ból w ostrym, niepowikłanym skręceniu stawu skokowego
Wskazanie

Skręcenie stawu skokowego to jedna z najczęstszych kontuzji układu mięśniowo-szkieletowego, szczególnie wśród osób aktywnych fizycznie. Ostre, niepowikłane skręcenie stawu skokowego charakteryzuje się uszkodzeniem więzadeł (najczęściej więzadła strzałkowo-skokowego przedniego) bez współistniejących złamań. Pacjenci zgłaszają nagły ból, obrzęk, zasinienie oraz ograniczenie ruchomości stawu, występujące po mechanizmie urazu, najczęściej inwersyjnego (skręcenie „do wewnątrz”).

W leczeniu bólu w ostrym, niepowikłanym skręceniu stawu skokowego stosuje się głównie niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak: Ibuprom, Nurofen, Ibum (ibuprofen), Apap, Panadol (paracetamol), Diclac, Dicloberl (diklofenak) czy Ketonal, Ketoprofen (ketoprofen). W przypadkach silniejszego bólu można rozważyć krótkotrwałe podanie tramadolu (Tramal) lub połączeń paracetamolu z kodeiną (Dafalgan Codeine).

Oprócz farmakoterapii, istotnym elementem leczenia jest zastosowanie protokołu PRICE (Protection, Rest, Ice, Compression, Elevation), czyli ochrona stawu, odpoczynek, okłady z lodu, kompresja elastycznym bandażem oraz uniesienie kończyny. W fazie podostrej zaleca się wprowadzenie ćwiczeń propriocepcji i rehabilitacji funkcjonalnej, aby zapobiec nawrotom skręceń i niestabilności stawu.

Największą trudnością w leczeniu pacjenta z ostrym skręceniem stawu skokowego jest prawidłowa diagnoza różnicowa, wykluczająca złamania (zgodnie z kryteriami Ottawa) oraz zbyt wczesne obciążanie kończyny przez pacjenta. Ponadto, często występuje problem z przewlekłą niestabilnością stawu po niedoleczonym skręceniu, co może prowadzić do nawrotowych urazów. Wyzwaniem jest także ustalenie optymalnego czasu immobilizacji – zbyt długa może prowadzić do sztywności stawu i zaniku mięśni, a zbyt krótka zwiększa ryzyko nawrotu urazu.