Działania niepożądane
Lenalidomide Pharmascience 10 mg

Lenalidomid wykazuje złożony profil działań niepożądanych, które różnią się w zależności od wskazania terapeutycznego, schematu leczenia oraz populacji pacjentów. W leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, najczęściej obserwowano neutropenię (60,8% w badaniu IFM 2005-02, 79,0% w badaniu CALGB 100104), trombocytopenię (23,5% IFM, 72,3% CALGB), zapalenie płuc (10,6% IFM, 5,7% w schemacie SWOG S0777), biegunki (38,9% IFM, 54,5% CALGB), a także wysypkę (31,7% CALGB). W schematach skojarzonych z bortezomibem i deksametazonem oraz w porównaniu do melfalanu z prednizonem i talidomidem, obserwowano dodatkowo neuropatię obwodową (71,8%), niedociśnienie tętnicze (6,5%) oraz niewydolność nerek (6,3%). W badaniach fazy III z lenalidomidem i deksametazonem odnotowano także zwiększoną częstość żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej oraz neutropenii 4. stopnia, co wymaga profilaktyki przeciwzakrzepowej i ścisłego monitorowania morfologii krwi.

Działania niepożądane leku Lenalidomide Pharmascience

Lenalidomid jest substancją czynną o złożonym profilu bezpieczeństwa, którego znajomość jest kluczowa w prowadzeniu skutecznej terapii. Działania niepożądane obserwowane podczas stosowania lenalidomidu różnią się w zależności od wskazania, schematu leczenia oraz populacji pacjentów. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę działań niepożądanych związanych ze stosowaniem lenalidomidu w różnych wskazaniach terapeutycznych.1

Profil bezpieczeństwa u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim

W przypadku pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych (ASCT), otrzymujących lenalidomid w leczeniu podtrzymującym, obserwowano szereg istotnych działań niepożądanych. Należy zaznaczyć, że częstość występowania niektórych działań niepożądanych może być wyższa niż pierwotnie raportowano, gdyż analizy uwzględniały zarówno zdarzenia po HDM/ASCT, jak i zdarzenia z okresu leczenia podtrzymującego.2

Ciężkie działania niepożądane podczas leczenia podtrzymującego

W badaniach klinicznych zidentyfikowano ciężkie działania niepożądane występujące częściej (≥5%) u pacjentów otrzymujących lenalidomid w leczeniu podtrzymującym niż w grupie placebo. Na szczególną uwagę zasługują:

  • Zapalenie płuc (10,6% – złożony termin) w badaniu IFM 2005-023
  • Zakażenie płuc (9,4%, w tym 9,4% po rozpoczęciu leczenia podtrzymującego) w badaniu CALGB 1001044

Częste działania niepożądane podczas leczenia podtrzymującego

W badaniu IFM 2005-02 najczęściej obserwowane działania niepożądane podczas stosowania lenalidomidu w leczeniu podtrzymującym w porównaniu do placebo obejmowały:5

  • Neutropenia (60,8%) – zmniejszenie liczby neutrofili może zwiększać ryzyko infekcji
  • Zapalenie oskrzeli (47,4%) – stan zapalny oskrzeli często wymagający interwencji terapeutycznej
  • Biegunka (38,9%) – może prowadzić do zaburzeń elektrolitowych i odwodnienia
  • Zapalenie jamy nosowo-gardłowej (34,8%) – infekcja górnych dróg oddechowych
  • Skurcze mięśni (33,4%) – dolegliwość istotnie wpływająca na komfort pacjenta
  • Leukopenia (31,7%) – zmniejszenie całkowitej liczby białych krwinek
  • Astenia (29,7%) – znaczne osłabienie organizmu ograniczające codzienne funkcjonowanie
  • Kaszel (27,3%) – objaw mogący wskazywać na infekcję dróg oddechowych
  • Trombocytopenia (23,5%) – zmniejszenie liczby płytek krwi zwiększające ryzyko krwawień
  • Zapalenie żołądka i jelit (22,5%) – stan zapalny przewodu pokarmowego
  • Gorączka (20,5%) – podwyższona temperatura ciała, często towarzysząca infekcjom

Z kolei w badaniu CALGB 100104 najczęstsze działania niepożądane lenalidomidu w porównaniu do placebo to:6

  • Neutropenia (79,0%, w tym 71,9% po rozpoczęciu leczenia podtrzymującego) – najczęstsza cytopenia
  • Trombocytopenia (72,3%, w tym 61,6% po rozpoczęciu leczenia podtrzymującego) – znacząco zwiększona częstość w porównaniu z badaniem IFM
  • Biegunka (54,5%, w tym 46,4% po rozpoczęciu leczenia podtrzymującego) – objaw wymagający monitorowania nawodnienia
  • Wysypka (31,7%, w tym 25,0% po rozpoczęciu leczenia podtrzymującego) – reakcja skórna o różnym nasileniu
  • Zakażenia górnych dróg oddechowych (26,8%) – komplikacja potencjalnie związana z neutropenią
  • Zmęczenie (22,8%, w tym 17,9% po rozpoczęciu leczenia podtrzymującego) – obniżenie sprawności fizycznej
  • Leukopenia (22,8%, w tym 18,8% po rozpoczęciu leczenia podtrzymującego) – zmniejszenie liczby leukocytów
  • Niedokrwistość (21,0%, w tym 13,8% po rozpoczęciu leczenia podtrzymującego) – spadek poziomu hemoglobiny

Działania niepożądane w schemacie lenalidomid+bortezomib+deksametazon

U pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikują się do przeszczepienia, stosujących lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem (badanie SWOG S0777), zaobserwowano następujące ciężkie działania niepożądane częściej (≥5%) niż w schemacie lenalidomid+deksametazon:7

  • Niedociśnienie tętnicze (6,5%) – spadek ciśnienia krwi wymagający interwencji
  • Zakażenie płuc (5,7%) – powikłanie infekcyjne
  • Odwodnienie (5,0%) – zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej

Najczęstsze działania niepożądane w tym schemacie w porównaniu do schematu lenalidomid+deksametazon to:8

  • Zmęczenie (73,7%) – bardzo częsty objaw ograniczający funkcjonowanie
  • Neuropatia obwodowa (71,8%) – zaburzenie neurologiczne często związane z bortezomibem
  • Trombocytopenia (57,6%) – zmniejszenie liczby płytek krwi
  • Zaparcie (56,1%) – uporczywy objaw ze strony przewodu pokarmowego
  • Hipokalcemia (50,0%) – obniżenie poziomu wapnia w surowicy krwi

Działania niepożądane w schemacie lenalidomid+małe dawki deksametazonu

U pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikują się do przeszczepienia, leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z małymi dawkami deksametazonu (Rd oraz Rd18), obserwowano następujące ciężkie działania niepożądane częściej (≥5%) niż w przypadku schematu melfalan+prednizon+talidomid (MPT):9

  • Zapalenie płuc (9,8%) – powikłanie infekcyjne wymagające antybiotykoterapii
  • Niewydolność nerek (włączając postać ostrą) (6,3%) – pogorszenie funkcji wydalniczej nerek

W tym samym schemacie częściej niż w schemacie MPT występowały:10

  • Biegunka (45,5%) – zaburzenie perystaltyki jelit wymagające leczenia objawowego
  • Zmęczenie (32,8%) – objaw istotnie wpływający na jakość życia
  • Ból pleców (32,0%) – dolegliwość bólowa ograniczająca mobilność
  • Astenia (28,2%) – ogólne osłabienie organizmu
  • Zaburzenia snu (27,6%) – problemy z zasypianiem lub utrzymaniem ciągłości snu
  • Wysypka (24,3%) – objaw skórny o różnym nasileniu
  • Osłabione łaknienie (23,1%) – zmniejszony apetyt
  • Kaszel (22,7%) – objaw ze strony układu oddechowego
  • Gorączka (21,4%) – podwyższona temperatura ciała
  • Skurcze mięśni (20,5%) – bolesne skurcze wpływające na komfort pacjenta

Działania niepożądane w schemacie lenalidomid+melfalan+prednizon

U pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikują się do przeszczepienia, leczonych melfalanem, prednizonem i lenalidomidem z podtrzymywaniem lenalidomidem (MPR+R) lub z następczą kontynuacją placebo (MPR+p), odnotowano następujące ciężkie działania niepożądane częściej (≥5%) niż w grupie otrzymującej melfalan i prednizon z kontynuacją placebo (MPp+p):11

  • Gorączka neutropeniczna (6,0%) – poważne powikłanie wymagające pilnej interwencji
  • Niedokrwistość (5,3%) – obniżenie poziomu hemoglobiny znacząco wpływające na stan pacjenta

W schematach MPR+R lub MPR+p częściej niż w MPp+p obserwowano następujące działania niepożądane:12

  • Neutropenia (83,3%) – najczęstsza cytopenia w tym schemacie
  • Niedokrwistość (70,7%) – bardzo wysoka częstość występowania
  • Trombocytopenia (70,0%) – zmniejszenie liczby płytek krwi
  • Leukopenia (38,8%) – obniżenie liczby białych krwinek
  • Zaparcia (34,0%) – zaburzenie perystaltyki jelit
  • Biegunka (33,3%) – objaw mogący prowadzić do odwodnienia
  • Wysypka (28,9%) – reakcja skórna
  • Gorączka (27,0%) – podwyższona temperatura ciała
  • Obrzęk obwodowy (25,0%) – zatrzymanie płynów w tkankach
  • Kaszel (24,0%) – objaw ze strony układu oddechowego
  • Zmniejszone łaknienie (23,7%) – obniżony apetyt
  • Astenia (22,0%) – ogólne osłabienie organizmu

Działania niepożądane u pacjentów z wcześniej leczonym szpiczakiem mnogim

W dwóch badaniach fazy III kontrolowanych placebo, 353 pacjentów ze szpiczakiem mnogim otrzymywało lenalidomid z deksametazonem, a 351 pacjentów placebo z deksametazonem. Najcięższe działania niepożądane obserwowane częściej w grupie lenalidomidu z deksametazonem obejmowały:13

Najczęstsze działania niepożądane w badaniach szpiczaka mnogiego

Zbiorcza analiza badań klinicznych dotyczących szpiczaka mnogiego (MM-009 oraz MM-010) wykazała, że do najczęstszych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem lenalidomidu z deksametazonem w porównaniu do placebo z deksametazonem należały:14

Działanie niepożądane Częstość występowania (%) Opis Postępowanie
Zmęczenie 43,9% Uczucie wyczerpania, osłabienia, braku energii Dostosowanie aktywności, ocena współistniejącej niedokrwistości
Neutropenia 42,2% Zmniejszenie liczby neutrofili, zwiększenie podatności na infekcje Monitorowanie morfologii, rozważenie zastosowania G-CSF
Zaparcie 40,5% Rzadkie, utrudnione wypróżnienia Odpowiednie nawodnienie, zwiększenie aktywności fizycznej, leki przeczyszczające
Biegunka 38,5% Zwiększona częstość luźnych, wodnistych stolców Nawodnienie, leki przeciwbiegunkowe, dostosowanie diety
Kurcze mięśni 33,4% Mimowolne, bolesne skurcze grup mięśniowych Suplementacja elektrolitów, masaż, rozciąganie
Niedokrwistość 31,4% Obniżenie stężenia hemoglobiny i liczby erytrocytów Monitorowanie parametrów, preparaty żelaza, transfuzje, erytropoetyna
Trombocytopenia 21,5% Zmniejszenie liczby płytek krwi, zwiększone ryzyko krwawień Monitorowanie parametrów, unikanie leków zwiększających ryzyko krwawień
Wysypka 21,2% Zmiany skórne o różnym charakterze i nasileniu Leki przeciwhistaminowe, miejscowe kortykosteroidy, ocena konieczności modyfikacji dawki

Wnioski i zalecenia dotyczące monitorowania działań niepożądanych

Ze względu na złożony profil działań niepożądanych lenalidomidu, konieczne jest staranne monitorowanie pacjentów, ze szczególnym uwzględnieniem:15

  • Regularnych badań morfologii krwi obwodowej, ze względu na wysoką częstość występowania neutropenii, trombocytopenii i niedokrwistości
  • Profilaktyki przeciwzakrzepowej u pacjentów z czynnikami ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej
  • Wdrożenia odpowiedniego postępowania w przypadku wystąpienia biegunki i zaparć
  • Monitorowania funkcji nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka niewydolności nerek
  • Obserwacji w kierunku rozwoju powikłań infekcyjnych, zwłaszcza u pacjentów z neutropenią
  • Oceny zmian skórnych i właściwego ich leczenia

Należy podkreślić, że częstość i nasilenie działań niepożądanych mogą się różnić w zależności od schematu leczenia, wskazania i indywidualnych czynników związanych z pacjentem. Właściwe monitorowanie i wczesne wdrożenie odpowiedniego postępowania pozwalają na optymalizację leczenia lenalidomidem i poprawę jego tolerancji.16

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl