Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Mucosolvan (ambroksolu chlorowodorek)

Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna preparatu Mucosolvan, charakteryzuje się niskim wskaźnikiem ostrej toksyczności, co potwierdzono w szeregu szczegółowych badań przedklinicznych obejmujących różne gatunki zwierząt laboratoryjnych oraz różne schematy dawkowania. Poniżej przedstawiono dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tego leku.¹

Toksyczność po podaniu wielokrotnym

W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu doustnym ambroksolu chlorowodorku, nie zaobserwowano działań niepożądanych (NOAEL – ang. no observed adverse effect levels) przy następujących dawkach:²

Istotne jest, że w żadnym z tych badań nie stwierdzono toksycznego działania w narządach docelowych, co wskazuje na dobry profil bezpieczeństwa substancji.³

Toksyczność po podaniu dożylnym

Podawanie dożylne ambroksolu chlorowodorku przez 4 tygodnie również nie wykazało znaczącej toksyczności. Badania prowadzono na:⁴

• Szczurach – dawki 4, 16 i 64 mg/kg masy ciała/dobę
• Psach – dawki 45, 90 i 120 mg/kg masy ciała/dobę (wlew 3 godziny/dobę)

W obu przypadkach nie wykazano ciężkiej miejscowej ani ogólnoustrojowej toksyczności, co potwierdziły również badania histopatologiczne. Wszystkie zaobserwowane działania niepożądane miały charakter przemijający.⁵

Toksyczność reprodukcyjna

Badania toksyczności reprodukcyjnej obejmowały ocenę wpływu ambroksolu chlorowodorku na rozwój zarodka i płodu, płodność oraz rozwój okołoporodowy i postnatalny:⁶

• Działanie embriotoksyczne i teratogenne – nie stwierdzono przy podawaniu doustnym:
  • szczurom – dawki do 3000 mg/kg masy ciała/dobę
  • królikom – dawki do 200 mg/kg masy ciała/dobę
• Płodność – nie zaobserwowano wpływu na płodność samic i samców szczura przy dawkach do 500 mg/kg masy ciała/dobę
• Rozwój okołoporodowy i postnatalny – dawka, przy której nie obserwowano działań niepożądanych u potomstwa (NOAEL) wynosiła 50 mg/kg masy ciała/dobę

Przy wyższych dawkach (500 mg/kg masy ciała/dobę) zaobserwowano niewielkie działanie toksyczne w stosunku do matek i ich młodych, które objawiało się wolniejszym przyrostem masy ciała oraz mniejszą liczebnością miotu.⁷

Genotoksyczność i rakotwórczość

Potencjał genotoksyczny ambroksolu chlorowodorku oceniano w badaniach in vitro i in vivo:⁸

• Badania in vitro:
  • Test Amesa
  • Test aberracji chromosomowych
• Badania in vivo:
  • Test mikrojądrowy u myszy

Żadne z tych badań nie wykazało działania mutagennego substancji czynnej.⁹

Potencjał rakotwórczy oceniano w długoterminowych badaniach, w których lek dodawano do diety:¹⁰

• Myszy – przez 105 tygodni w dawkach 50, 200 i 800 mg/kg masy ciała/dobę
• Szczury – przez 116 tygodni w dawkach 65, 250 i 1000 mg/kg masy ciała/dobę

W żadnym z tych badań nie stwierdzono działania rakotwórczego ambroksolu chlorowodorku.¹¹