Dawkowanie i sposób podawania leku Scandonest 30 mg/ml

Scandonest 30 mg/ml jest roztworem do wstrzykiwań zawierającym chlorowodorek mepiwakainy w stężeniu 30 mg/ml. Produkt powinien być stosowany wyłącznie pod nadzorem dentysty lub innego lekarza odpowiednio przeszkolonego w diagnostyce i leczeniu toksyczności ogólnoustrojowej. Przed rozpoczęciem znieczulenia miejscowego konieczne jest zapewnienie dostępności sprzętu resuscytacyjnego oraz obecności przeszkolonego personelu.¹

Monitorowanie stanu pacjenta

Stan świadomości pacjenta powinien być monitorowany po każdym wstrzyknięciu znieczulenia miejscowego. Należy stosować najmniejszą dawkę prowadzącą do skutecznego znieczulenia, uwzględniając indywidualną wrażliwość pacjenta na ból.²

Dawkowanie u dorosłych

Maksymalna zalecana dawka dla dorosłych wynosi 4,4 mg/kg masy ciała, przy czym najwyższa dopuszczalna dawka to 300 mg u pacjentów o masie ciała powyżej 70 kg (odpowiada to 10 ml roztworu). W przypadku bardziej rozległych zabiegów może być konieczne użycie więcej niż jednego wkładu, jednak nie wolno przekraczać maksymalnej zalecanej dawki.³

Przy ustalaniu dawki zawsze należy uwzględniać masę ciała pacjenta. Każdy pacjent charakteryzuje się inną masą ciała oraz indywidualną tolerancją na mepiwakainę, a także różnym czasem rozpoczęcia i trwania znieczulenia.⁴

Dawkowanie u dzieci i młodzieży

Scandonest 30 mg/ml jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 4 lat (około 20 kg masy ciała). Dla starszych dzieci zalecana dawka lecznicza wynosi 0,75 mg (0,025 ml) chlorowodorku mepiwakainy na kilogram masy ciała, co odpowiada około ¼ wkładu (15 mg chlorowodorku mepiwakainy) dla dziecka o masie ciała 20 kg.⁵

Maksymalna zalecana dawka u dzieci i młodzieży wynosi 3 mg mepiwakainy na kilogram masy ciała (0,1 ml mepiwakainy na kilogram masy ciała).⁶

Tabela dawkowania

Dawkowanie w szczególnych populacjach pacjentów

U pacjentów z grup szczególnych należy zachować wyjątkową ostrożność przy ustalaniu dawkowania, zawsze stosując najmniejszą skuteczną dawkę znieczulającą. Dotyczy to:⁷

• Pacjentów w podeszłym wieku – ze względu na możliwe zmiany fizjologiczne i farmakodynamiczne związane z wiekiem⁸
• Pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby – mepiwakaina jest metabolizowana głównie w wątrobie, co u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby może skutkować zwiększonym stężeniem leku w osoczu, szczególnie po ponownym podaniu. W przypadku konieczności powtórnego wstrzyknięcia należy uważnie obserwować pacjenta pod kątem objawów przedawkowania⁹

Jednoczesne stosowanie leków uspokajających

W przypadku jednoczesnego stosowania leków uspokajających w celu zmniejszenia lęku u pacjenta, maksymalna bezpieczna dawka mepiwakainy może wymagać zmniejszenia. Wynika to z kumulującego się depresyjnego działania takich połączeń leków na ośrodkowy układ nerwowy.¹⁰

Sposób podawania leku

Scandonest 30 mg/ml jest przeznaczony do nasączania iniekcyjnego i podania okołonerwowego. Jest to produkt do jednorazowego użytku. Nie należy stosować roztworu, jeśli jest mętny lub zmienił kolor.¹¹

Szybkość wstrzykiwania

Szybkość wstrzykiwania nie powinna przekraczać 1 ml roztworu na minutę. W przypadku stanu zapalnego lub zakażenia w miejscu wstrzyknięcia, znieczulenie miejscowe należy podawać ze szczególną ostrożnością, a szybkość wstrzykiwania powinna być bardzo powolna (1 ml/min).¹²

Ryzyko związane z przypadkowym wstrzyknięciem donaczyniowym

Przypadkowe wstrzyknięcie donaczyniowe (np. nieumyślne wstrzyknięcie dożylne do krążenia ogólnoustrojowego lub wstrzyknięcie dożylne/dotętnicze w obrębie głowy lub szyi) może prowadzić do poważnych reakcji niepożądanych, takich jak:¹³

• Drgawki
• Depresja ośrodkowego układu nerwowego
• Depresja układu krążeniowo-oddechowego
• Śpiączka
• Zatrzymanie oddechu – w wyniku nagłego dużego stężenia mepiwakainy w układzie krążenia¹⁴

Aby zminimalizować ryzyko wstrzyknięcia donaczyniowego, należy wykonać aspirację przed podaniem produktu, upewniając się, że igła nie znajduje się w naczyniu krwionośnym. Należy jednak pamiętać, że brak krwi w strzykawce nie daje pełnej gwarancji uniknięcia wstrzyknięcia donaczyniowego.¹⁵

Ryzyko związane z wstrzyknięciem do nerwu

Przypadkowe wstrzyknięcie do nerwu może prowadzić do rozprowadzenia produktu wstecznie wzdłuż nerwu. Aby uniknąć wstrzyknięcia do nerwu i zapobiec jego uszkodzeniu podczas blokady nerwu, należy zawsze delikatnie wycofać igłę w następujących przypadkach:¹⁶

• gdy pacjent odczuwa wstrząs elektryczny podczas wstrzykiwania
• gdy wstrzyknięcie jest szczególnie bolesne¹⁷

Uszkodzenie nerwu igłą może zostać spotęgowane przez potencjalną neurotoksyczność chemiczną mepiwakainy, ponieważ może to upośledzać przepływ krwi między nerwami i hamować miejscowe wypłukiwanie mepiwakainy.¹⁸