Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Temozolomide Glenmark 140 mg

Temozolomid jest lekiem przeciwnowotworowym o działaniu genotoksycznym, którego stosowanie u kobiet w ciąży jest przeciwwskazane ze względu na teratogenne i uszkadzające płód działanie potwierdzone w badaniach przedklinicznych na zwierzętach przy dawce 150 mg/m² pc. Brak jest danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania temozolomidu w ciąży, a także informacji o przenikaniu leku do mleka kobiecego, co skutkuje zaleceniem przerwania karmienia piersią na czas terapii. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas leczenia oraz przez co najmniej 6 miesięcy po jego zakończeniu, natomiast mężczyźni powinni stosować antykoncepcję przez co najmniej 3 miesiące po terapii, ze względu na ryzyko nieodwracalnej bezpłodności i konieczność rozważenia kriokonserwacji nasienia przed rozpoczęciem leczenia.

Wpływ temozolomidu na płodność, ciążę i laktację

Temozolomid jest lekiem przeciwnowotworowym, którego stosowanie podczas ciąży, karmienia piersią oraz u osób w wieku rozrodczym wymaga szczególnej ostrożności i przekazania pacjentom dokładnych informacji. Ze względu na mechanizm działania leku oraz wyniki badań przedklinicznych, konieczne jest przestrzeganie określonych zaleceń dotyczących antykoncepcji oraz informowanie pacjentów o potencjalnych zagrożeniach związanych z jego stosowaniem.1

Ciąża i temozolomid

Nie dysponujemy danymi klinicznymi dotyczącymi stosowania temozolomidu u kobiet w okresie ciąży. Natomiast badania przedkliniczne przeprowadzone na szczurach i królikach, którym podawano temozolomid w dawce 150 mg/m² pc., wykazały działanie teratogenne i/lub uszkadzające płód. Te istotne obserwacje z badań na zwierzętach stanowią podstawę przeciwwskazania do stosowania tego leku u kobiet ciężarnych.2

W związku z powyższym, należy przekazać pacjentce jasną informację: nie należy stosować produktu Temozolomide Glenmark u kobiet w ciąży. Jeżeli jednak rozważa się konieczność zastosowania tego leku w okresie ciąży, lekarz ma obowiązek dokładnie poinformować pacjentkę o potencjalnym ryzyku dla płodu.3

Temozolomid a karmienie piersią

Brak jest danych potwierdzających czy temozolomid przenika do mleka kobiecego. Z uwagi na brak tych kluczowych informacji oraz potencjalne ryzyko dla dziecka, należy przekazać pacjentce jednoznaczne zalecenie: karmienie piersią musi zostać przerwane w momencie rozpoczęcia terapii temozolomidem.4

Antykoncepcja u kobiet w wieku rozrodczym

Ze względu na potencjalne działanie genotoksyczne temozolomidu, kobiety w wieku rozrodczym muszą być dokładnie poinformowane o konieczności stosowania skutecznej metody antykoncepcji. Lekarz powinien podkreślić, że antykoncepcja powinna być stosowana nie tylko podczas przyjmowania leku, ale również przez co najmniej 6 miesięcy po zakończeniu leczenia. Jest to związane z potencjalnym długoterminowym wpływem leku na materiał genetyczny komórek.5

Wpływ temozolomidu na płodność męską

Temozolomid wykazuje działanie genotoksyczne, co ma istotne znaczenie dla pacjentów płci męskiej. W związku z tym lekarz prowadzący terapię temozolomidem powinien poinformować mężczyzn o konieczności stosowania skutecznych środków antykoncepcyjnych zarówno podczas leczenia, jak i przez co najmniej 3 miesiące po otrzymaniu ostatniej dawki leku.6

Bardzo istotne jest również przekazanie pacjentowi informacji o możliwości wystąpienia nieodwracalnej bezpłodności w wyniku leczenia temozolomidem. W związku z tym, mężczyźni powinni zostać poinformowani o możliwości kriokonserwacji nasienia przed rozpoczęciem terapii, jako metody zachowania płodności na przyszłość.7

Postępowanie w przypadku przedawkowania temozolomidu

W kontekście ciąży i planowania rodziny istotna może być również wiedza o działaniach niepożądanych w przypadku przedawkowania temozolomidu. Dawki 500, 750, 1000 i 1250 mg/m² pc. (całkowita dawka w cyklu podana w ciągu 5 dni) były klinicznie ocenione u pacjentów. Głównym objawem ograniczającym wielkość dawki była toksyczność hematologiczna, której nasilenie wzrastało wraz z wielkością dawki.8

Odnotowano przypadek przyjęcia przez pacjenta 10 000 mg temozolomidu (całkowita dawka w jednym cyklu podana w ciągu 5 dni), co doprowadziło do wystąpienia poważnych działań niepożądanych, takich jak: pancytopenia, gorączka, niewydolność wielonarządowa i w konsekwencji śmierć. Raportowano również przypadki, w których pacjenci przyjmowali zalecaną dawkę przez okres dłuższy niż zalecane 5 dni (nawet do 64 dni), co skutkowało mielosupresją, czasem z towarzyszącymi zakażeniami, które w niektórych przypadkach były ciężkie, długotrwałe i prowadziły do zgonu.9

W przypadku przedawkowania temozolomidu konieczne jest przeprowadzenie oceny hematologicznej oraz wdrożenie odpowiedniego leczenia podtrzymującego. Informacja ta może być szczególnie istotna w przypadku pacjentek w ciąży, gdzie takie działania mogą mieć znaczenie dla zdrowia zarówno matki, jak i płodu.10

Ogólne wytyczne dla lekarzy dotyczące poradnictwa

Każdy lekarz przepisujący temozolomid pacjentom w wieku rozrodczym powinien przeprowadzić szczegółową rozmowę dotyczącą wpływu leku na płodność, ciążę i karmienie piersią. Kluczowe elementy, które należy uwzględnić podczas takiej konsultacji, obejmują:

  • Wyjaśnienie przeciwwskazania do stosowania temozolomidu w ciąży i podczas karmienia piersią
  • Omówienie potencjalnego ryzyka teratogenności i uszkodzenia płodu na podstawie danych z badań przedklinicznych
  • Przedstawienie konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji przez kobiety (przez co najmniej 6 miesięcy po zakończeniu leczenia) i mężczyzn (przez co najmniej 3 miesiące po zakończeniu leczenia)
  • Poinformowanie mężczyzn o możliwości wystąpienia niepłodności i zalecenie rozważenia kriokonserwacji nasienia przed rozpoczęciem terapii
  • Wyjaśnienie ryzyka związanego z przedawkowaniem temozolomidu, zwłaszcza w kontekście toksyczności hematologicznej

Lekarz powinien nie tylko przekazać pacjentowi informacje ustnie, ale również zapewnić materiały edukacyjne w formie pisemnej, które pacjent będzie mógł przeanalizować w spokoju po zakończeniu wizyty. Istotne jest również udokumentowanie w historii choroby faktu przekazania tych informacji pacjentowi.11

  1. 19.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl