Właściwości farmakokinetyczne leku Lixim

Lixim to produkt leczniczy zawierający 70 mg etofenamatu, dostępny w postaci plastra leczniczego o wymiarach 10 cm x 14 cm. Plaster wykonany jest z białego materiału, z bezbarwną, samoprzylepną warstwą i zdzieralną folią ochronną. Poniżej przedstawiono szczegółowe właściwości farmakokinetyczne etofenamatu zawartego w produkcie Lixim.¹

Wchłanianie

Biodostępność etofenamatu charakteryzuje się znacznymi wahaniami, zarówno pomiędzy różnymi pacjentami, jak i u tego samego pacjenta. Fluktuacje te wynikają przede wszystkim z miejsca aplikacji produktu leczniczego, stopnia wilgotności skóry oraz innych czynników, które mogą wpływać na przenikanie substancji przez skórę.²

W badaniach klinicznych przeprowadzonych na zdrowych ochotnikach, którym aplikowano plaster leczniczy zawierający etofenamat co 12 godzin przez 7 dni na okolice kostek, zaobserwowano charakterystyczny profil stężenia substancji w osoczu. Średnie maksymalne stężenie (Cmax) mierzone w siódmym dniu stosowania wynosiło:³

• 0,36 ng/ml dla etofenamatu – substancji czynnej zawartej w plastrze
• 14,94 ng/ml dla kwasu flufenamowego – aktywnego metabolitu etofenamatu

Dystrybucja

Etofenamat wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza, który wynosi od 98% do 99%. Tak wysokie powinowactwo do białek osocza wpływa znacząco na farmakodynamikę i farmakokinetykę leku, determinując jego działanie i czas utrzymywania się w organizmie.⁴

Metabolizm

Etofenamat podlega intensywnym procesom biotransformacji w organizmie. Metabolizm tej substancji obejmuje liczne przemiany biochemiczne, w tym:⁵

• Hydroksylację – przyłączanie grup hydroksylowych do cząsteczki
• Rozszczepienie eteru – rozpad wiązań eterowych w strukturze cząsteczki
• Rozszczepienie estru – hydrolizę wiązań estrowych
• Tworzenie koniugatów metabolitów z endogennymi substancjami

Szczególnie istotnym zjawiskiem w metabolizmie etofenamatu jest prawdopodobne występowanie krążenia jelitowo-wątrobowego. Proces ten polega na wielokrotnym przechodzeniu substancji pomiędzy wątrobą a przewodem pokarmowym poprzez wydzielanie z żółcią i ponowne wchłanianie w jelitach, co wpływa na wydłużenie czasu przebywania leku w organizmie.⁶

Eliminacja

Etofenamat jest wydalany z organizmu kilkoma drogami. Badania wykazały, że po podaniu doustnym około 55% substancji jest eliminowane przez nerki. Pozostała część jest wydalana głównie z żółcią i kałem w postaci licznych metabolitów.⁷

Badania dotyczące kinetyki eliminacji etofenamatu po podaniu domięśniowym dostarczyły danych na temat okresu półtrwania (t½) dla samego etofenamatu oraz jego głównego metabolitu – kwasu flufenamowego. Zaobserwowano, że okresy półtrwania wynoszą odpowiednio:⁸

• 10,0 godziny dla etofenamatu
• 10,2 godziny dla kwasu flufenamowego

Podobne wartości okresów półtrwania dla obu związków wskazują na zbliżoną kinetykę eliminacji zarówno substancji macierzystej, jak i jej aktywnego metabolitu.