienia. Stosowanie lenalidomidu należy zakończyć w przypadku:³¹

• Obrzęku naczynioruchowego
• Reakcji anafilaktycznej
• Wysypki złuszczającej lub pęcherzowej
• Podejrzenia SJS, TEN lub DRESS

Nie należy wznawiać leczenia przerwanego z powodu tych reakcji. W przypadku innych form reakcji skórnych należy, w zależności od ich nasilenia, rozważyć przerwanie lub zakończenie leczenia.³²

Szczególnej uwagi wymagają pacjenci, u których wcześniej występowały reakcje alergiczne na talidomid, ze względu na możliwość wystąpienia reakcji krzyżowej między lenalidomidem i talidomidem. Pacjenci, u których wystąpiła ciężka wysypka w związku z leczeniem talidomidem, nie powinni otrzymywać lenalidomidu.³³

Drugie nowotwory pierwotne

W badaniach klinicznych pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych lenalidomidem zaobserwowano zwiększoną częstość występowania drugich nowotworów pierwotnych (ang. SPM – second primary malignancies).³⁴

Nieinwazyjne SPM to głównie podstawnokomórkowe lub płaskonabłonkowe raki skóry. Większość inwazyjnych SPM to guzy lite. Szczególnie istotne zwiększenie ryzyka dotyczy:³⁵

• Hematologicznych SPM (przypadki ostrej białaczki szpikowej, zespołów mielodysplastycznych) u pacjentów stosujących lenalidomid w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem
• SPM w postaci guzów litych u pacjentów otrzymujących różne schematy leczenia z lenalidomidem

Zwiększone ryzyko drugich nowotworów pierwotnych jest także istotne u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim po przeszczepieniu komórek macierzystych. Przed rozpoczęciem terapii lenalidomidem w skojarzeniu z melfalanem lub bezpośrednio po leczeniu z wykorzystaniem dużych dawek melfalanu i autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych należy uwzględnić to ryzyko.³⁶

Lekarze powinni dokładnie badać pacjentów przed i w trakcie leczenia, używając standardowych onkologicznych metod przesiewowych w celu wykrycia drugich nowotworów pierwotnych i wdrażać leczenie zgodnie ze wskazaniami.³⁷

Progresja do ostrej białaczki szpikowej

Czynniki ryzyka u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi

Zmienne ze stanu początkowego, w tym złożone zmiany cytogenetyczne, są związane z progresją do ostrej białaczki szpikowej u pacjentów zależnych od przetoczeń z delecją 5q.³⁸

Pacjenci ze złożonymi zmianami cytogenetycznymi mają najwyższe szacowane skumulowane ryzyko progresji do ostrej białaczki szpikowej (38,6% w ciągu 2 lat). U pacjentów z izolowaną delecją 5q ryzyko to wynosi 13,8%, a u pacjentów z delecją 5q i jedną dodatkową nieprawidłowością cytogenetyczną – 17,3%.³⁹

U 20-25% pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi niższego ryzyka z delecją 5q występuje mutacja w obrębie genu TP53, która związana jest z większym ryzykiem progresji do ostrej białaczki szpikowej. W analizie badania klinicznego MDS-004 uzyskano wartość wskaźnika progresji w ciągu 2 lat do ostrej białaczki szpikowej równą 27,5% u pacjentów pozytywnych w teście IHC-p53 i 3,6% u pacjentów negatywnych w tym teście (p=0,0038).⁴⁰

Ryzyko u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza

U pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza stwierdzono ryzyko rozwoju ostrej białaczki szpikowej, nowotworów z komórek typu B i nieczerniakowego raka skóry.⁴¹

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów leczonych lenalidomidem w terapii skojarzonej zgłaszano przypadki niewydolności wątroby, w tym śmiertelne:⁴²

• Ostra niewydolność wątroby
• Toksyczne zapalenie wątroby
• Cytolityczne zapalenie wątroby
• Cholestatyczne zapalenie wątroby
• Mieszane cytolityczne/cholestatyczne zapalenie wątroby

Mechanizm ciężkiej hepatotoksyczności wywoływanej produktami leczniczymi jest nieznany, jednak czynnikami ryzyka mogą być przebyte wirusowe zapalenie wątroby, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych oraz terapia antybiotykowa.⁴³

Często zgłaszano nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby, zwykle bezobjawowe i ustępujące po przerwaniu leczenia. Po powrocie parametrów do wartości początkowych można rozważyć leczenie mniejszą dawką.⁴⁴

U pacjentów z niewydolnością nerek należy szczególnie starannie dobierać dawkę ze względu na wydalanie lenalidomidu przez nerki. Należy monitorować czynność wątroby, szczególnie u pacjentów z wirusowym zakażeniem wątroby w wywiadzie lub podczas jednoczesnego stosowania lenalidomidu z produktami leczniczymi, które mogą zaburzać czynność wątroby.⁴⁵

Zakażenia

Pacjenci ze szpiczakiem mnogim są narażeni na zakażenia, w tym zapalenie płuc. U pacjentów leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem obserwowano większą częstość występowania zakażeń w porównaniu z innymi grupami pacjentów. Zakażenia ≥3. stopnia występowały w neutropenii u mniej niż jednej trzeciej pacjentów.⁴⁶

Pacjenci ze znanym ryzykiem zakażenia powinni być ściśle monitorowani. Wszystkich pacjentów należy pouczyć, aby po wystąpieniu pierwszych objawów zakażenia (np. kaszel, gorączka) skontaktowali się z lekarzem, co pozwoli na wczesne podjęcie leczenia i złagodzenie objawów choroby.⁴⁷

Reaktywacja zakażenia wirusowego

U pacjentów stosujących lenalidomid zgłaszano reaktywację zakażenia wirusowego, w tym ciężkie przypadki reaktywacji zakażenia wirusem półpaśca lub zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV), które w niektórych przypadkach kończyły się zgonem.⁴⁸

Reaktywacja wirusa półpaśca może prowadzić do:⁴⁹

• Rozsianego półpaśca
• Zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wywołanego przez wirusa półpaśca
• Ocznej postaci półpaśca

W takich przypadkach konieczne może być tymczasowe wstrzymanie lub przerwanie leczenia lenalidomidem oraz wprowadzenie odpowiedniego leczenia przeciwwirusowego.

U pacjentów przyjmujących lenalidomid, którzy byli w przeszłości zakażeni wirusem zapalenia wątroby typu B, rzadko zgłaszano reaktywację zapalenia wątroby typu B, która w niektórych przypadkach prowadziła do ostrej niewydolności wątroby.⁵⁰

Przed rozpoczęciem leczenia lenalidomidem należy wykonać badanie w kierunku nosicielstwa wirusa zapalenia wątroby typu B. U pacjentów z dodatnim wynikiem zakażenia HBV zaleca się konsultację z lekarzem doświadczonym w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu B. Należy zachować środki ostrożności, jeśli lenalidomid jest stosowany u pacjentów zakażonych w przeszłości HBV, w tym u pacjentów HBc dodatnich, ale HBsAg negatywnych.⁵¹

Postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia

Podczas stosowania lenalidomidu odnotowano przypadki postępującej leukoencefalopatii wieloogniskowej (PML), w tym śmiertelne. Występowanie PML notowano w okresie od kilku miesięcy do kilku lat po rozpoczęciu leczenia lenalidomidem. Przypadki te zgłaszano najczęściej u pacjentów przyjmujących jednocześnie deksametazon lub u tych, u których wcześniej stosowano inną chemioterapię immunosupresyjną.⁵²

Lekarze powinni regularnie kontrolować pacjentów oraz uwzględniać PML w diagnostyce różnicowej u pacjentów z nowymi lub nasilającymi się objawami neurologicznymi, poznawczymi lub behawioralnymi. Pacjent powinien także poinformować swojego partnera lub opiekuna o odbywanym leczeniu, ponieważ mogą oni zauważyć objawy, których pacjent nie jest świadomy.⁵³

Ocena PML powinna opierać się na:⁵⁴

• Badaniu neurologicznym
• Diagnostyce metodą rezonansu magnetycznego mózgu
• Analizie płynu mózgowo-rdzeniowego dla DNA JC (JCV) za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) lub biopsji mózgu z testowaniem na JCV

Należy pamiętać, że negatywne wyniki PCR JCV nie wykluczają PML. Jeśli podejrzewa się PML, należy wstrzymać dalsze stosowanie lenalidomidu, aż do czasu wykluczenia tego rozpoznania. W przypadku potwierdzenia PML, konieczne jest natychmiastowe przerwanie podawania lenalidomidu.⁵⁵

Nietolerancja u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim

Częstość występowania nietolerancji (działania niepożądane 3. lub 4. stopnia, ciężkie działania niepożądane, przerwanie leczenia) jest większa u pacjentów:⁵⁶

• W wieku > 75 lat
• Ze szpiczakiem III stopnia (według międzynarodowego systemu stopniowania)
• Ze sprawnością w skali ECOG ≥ 2
• Z klirensem kreatyniny < 60 ml/min

Takich pacjentów należy poddać ścisłej obserwacji pod kątem tolerancji lenalidomidu w terapii skojarzonej.⁵⁷

Zaćma

U pacjentów otrzymujących lenalidomid, szczególnie w połączeniu z deksametazonem, zgłaszano większą częstość występowania zaćmy. Zaleca się regularne kontrolowanie wzroku, zwłaszcza w czasie długotrwałego stosowania.⁵⁸

Substancje pomocnicze

Produkt Lenalidomide Pharmascience zawiera laktozę i nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.⁵⁹

Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na kapsułkę, więc uznaje się go za „wolny od sodu”.⁶⁰

Produkt w różnych dawkach zawiera barwniki, które mogą wywoływać reakcje alergiczne:⁶¹

• 2,5 mg – czerwień Allura AC (E129)
• 5 mg i 7,5 mg – żółcień pomarańczowa (E110)
• 10 mg – tartrazyna (E102), żółcień pomarańczowa (E110) i czerwień Allura AC (E129)
• 15 mg – tartrazyna (E102) i czerwień Allura AC (E129)
• 20 mg – czerwień Allura AC (E129)