Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania leku Temozolomide Glenmark

Stosowanie temozolomidu wymaga zachowania szczególnej ostrożności ze względu na szereg możliwych powikłań i efektów niepożądanych. Konieczne jest ścisłe przestrzeganie zaleceń monitorowania pacjenta przed, w trakcie oraz po zakończeniu leczenia, a także wdrażanie odpowiednich działań profilaktycznych i terapeutycznych.¹

Zakażenia oportunistyczne i reaktywacja zakażeń

Podczas terapii temozolomidem obserwowano przypadki zakażeń oportunistycznych, takich jak zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jirovecii, a także reaktywację istniejących już zakażeń (np. wirusem zapalenia wątroby typu B lub cytomegalii).²

U pacjentów otrzymujących temozolomid w skojarzeniu z radioterapią, w szczególności przy jednoczesnym stosowaniu steroidów, odnotowano przypadki opryszczkowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, w tym przypadki zakończone zgonem.³

Zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jirovecii

Pacjenci otrzymujący temozolomid w skojarzeniu z radioterapią według przedłużonego 42-dniowego schematu podawania są szczególnie narażeni na rozwój zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jirovecii (PCP). W związku z tym konieczne jest zastosowanie profilaktyki przeciwko PCP u wszystkich pacjentów leczonych według tego schematu (maksymalnie do 49 dni), niezależnie od liczby limfocytów. W przypadku wystąpienia limfopenii zaleca się kontynuację profilaktyki do czasu powrotu limfopenii do stopnia ≤ 1.⁴

Ryzyko PCP może być większe w przypadku stosowania temozolomidu w schematach dłuższego podawania. Niemniej jednak, dokładne monitorowanie wszystkich pacjentów pod kątem rozwoju PCP jest konieczne, niezależnie od zastosowanego schematu terapeutycznego, szczególnie u pacjentów jednocześnie leczonych steroidami. U osób przyjmujących temozolomid, zwłaszcza w połączeniu z deksametazonem lub innymi steroidami, zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej zakończonej zgonem.⁵

Wirusowe zapalenie wątroby typu B

Odnotowano przypadki zapalenia wątroby na skutek reaktywacji zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B, które w niektórych przypadkach prowadziły do zgonu pacjenta. Przed rozpoczęciem leczenia u pacjentów z dodatnimi wynikami badań serologicznych w kierunku wirusa zapalenia wątroby typu B (w tym u pacjentów z aktywnym zapaleniem wątroby) należy skonsultować się ze specjalistą chorób wątroby. Podczas terapii konieczne jest monitorowanie pacjentów i wdrażanie odpowiedniego postępowania.⁶

Hepatotoksyczność

U pacjentów leczonych temozolomidem stwierdzano uszkodzenie wątroby, w tym niewydolność wątroby zakończoną zgonem. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać testy czynnościowe wątroby. W przypadku nieprawidłowych wyników lekarz powinien dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka terapii, uwzględniając możliwość wystąpienia niewydolności wątroby ze skutkiem śmiertelnym.⁷

U pacjentów poddawanych 42-dniowemu cyklowi leczenia testy czynnościowe wątroby należy powtórzyć w połowie cyklu. U wszystkich pacjentów testy te powinny być wykonywane po zakończeniu każdego cyklu leczenia. W przypadku istotnych nieprawidłowości w funkcjonowaniu wątroby lekarz musi rozważyć korzyści i ryzyko związane z kontynuacją terapii. Należy pamiętać, że hepatotoksyczność może ujawnić się po kilku tygodniach lub nawet dłuższym czasie od ostatniego podania temozolomidu.⁸

Nowotwory złośliwe

Bardzo rzadko obserwowano przypadki zespołu mielodysplastycznego oraz wtórnych nowotworów złośliwych, w tym białaczki szpikowej.⁹

Leczenie przeciwwymiotne

Nudności i wymioty są bardzo często związane z terapią temozolomidem. Leczenie przeciwwymiotne można zastosować przed lub po podaniu leku.¹⁰

W przypadku dorosłych pacjentów z nowo zdiagnozowanym glejakiem wielopostaciowym zaleca się podanie leków przeciwwymiotnych przed zastosowaniem pierwszej dawki temozolomidu w leczeniu skojarzonym. Jest to również bardzo wskazane podczas monoterapii.¹¹

U pacjentów z glejakiem złośliwym wykazującym wznowę lub progresję, u których podczas poprzednich cykli leczenia występowały ciężkie wymioty (Stopień 3. lub 4.), może zaistnieć konieczność zastosowania leczenia przeciwwymiotnego.¹²

Parametry laboratoryjne

Terapia temozolomidem może prowadzić do zahamowania czynności szpiku kostnego, w tym długotrwałej pancytopenii, która może skutkować niedokrwistością aplastyczną, niekiedy prowadzącą do zgonu. Ocenę stanu pacjenta może komplikować jednoczesne stosowanie leków wykorzystywanych w terapii niedokrwistości aplastycznej, takich jak karbamazepina, fenytoina oraz sulfametoksazol/trimetoprym.¹³

Przed rozpoczęciem leczenia temozolomidem konieczne jest spełnienie następujących warunków dotyczących parametrów laboratoryjnych:

• całkowita liczba granulocytów obojętnochłonnych ≥ 1,5 x 10^9/l
• liczba płytek krwi ≥ 100 x 10^9/l

W 22. dniu (21 dni po podaniu pierwszej dawki) lub w ciągu 48 godzin od tego dnia należy oznaczyć całkowitą liczbę krwinek, a następnie monitorować ją co tydzień do momentu, gdy całkowita liczba granulocytów obojętnochłonnych przekroczy wartość 1,5 x 10^9/l, a liczba płytek będzie wyższa niż 100 x 10^9/l.¹⁵

Specjalne grupy pacjentów

Dzieci i młodzież

Brak jest doświadczenia klinicznego w stosowaniu temozolomidu u dzieci poniżej 3. roku życia. Dane dotyczące podawania leku u dzieci starszych i młodzieży są bardzo ograniczone.¹⁶

Pacjenci w podeszłym wieku (powyżej 70 lat)

U pacjentów w podeszłym wieku ryzyko neutropenii i trombocytopenii wydaje się być większe w porównaniu z młodszymi pacjentami. Z tego powodu należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania temozolomidu u osób w tej grupie wiekowej.¹⁷

Stosowanie u kobiet i mężczyzn

Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji w celu uniknięcia zajścia w ciążę podczas przyjmowania temozolomidu oraz przez co najmniej 6 miesięcy po zakończeniu leczenia.¹⁸

Mężczyźni leczeni temozolomidem powinni zostać poinformowani o konieczności unikania poczęcia dziecka podczas leczenia oraz przez co najmniej 3 miesiące po otrzymaniu ostatniej dawki leku. Przed rozpoczęciem terapii zaleca się rozważenie kriokonserwacji nasienia.¹⁹

Substancje pomocnicze

Temozolomide Glenmark zawiera laktozę w następujących ilościach:

Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.²⁰

Temozolomide Glenmark zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w kapsułce, co oznacza, że lek uznaje się za „wolny od sodu”.²¹