Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Posterisan H

Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania preparatu Posterisan H (387,1 mg standaryzowanej zawiesiny kultury bakteryjnej Escherichia coli i 5 mg hydrokortyzonu) pochodzą z konwencjonalnych badań farmakologicznych i toksykologicznych. Dane te pozwalają na ocenę potencjalnego ryzyka dla pacjentów podczas stosowania tego produktu leczniczego.¹

Toksyczność ostra

Przeprowadzone konwencjonalne badania farmakologiczne dotyczące ostrego potencjału toksycznego składników leku Posterisan H nie wykazały szczególnego zagrożenia dla człowieka. Ostre działania toksyczne nie stanowią zatem istotnego ryzyka w przypadku stosowania tego preparatu zgodnie z zaleceniami.²

Toksyczność po podaniu wielokrotnym

Badania nad toksycznością hydrokortyzonu po wielokrotnym podaniu ujawniły szereg objawów charakterystycznych dla przedawkowania glikokortykosteroidów. Zaobserwowano następujące zmiany patofizjologiczne:³

• Zaburzenia metaboliczne – podwyższone stężenie glukozy w surowicy krwi oraz cholesterolu
• Wpływ na układ immunologiczny – zmniejszenie liczby limfocytów w krwi obwodowej
• Zmiany hematologiczne – zahamowanie czynności szpiku kostnego
• Zmiany narządowe – zmiany zanikowe w śledzionie, grasicy i nadnerczach
• Wpływ na przyrost masy ciała – zmniejszenie przyrostu masy ciała

Genotoksyczność

Dotychczas zgromadzone dane przedkliniczne nie wskazują na istotne klinicznie właściwości genotoksyczne hydrokortyzonu zawartego w preparacie Posterisan H. W dostępnych badaniach nie stwierdzono znaczącego potencjału genotoksycznego, który mógłby stanowić zagrożenie podczas terapeutycznego stosowania tego glikokortykosteroidu.⁴

Toksyczny wpływ na reprodukcję

Hydrokortyzon, podobnie jak inne glikokortykosteroidy, wykazuje potencjalne działanie niepożądane na rozwój zarodka i płodu. Badania na modelach zwierzęcych udokumentowały następujące efekty:⁵

• Działanie embriotoksyczne – zwiększona śmiertelność zarodków
• Działanie teratogenne – powstawanie rozszczepu podniebienia
• Zaburzenia rozwojowe – opóźnienie wzrostu płodu

Na podstawie danych przedklinicznych oraz obserwacji klinicznych bierze się pod uwagę zwiększone ryzyko rozszczepu wargi i podniebienia u płodów ludzkich po ogólnoustrojowym podawaniu glikokortykosteroidów podczas pierwszego trymestru ciąży.⁶

Długoterminowe efekty rozwojowe

Istotnym aspektem bezpieczeństwa stosowania glikokortykosteroidów są potencjalne długoterminowe konsekwencje ekspozycji na te substancje w okresie prenatalnym. Badania na zwierzętach wykazały, że nawet subteratogenne dawki glikokortykosteroidów podawane w czasie ciąży mogą prowadzić do:⁷

• Zwiększonego ryzyka opóźnienia wzrostu płodu
• Zwiększonego ryzyka chorób sercowo-naczyniowych w wieku dorosłym
• Zwiększonego ryzyka chorób metabolicznych w wieku dorosłym
• Trwałych zmian w gęstości receptorów glikokortykosteroidowych
• Zmian w stężeniu i funkcjonowaniu neuroprzekaźników w układzie nerwowym

Powyższe obserwacje mają istotne znaczenie kliniczne przy rozważaniu terapii glikokortykosteroidami u kobiet w ciąży, nawet przy stosowaniu dawek niższych niż te wywołujące efekty teratogenne.⁸