Lenalidomide Pharmascience
Kapsułki twarde, 10 mg
Produkt leczniczy zawiera substancję czynną lenalidomid, dostępną w kapsułkach o różnych dawkach, zawierających również laktozę oraz barwniki spożywcze. Stosowany jest głównie w terapii szpiczaka mnogiego, zarówno u pacjentów po przeszczepieniu komórek macierzystych, jak i u tych niekwalifikujących się do tego zabiegu. Lek jest także wykorzystywany w leczeniu zespołów mielodysplastycznych związanych z specyficznymi zaburzeniami cytogenetycznymi. Ponadto, znajduje zastosowanie w terapii chłoniaka grudkowego w skojarzeniu z innymi lekami.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Lenalidomid Pharmascience powinien być stosowany pod ścisłym nadzorem lekarza doświadczonego w terapii przeciwnowotworowej, z indywidualnym dostosowaniem dawki na podstawie parametrów hematologicznych i toksyczności. Zalecana dawka początkowa w większości wskazań wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, z możliwością redukcji do 2,5 mg w przypadku działań niepożądanych 3. lub 4. stopnia, takich jak neutropenia (ANC < 1,0 × 10⁹/l) lub trombocytopenia (< 50 × 10⁹/l). W przypadku ciężkiej neutropenii (ANC < 0,5 × 10⁹/l) lub trombocytopenii (< 25 × 10⁹/l) leczenie należy przerwać do poprawy parametrów. Wskazane jest stosowanie czynników wzrostu granulocytów (G-CSF) przy utrzymującej się neutropenii. Dawkowanie lenalidomidu jest modyfikowane także w zależności od współistniejących schematów terapeutycznych, np. w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem, melfalanem, prednizonem czy rytuksymabem, z odpowiednimi dawkami i cyklami podanymi w wytycznych.
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawki lenalidomidu: przy Clk 30-50 ml/min zaleca się 10 mg/dobę, przy Clk < 30 ml/min 7,5 mg/dobę (bez dializ) lub 5 mg/dobę (w tym po dializie). U osób starszych (≥ 75 lat) zaleca się ostrożność i modyfikację dawki deksametazonu (20 mg zamiast 40 mg). Leczenie nie powinno być rozpoczynane przy niskich wartościach ANC i płytek krwi, które różnią się w zależności od wskazania (np. ANC < 1,0 × 10⁹/l i/lub płytki < 50 × 10⁹/l). Monitorowanie biochemiczne w kierunku zespołu rozpadu guza (TLS) jest obowiązkowe, zwłaszcza w pierwszym cyklu. W przypadku wystąpienia reakcji typu „tumour flare” lub ciężkich działań niepożądanych skórnych (np. SJS, TEN, DRESS) leczenie należy przerwać i nie wznawiać po ustąpieniu objawów. Lenalidomid jest przeciwwskazany u dzieci do 18 lat ze względu na brak danych bezpieczeństwa.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Pharmascience 10 mg
-
Profil bezpieczeństwa leku
Lenalidomid jest przeciwwskazany u kobiet karmiących ze względu na brak danych dotyczących przenikania leku do mleka matki oraz potencjalne ryzyko dla dziecka. W trakcie terapii należy przerwać karmienie piersią. U pacjentów w podeszłym wieku, zwłaszcza powyżej 75 lat, obserwuje się zwiększoną częstość ciężkich działań niepożądanych i nietolerancji leczenia, co wymaga ostrożnego doboru dawki oraz monitorowania czynności nerek. Podobne zalecenia dotyczą pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdzie konieczne jest dostosowanie dawki w przypadku umiarkowanych i ciężkich dysfunkcji nerkowych, ze względu na głównie nerkowy sposób wydalania lenalidomidu.
Lenalidomid może powodować działania niepożądane wpływające na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, takie jak zmęczenie, zawroty głowy, senność i niewyraźne widzenie, dlatego zaleca się zachowanie ostrożności w tych sytuacjach. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby odnotowano przypadki niewydolności wątroby, w tym śmiertelne, a także nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych, które zwykle ustępowały po przerwaniu terapii. W związku z tym konieczne jest monitorowanie funkcji wątroby, szczególnie u osób z wirusowym zakażeniem wątroby lub stosujących leki hepatotoksyczne. Brak jest danych dotyczących interakcji lenalidomidu z alkoholem, dlatego nie formułuje się specjalnych zaleceń w tym zakresie.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Lenalidomide Pharmascience 10 mg
-
Przeciwwskazania
Lenalidomide Pharmascience jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na lenalidomid lub substancje pomocnicze, w tym barwniki: czerwień Allura AC (E129) w kapsułkach 2,5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg; żółcień pomarańczową (E110) w kapsułkach 5 mg, 7,5 mg i 10 mg; oraz tartrazynę (E102) w kapsułkach 10 mg i 15 mg. Zawartość laktozy w kapsułkach waha się od 53,5 mg (2,5 mg dawka) do 214 mg (10 mg dawka), co wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją laktozy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciąża ze względu na teratogenne działanie lenalidomidu, a także u kobiet w wieku rozrodczym, które nie spełniają rygorystycznych warunków programu zapobiegania ciąży, obejmującego stosowanie skutecznej antykoncepcji przez minimum 4 tygodnie przed, w trakcie i 4 tygodnie po terapii oraz regularne testy ciążowe.
W praktyce klinicznej konieczne jest dokładne wykluczenie przeciwwskazań przed rozpoczęciem terapii lenalidomidem. W przypadku nadwrażliwości na barwniki należy rozważyć zmianę dawki lub alternatywną terapię. Program zapobiegania ciąży wymaga świadomej zgody pacjentki oraz potwierdzenia zrozumienia ryzyka teratogennego. Nietolerancja laktozy stanowi względne przeciwwskazanie i wymaga indywidualnej oceny. Ze względu na różnorodność dawek (2,5 mg do 25 mg) i zmienny skład substancji pomocniczych, lekarz powinien szczegółowo analizować skład preparatu, aby zapewnić bezpieczeństwo i skuteczność leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Lenalidomide Pharmascience 10 mg
-
Przedawkowanie
Przedawkowanie lenalidomidu, stosowanego głównie w terapii nowotworów hematologicznych, wiąże się z istotnym ryzykiem hematologicznej toksyczności, manifestującej się głównie jako neutropenia, trombocytopenia, niedokrwistość oraz pancytopenia. Objawy te obserwowane są przy dawkach przekraczających standardowe zalecenia terapeutyczne, szczególnie w zakresie 150-400 mg, co znacznie przewyższa typowe dawki stosowane klinicznie. Powikłania przedawkowania obejmują zwiększone ryzyko infekcji bakteryjnych, grzybiczych oraz posocznicy, wynikające z głębokiej neutropenii, a także zaburzenia krzepnięcia prowadzące do krwawień z błon śluzowych i wewnętrznych, związane z trombocytopenią.
Wobec braku specyficznego antidotum, postępowanie w przypadku przedawkowania lenalidomidu opiera się na leczeniu wspomagającym i monitorowaniu parametrów hematologicznych, w tym regularnej morfologii krwi z rozmazem. Zaleca się profilaktykę przeciwinfekcyjną, stosowanie transfuzji preparatów krwiopochodnych (koncentratu krwinek czerwonych lub płytek krwi) oraz podawanie czynników wzrostu, takich jak G-CSF, w przypadku ciężkiej neutropenii. Terapia powinna być indywidualizowana, uwzględniając stan kliniczny pacjenta, nasilenie toksyczności oraz choroby współistniejące, a także wymaga ścisłego monitorowania funkcji narządowych i parametrów życiowych w celu wczesnego wykrywania i leczenia powikłań.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Lenalidomide Pharmascience 10 mg
czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, działanie niepożądane, głęboka neutropenia, koncentrat krwinek czerwonych, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, nowotwór hematologiczny, pancytopenia, płytki krwi, posocznica, profilaktyka przeciwinfekcyjna, przedawkowanie lenalidomidu, toksyczność hematologiczna, toksyczność lenalidomidu, transfuzja preparatów krwiopochodnych, trombocytopenia, zaburzenie krzepnięcia, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne ryzyko teratogenne, potwierdzone w modelach zwierzęcych, w tym u małp i królików. U małp dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę indukowały szerokie spektrum wad wrodzonych, takich jak atrezja odbytu oraz liczne deformacje kończyn, a także zmiany w narządach wewnętrznych. U królików podawanie lenalidomidu w dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę skutkowało m.in. brakiem płata środkowego płuc i przemieszczeniem nerek, zjawiska te były dawko-zależne i obserwowane przy dawkach toksycznych dla samic. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach dawki 75, 150 i 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zmiany w mineralizacji nerek, a u małp dawki 4 i 6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały znaczną toksyczność hematologiczną i narządową, w tym leukopenię, trombocytopenię, krwotoki wielonarządowe oraz atrofie układu chłonnego i szpiku kostnego.
Badania mutagenności lenalidomidu, obejmujące testy in vitro (m.in. test mutacji bakterii, test na limfocytach ludzkich) oraz in vivo (test mikrojąderek u szczurów), nie wykazały działania mutagennego na poziomie genowym ani chromosomalnym. Nie przeprowadzono jednak badań karcynogenności, co pozostawia niepewność co do potencjału nowotworowego przy długotrwałej ekspozycji. Wartość NOAEL w badaniach przewlekłych na szczurach ustalono poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi na podstawie AUC. Klinicznie istotne jest przeciwwskazanie lenalidomidu w ciąży oraz konieczność stosowania skutecznej antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym, ze względu na potwierdzone ryzyko teratogenne. Obserwowane w badaniach hematologiczne działania niepożądane, takie jak neutropenia i trombocytopenia, korelują z profilami toksyczności u pacjentów leczonych lenalidomidem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Pharmascience 10 mg
antykoncepcja, atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, działanie teratogenne, ekspozycja dobowa, karcynogenność, komórkowość szpiku kostnego, krwinki, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mielosupresja, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, neutropenia, NOAEL, oligodaktylia, płat środkowy płuca, polidaktylia, przepona, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, test mikrojąderek, toksyczność ostra, trombocytopenia, wada wrodzona kończyny, zastawka przedsionkowo-komorowa -
Skład i postać leku
Lenalidomide Pharmascience to lek w postaci twardych kapsułek zawierających lenalidomid w dawkach od 2,5 mg do 25 mg, z charakterystycznym składem substancji pomocniczych i barwników umożliwiającym łatwą identyfikację. Każda kapsułka zawiera laktozę (od 53,5 mg do 214 mg w zależności od dawki) oraz różne barwniki, takie jak czerwień Allura AC (E129), żółcień pomarańczowa (E110) czy tartrazyna (E102), które mogą wywoływać reakcje alergiczne u osób wrażliwych. Zawartość kapsułki obejmuje także celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową i magnezu stearynian, natomiast otoczka kapsułki różni się w zależności od dawki, co ułatwia wizualne rozróżnienie preparatów. Produkt jest pakowany w blistry PVC/ACLAR/Aluminium, dostępny w opakowaniach po 7 lub 21 kapsułek, z okresem ważności 3 lata i nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.
Podczas stosowania Lenalidomide Pharmascience należy zachować szczególną ostrożność ze względu na ryzyko ekspozycji na lenalidomid – kapsułek nie wolno otwierać ani łamać. W przypadku kontaktu proszku z skórą lub błonami śluzowymi konieczne jest natychmiastowe dokładne umycie wodą z mydłem. Personel medyczny i opiekunowie powinni stosować rękawiczki jednorazowe podczas manipulacji lekiem, a po ich zdjęciu dokładnie myć ręce. Kobiety w ciąży lub podejrzewające ciążę nie powinny mieć kontaktu z produktem. Niewykorzystane resztki leku należy usuwać zgodnie z lokalnymi przepisami. Ze względu na obecność laktozy i barwników, należy uwzględnić potencjalne przeciwwskazania i ryzyko reakcji alergicznych u pacjentów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Lenalidomide Pharmascience 10 mg
celuloza mikrokrystaliczna, czerwień Allura, dwutlenek tytanu, kapsułka twarda, kroskarmeloza sodowa, laktoza, lenalidomid, nietolerancja laktozy, postać kapsułkowa, reakcja alergiczna, środek rozluźniający, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tartrazyna, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, żółcień pomarańczowa -
Specjalne ostrzeżenia
Lenalidomid, będący pochodną talidomidu, wykazuje działanie teratogenne potwierdzone badaniami na małpach, co wymaga ścisłego przestrzegania programu zapobiegania ciąży u kobiet w wieku rozrodczym. Pacjentki muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez minimum 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii, a także poddawać się regularnym testom ciążowym o czułości ≥ 25 mIU/ml co 4 tygodnie. Mężczyźni przyjmujący lenalidomid powinni stosować prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub potencjalnie płodnymi przez cały okres leczenia i 7 dni po jego zakończeniu. Ze względu na zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, zwłaszcza u pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem, zaleca się profilaktykę przeciwzakrzepową oraz monitorowanie objawów takich jak duszność, ból w klatce piersiowej i obrzęki kończyn. Ponadto, lenalidomid może indukować nadciśnienie płucne, neutropenię, trombocytopenię oraz powikłania takie jak zespół rozpadu guza (TLS) i reakcje typu „tumour flare” (TFR), szczególnie u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza i chłoniakiem grudkowym, co wymaga intensywnego monitorowania i odpowiedniego leczenia wspomagającego.
Lenalidomid wiąże się również z ryzykiem ciężkich reakcji alergicznych, w tym zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznej nekrolizy naskórka oraz reakcji DRESS, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii. U pacjentów leczonych lenalidomidem obserwowano zwiększoną częstość drugich nowotworów pierwotnych, zwłaszcza hematologicznych (np. ostra białaczka szpikowa, zespoły mielodysplastyczne) oraz guzów litych, co jest szczególnie istotne u osób po przeszczepieniu komórek macierzystych i stosujących melfalan. Należy również monitorować funkcję wątroby ze względu na ryzyko ostrej niewydolności i zapalenia wątroby, a także ryzyko reaktywacji zakażeń wirusowych, w tym wirusa półpaśca i HBV. W trakcie terapii konieczna jest kontrola morfologii krwi (co tydzień przez pierwsze 8 tygodni, następnie co miesiąc) oraz regularne badania neurologiczne i obrazowe w celu wykluczenia postępującej leukoencefalopatii wieloogniskowej (PML). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w wieku > 75 lat, ze szpiczakiem III stopnia, z obniżonym klirensem kreatyniny (< 60 ml/min) oraz z obniżoną sprawnością (ECOG ≥ 2), ze względu na zwiększone ryzyko nietolerancji i działań niepożądanych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Pharmascience
agenezja macicy, brak laktazy, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cholestatyczne zapalenie wątroby, cytolityczne zapalenie wątroby, delecja 5q, działanie teratogenne, epizod naczyniowo-mózgowy, lenalidomid, morfologia krwi, mutacja genu TP53, nadciśnienie płucne, neutropenia i trombocytopenia, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, ostra białaczka szpikowa, polekowa reakcja z eozynofilią, postępująca leukoencefalopatia wieloogniskowa, reaktywacja zakażenia wirusowego, szpiczak mnogi, talidomid, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne zapalenie wątroby, wirus zapalenia wątroby typu B, zaćma, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa -
Właściwości farmakodynamiczne
Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny (kod ATC: L04AX04), wykazuje złożony mechanizm działania obejmujący zarówno efekty przeciwnowotworowe, jak i immunomodulacyjne. Jego podstawowy mechanizm polega na wiązaniu z białkiem cereblon, składnikiem ligazy E3 kulina RING ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach hematopoetycznych. W efekcie lenalidomid hamuje proliferację i indukuje apoptozę komórek nowotworowych, zwłaszcza w szpiczaku mnogim, chłoniaku grudkowym oraz zespołach mielodysplastycznych z delecją 5q. Dodatkowo lek wzmacnia odpowiedź immunologiczną poprzez zwiększenie liczebności i aktywności komórek T, NK i NKT oraz nasilenie cytotoksyczności zależnej od przeciwciał (ADCC), co jest szczególnie istotne w terapii chłoniaka grudkowego w skojarzeniu z rytuksymabem. Lenalidomid wykazuje także działanie antyangiogenne, proerytropoetyczne oraz przeciwzapalne, co przyczynia się do jego kompleksowego profilu terapeutycznego w onkohematologii.
Skuteczność i bezpieczeństwo lenalidomidu potwierdzono w licznych badaniach klinicznych fazy II i III, obejmujących m.in. nowo rozpoznany i nawrotowy szpiczak mnogi, zespoły mielodysplastyczne oraz chłoniaki nieziarnicze indolentne. Szczególnie istotne są wyniki dwóch wieloośrodkowych, randomizowanych, podwójnie ślepych badań fazy III (CALGB 100104 i IFM 2005-02) oceniających leczenie podtrzymujące lenalidomidem po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych u pacjentów ze szpiczakiem mnogim. Stosowano dawkę początkową 10 mg/dobę (dni 1-28 w 28-dniowych cyklach) z możliwością zwiększenia do 15 mg po 3 miesiącach. Po medianie obserwacji 15,5 miesiąca wykazano istotne wydłużenie mediany czasu przeżycia bez progresji (PFS) do 33,9 miesiąca w grupie lenalidomidu vs. 19,0 miesiąca w grupie placebo (HR=0,38; 95% CI 0,27-0,54; p<0,001), co odpowiada 62% redukcji ryzyka progresji lub zgonu. Korzyści te utrzymywały się również w długoterminowej obserwacji do 1 lutego 2016 r., potwierdzając trwałą skuteczność lenalidomidu w leczeniu podtrzymującym po ASCT.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Pharmascience 10 mg
ASCT, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, badanie kliniczne, białko cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy indolentny, cytokina prozapalna, cytotoksyczność komórkowa, czynnik transkrypcyjny, delecja 5q, działanie antyangiogenne, działanie cytotoksyczne, działanie proerytropoetyczne, działanie przeciwzapalne, efekt immunomodulacyjny, hemoglobina płodowa, indukcja apoptozy, komisja monitorująca dane, komórka hematopoetyczna, komórka limfatyczna, komórka macierzysta CD34+, komórka NK, komórka plazmatyczna szpiczaka mnogiego, leczenie podtrzymujące, lek immunosupresyjny, lenalidomid, ligaza E3, nowotwór hematologiczny, odpowiedź całkowita, PFS, podwójna ślepa próba, progresja choroby, przeżycie bez progresji, przeżywalność ogólna, szpiczak mnogi, TNF-alfa, toksyczność ograniczająca dawkę, ubikwitynacja, wskazanie onkohematologiczne, zespół mielodysplastyczny -
Właściwości farmakokinetyczne
Lenalidomid jest lekiem podawanym doustnie w formie mieszaniny racemicznej enancjomerów S(-) i R(+), z przewagą S(-) (56% vs 44%). Po podaniu na czczo osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w czasie 0,5-2 godzin, a okres półtrwania wynosi około 3 godzin u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Wchłanianie leku jest proporcjonalne do dawki i nie ulega kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Spożycie posiłków wysokotłuszczowych zmniejsza AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak w praktyce klinicznej lenalidomid może być podawany niezależnie od posiłku. Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (23-29%) i jest wydalany głównie przez nerki (90% z moczem, z czego 82% w formie niezmienionej), co wskazuje na minimalny metabolizm. Metabolity stanowią niewielki procent wydalonej dawki (hydroksy-lenalidomid 4,59%, N-acetylo-lenalidomid 1,83%). Klirens nerkowy przekracza szybkość filtracji kłębuszkowej, sugerując aktywny transport nerkowy. Lenalidomid nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450 i nie wykazuje istotnego wpływu na ich aktywność, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <50 ml/min) obserwuje się istotne wydłużenie okresu półtrwania (>9 godzin) oraz wzrost ekspozycji (AUC) odpowiednio 2,5- do 5-krotny w zależności od stopnia niewydolności nerek. Wchłanianie leku pozostaje niezmienione, a podczas dializy hemodializacyjnej 4-godzinnej usuwane jest około 30% dawki. U osób z łagodnym zaburzeniem czynności wątroby nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę lenalidomidu, jednak brak jest danych dla umiarkowanych i ciężkich zaburzeń wątroby. Czynniki takie jak wiek, masa ciała (33-135 kg), płeć, rasa oraz rodzaj nowotworu układu krwiotwórczego nie wpływają istotnie na klirens leku. Ze względu na dominującą eliminację nerkową, konieczne jest monitorowanie funkcji nerek i dostosowanie dawki u pacjentów z ich upośledzeniem, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Pharmascience 10 mg
aminotransferaza asparaginianowa, AUC, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, cytochrom P450, dysfagia, filtracja kłębuszkowa, klirens kreatyniny, klirens lenalidomidu, klirens nerkowy, końcowa faza choroby nerek, mieszanina racemiczna, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, szpiczak mnogi, szybkie wchłanianie, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Lenalidomid, dostępny w kapsułkach twardych w dawkach od 2,5 mg do 25 mg, jest substancją o udokumentowanym działaniu teratogennym, co wymaga ścisłego przestrzegania programu zapobiegania ciąży u kobiet w wieku rozrodczym oraz stosowania mechanicznych metod antykoncepcji (prezerwatyw) przez mężczyzn, których partnerki mogą zajść w ciążę. Kobiety muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez cały okres terapii, a w przypadku zajścia w ciążę leczenie należy natychmiast przerwać i skierować pacjentkę do specjalisty w dziedzinie teratologii. U mężczyzn lenalidomid jest wykrywalny w nasieniu w bardzo niskim stężeniu i staje się niewykrywalny po 3 dniach od zakończenia terapii, jednak ze względu na ryzyko teratogenne, prezerwatywy powinny być stosowane również podczas przerw w leczeniu oraz przez 7 dni po jego zakończeniu. W przypadku ciąży partnerki mężczyzny leczonego lenalidomidem, konieczna jest konsultacja specjalistyczna w celu oceny ryzyka dla płodu.
Lenalidomid wykazuje strukturalne podobieństwo do talidomidu, znanego z silnego działania teratogennego u ludzi, co potwierdzają badania przedkliniczne na małpach wykazujące podobne wady wrodzone. Stosowanie lenalidomidu jest bezwzględnie przeciwwskazane w ciąży, a brak danych dotyczących przenikania leku do mleka kobiecego wymaga zaprzestania karmienia piersią podczas terapii. Badania na szczurach, w dawkach do 500 mg/kg (200-500 razy wyższych niż u ludzi), nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, jednak brak jest pełnych danych dotyczących bezpieczeństwa u ludzi. W związku z tym, lekarze powinni szczegółowo informować pacjentów w wieku rozrodczym o potencjalnym ryzyku oraz rozważyć alternatywne metody leczenia u osób planujących potomstwo.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lenalidomide Pharmascience 10 mg
działanie teratogenne, histerektomia, kapsułka twarda, lenalidomid, Lenalidomide Pharmascience, mechaniczna metoda antykoncepcji, metoda antykoncepcji, mleko kobiece, niewydolność nerek, płodność zwierząt, Program Zapobiegania Ciąży, przeciwwskazanie w ciąży, status pomenopauzalny, talidomid, teratogenny, teratologia, wada wrodzona