pobudzenie metaboliczne

Pobudzenie metaboliczne (metabolic boost) to stan zwiększonej aktywności procesów biochemicznych zachodzących w organizmie, prowadzący do przyspieszenia tempa przemian energetycznych. W praktyce klinicznej zjawisko to obserwowane jest w różnych sytuacjach fizjologicznych i patologicznych, gdy organizm zwiększa tempo zużycia energii i produkcji ciepła.

Fizjologiczne pobudzenie metaboliczne występuje podczas aktywności fizycznej, trawienia pokarmów (efekt termiczny pożywienia), w sytuacjach stresowych czy ekspozycji na zimno. W stanach patologicznych obserwuje się je w nadczynności tarczycy, gorączce, sepsie czy zespole ogólnoustrojowej reakcji zapalnej (SIRS), gdzie dochodzi do nasilonego katabolizmu i zwiększonego zapotrzebowania energetycznego.

Z klinicznego punktu widzenia pobudzenie metaboliczne charakteryzuje się zwiększonym zużyciem tlenu, podwyższoną produkcją dwutlenku węgla, przyspieszeniem czynności serca i oddechu oraz wzrostem temperatury ciała. W diagnostyce monitoruje się je poprzez pomiar spoczynkowej przemiany materii (RMR), współczynnika oddechowego oraz oznaczanie markerów biochemicznych zwiększonego metabolizmu.

W lecznictwie stymulacja metaboliczna jest wykorzystywana w kontroli masy ciała, programach odchudzających i treningach sportowych. Z drugiej strony, w intensywnej terapii często dąży się do ograniczenia nadmiernego pobudzenia metabolicznego u pacjentów krytycznie chorych, by zmniejszyć zużycie energii i tkanek w stanach katabolicznych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ranopril 5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lizynoprylu, substancji czynnej Ranoprilu, wykazały korzystny profil toksykologiczny i farmakokinetyczny. Lizynopryl przenika przez barierę krew-mózg w minimalnych ilościach oraz nie kumuluje się w tkankach przy wielokrotnym podawaniu. W badaniach na szczurach wykazano przenikanie leku do mleka oraz łożyska, jednak bez wykrywalnej obecności w tkankkach płodów, co wskazuje na ograniczoną przenikalność przez barierę łożyskową. Toksyczność ostra u myszy i szczurów wykazała LD50 >20 g/kg mc., znacznie przekraczającą dawki terapeutyczne u ludzi, co potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa. U psów, gatunku wrażliwego na inhibitory ACE, dawka nietoksyczna wynosiła 5 mg/kg mc./dobę, co jest ponad 6-krotnie wyższe niż maksymalna dawka u ludzi (40 mg/dobę). Objawy toksyczności obejmowały zaburzenia czynności nerek, z podwyższeniem stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny oraz degeneracją kanalików nerkowych, co wiązano z azotemią przednerkową i farmakologicznym działaniem lizynoprylu na nerkę. Dożylne podawanie 0,9% roztworu chlorku sodu łagodziło te objawy.
azot mocznikowy, azotemia przednerkowa, bariera krew-mózg, chlorek sodu, dawka śmiertelna, degeneracja kanalików nerkowych, działanie fetotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, inhibitor konwertazy angiotensyny, izotop węgla 14C, kreatynina w surowicy, LD50, lizynopryl, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie metaboliczne, potencjał karcinogenny, profil toksykologiczny, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ranopril 10 mg

Lizynopryl, substancja czynna Ranoprilu, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Przenika przez barierę krew-mózg w niewielkich ilościach, nie kumuluje się w tkankach oraz przenika do mleka i łożyska, jednak bez wykrywalnej obecności w tkankach płodów. Toksyczność ostra jest bardzo niska, z LD50 >20 g/kg u myszy i szczurów, a margines bezpieczeństwa jest wysoki – dawka nietoksyczna u psów wynosi 5 mg/kg mc./dobę, co stanowi ponad 6-krotność dawki dobowej zalecanej u ludzi (40 mg/dobę). Nefrotoksyczność obserwowana u psów i szczurów była związana z mechanizmem działania leku i była odwracalna po podaniu dożylnych wlewów soli fizjologicznej.
azot mocznikowy, azotemia przednerkowa, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, dawka letalna, degeneracja kanalików nerkowych, działanie fetotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, izotop 14C, kreatynina w surowicy, LD50, lizynopryl, nefrotoksyczność, pobudzenie metaboliczne, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sorafenib Teva 200 mg

Profil bezpieczeństwa sorafenibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszy, szczurach, psach i królikach. Wielokrotne podawanie leku ujawniło zmiany zwyrodnieniowe z następującą regeneracją tkanek, występujące przy ekspozycji poniżej przewidywanej klinicznej (na podstawie AUC), co sugeruje większą wrażliwość zwierząt laboratoryjnych. Szczególnie istotne są zmiany w układzie kostnym młodych psów, takie jak nierówne pogrubienie płytki wzrostowej kości udowej, ubogokomórkowość szpiku kostnego oraz zmiany w składzie zębiny, które nie występowały u dorosłych osobników. Sorafenib wykazał klastogenność in vitro w teście na komórkach CHO przy obecności metabolizmu, ale nie wykazał działania genotoksycznego w teście Amesa ani mikrojądrowym in vivo u myszy. Jeden z produktów pośrednich obecny w substancji czynnej (<0,15%) wykazywał mutagenność w teście Amesa.
aberracja chromosomowa, badanie toksyczności, bioakumulacja, cewka nasienna, ciałko żółte, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, oligospermia, pęcherzyk jajnikowy, pęcherzyk nasienny, płytka wzrostowa, płytka wzrostowa kości udowej, pobudzenie metaboliczne, proces zwyrodnieniowy, rakotwórczość, resorpcja płodu, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność wielokrotnego podania, tozylan sorafenibu, ubogokomórkowość szpiku kostnego, wada wrodzona, zębina, zwyrodnienie jąder
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lisinoratio 20 20 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lizynoprylu obejmowały ocenę farmakokinetyki, toksyczności ostrej i przewlekłej, potencjału rakotwórczego, mutagennego oraz wpływu na reprodukcję na różnych gatunkach zwierząt. Lizynopryl wykazuje ograniczone przenikanie przez barierę krew-mózg u szczurów, co może zmniejszać ryzyko działań niepożądanych ze strony OUN. Wartość LD50 po podaniu doustnym u myszy i szczurów przekracza 20 g/kg mc., wskazując na bardzo niską toksyczność ostrą. W badaniach przewlekłych u psów, gatunku szczególnie wrażliwego na inhibitory ACE, dawka nietoksyczna wynosiła 5 mg/kg mc./dobę, co stanowi ponad 6-krotną wartość w stosunku do zalecanej dawki u ludzi (40 mg/dobę). Główne objawy toksyczności dotyczyły zaburzeń czynności nerek, manifestujących się azotemią i degeneracją kanalików nerkowych, natomiast u szczurów nie obserwowano degeneracji pomimo wzrostu stężenia azotu mocznikowego.
azot mocznikowy, azotemia przednerkowa, bariera krew-mózg, dawka śmiertelna, degeneracja kanalików nerkowych, działanie farmakologiczne, działanie fetotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, inhibitor konwertazy angiotensyny, izotop 14C, LD50, pobudzenie metaboliczne, potencjał rakotwórczy, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wlew dożylny, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sorafenib Sandoz 200 mg

Przedkliniczne badania toksyczności Sorafenibu Sandoz na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy, króliki) wykazały zmiany degeneracyjne i regeneracyjne w narządach przy ekspozycji poniżej klinicznej wartości AUC. Szczególnie wrażliwy na lek okazał się rozwijający się układ kostny młodych psów, gdzie zaobserwowano nierówne pogrubienie płytki wzrostowej kości udowej, ubogokomórkowość szpiku kostnego oraz zmiany w składzie zębiny. Sorafenib wykazał częściowo pozytywny potencjał genotoksyczny: test klastogenności in vitro wskazał na aberracje chromosomowe, natomiast test Amesa i mikrojądrowy test in vivo były negatywne. Warto podkreślić obecność mutagennego zanieczyszczenia PAPE (<0,15% w substancji czynnej, do 0,34% w badanych seriach). Brak danych dotyczących karcynogenności stanowi ograniczenie w pełnej ocenie bezpieczeństwa długotrwałego stosowania.
aberracja chromosomowa, badanie toksyczności, bioakumulacja, cewka nasienna, ciałko żółte, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, gruczoł krokowy, najądrze, oligospermia, pęcherzyk jajnikowy, pęcherzyk nasienny, płytka wzrostowa, pobudzenie metaboliczne, pole pod krzywą stężenia, resorpcja płodu, ryzyko teratogenne, test Amesa, test klastogenności, toksyczność po podaniu wielokrotnym, ubogokomórkowość szpiku kostnego, układ kostny, wada wrodzona, zębina, zmiana zwyrodnieniowa, zwyrodnienie jąder

pobudzenie metaboliczne

Powiązane wpisy

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ranopril 5 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ranopril 10 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sorafenib Teva 200 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lisinoratio 20 20 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sorafenib Sandoz 200 mg