Kod ICD-10: C23

Kod C23 to Nowotwór złośliwy pęcherzyka żółciowego

Kod ICD-10 C23 określa nowotwór złośliwy pęcherzyka żółciowego (carcinoma vesicae felleae). Kod ten jest stosowany w dokumentacji medycznej do jednoznacznego rozpoznania i klasyfikacji nowotworu pierwotnego wywodzącego się z pęcherzyka żółciowego. Diagnoza ta wymaga potwierdzenia histopatologicznego.

Wskazania do stosowania kodu

Kod C23 należy stosować w przypadku każdego pacjenta z rozpoznanym
pierwotnym nowotworem złośliwym pęcherzyka żółciowego. Dotyczy to zarówno zmian ograniczonych do pęcherzyka, jak i tych z naciekaniem okolicznych struktur lub obecnością przerzutów odległych.

• Zgłaszane objawy mogą obejmować: utratę masy ciała, ból w prawym podżebrzu, żółtaczkę, osłabienie, nudności.
• Kod nie obejmuje: przerzutów do pęcherzyka żółciowego ze zmian pozapęcherzykowych (stosować odpowiedni kod C79.x).
• Wskazaniem do klasyfikacji jest potwierdzenie radiologiczne i patomorfologiczne.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie nowotworu złośliwego pęcherzyka żółciowego zależy od stopnia zaawansowania choroby. Możliwości farmakoterapii obejmują:

• Chemoterapia:
  • Preparaty oparte na fluorouracylu (5-FU) oraz gemcytabinie
  • Leki platynowe, szczególnie cisplatyna
  • Kapesytabina jako opcja doustna
• Leczenie wspomagające:
  • Leki przeciwbólowe (w tym opioidy w bólu przewlekłym)
  • Preparaty żółciopędne, leki przeciwwymiotne
• Leczenie celowane (dostępne w ramach badań klinicznych lub określonych wskazań molekularnych)

Terapia skojarzona z chirurgią i radioterapią powinna być rozważana w multidyscyplinarnym zespole terapeutycznym.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod C23 jest kluczowy w praktyce klinicznej dla prawidłowego rozpoznania, prowadzenia dokumentacji oraz wdrożenia odpowiedniego postępowania terapeutycznego u pacjentów z nowotworem złośliwym pęcherzyka żółciowego. Umożliwia on jednoznaczne raportowanie zachorowań, planowanie leczenia oraz prowadzenie nadzoru epidemiologicznego. Wiedza o typowych schematach leczenia oraz konieczność szybkiego rozpoznania pozwala optymalizować proces terapeutyczny i poprawiać rokowanie pacjentów.