Kod ICD-10: M76.2.0

Kod M76.2.0 to Entezopatia łokcia (staw łokciowy)

Kod ICD-10 M76.2.0 oznacza entezopatię stawu łokciowego, czyli schorzenie należące do grupy entezopatii, które obejmuje zmiany zwyrodnieniowo-zapalne w miejscu przyczepu ścięgna do kości w obrębie stawu łokciowego. Najczęściej spotykanymi postaciami są tzw. łokieć tenisisty (epicondylitis lateralis humeri) oraz łokieć golfisty (epicondylitis medialis humeri), choć kod ten służy ogólnie do klasyfikacji wszelkich entezopatii w regionie łokcia.

Wskazania do stosowania kodu

Kod M76.2.0 należy stosować w poniższych sytuacjach klinicznych:

• Obecność bólu, tkliwości oraz czasem obrzęku w obrębie przyczepów ścięgien mięśni przedramienia do nadkłykci kości ramiennej.
• Ograniczenie funkcji stawu łokciowego z utrudnieniem wykonywania określonych ruchów, najczęściej związanych z ruchem nadgarstka i przedramienia.
• Utrwalona lub przewlekła bolesność stawu łokciowego, zwłaszcza po wykluczeniu ostrych urazów, złamań czy innych przyczyn bólu stawu.
• Zmiany przeciążeniowe wynikające z powtarzalnych czynności manualnych bądź sportowych.

Typowe leki stosowane w leczeniu

• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – doustne lub miejscowe, np. ibuprofen, naproksen, diklofenak, ketoprofen.
• Leki przeciwbólowe o działaniu objawowym, np. paracetamol.
• Glikokortykosteroidy – w formie iniekcji dostawowych lub okołostawowych w przypadku braku skuteczności leczenia zachowawczego.
• Leki zmniejszające napięcie mięśniowe (miorelaksanty), jeżeli towarzyszy wzmożone napięcie mięśni przedramienia.
• Preparaty wspomagające regenerację tkanek (np. preparaty kwasu hialuronowego, osocza bogatopłytkowego – PRP), stosowane głównie u wybranych pacjentów.

Kluczowy jest także element leczenia niefarmakologicznego (np. fizjoterapia, unieruchomienie, terapia manualna).

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod M76.2.0 pozwala na precyzyjne zidentyfikowanie i klasyfikowanie przypadków entezopatii łokcia w dokumentacji medycznej, ułatwiając nadzór nad rozpoznaniami i planowanie leczenia. Dzięki temu możliwy jest odpowiedni dobór terapii i monitorowanie efektywności leczenia, jak również kwalifikowanie pacjentów do zabiegów rehabilitacyjnych czy ewentualnych badań dodatkowych. Kod jest szczególnie przydatny w praktyce ambulatoryjnej, reumatologicznej, ortopedycznej i rehabilitacyjnej.