Kod ICD-10: E23.1

Kod E23.1 to Niedoczynność przysadki polekowa

Kod E23.1 w klasyfikacji ICD-10 odnosi się do jednostki chorobowej określanej jako niedoczynność przysadki polekowa. Jest to stan, w którym dochodzi do upośledzenia czynności przysadki mózgowej na skutek działania leków (najczęściej steroidów, immunosupresantów lub cytostatyków). Objawia się deficytem jednego lub kilku hormonów przysadkowych, prowadząc do zaburzeń hormonalnych i metabolicznych.

Wskazania do stosowania kodu

Kod E23.1 stosuje się w sytuacjach rozpoznania niedoczynności przysadki, której etiologia jest związana z wcześniejszym stosowaniem leków. Wskazania obejmują:

• Wystąpienie objawów niedoboru hormonów przysadki po ekspozycji na leki mogące uszkadzać przysadkę, np. GKS, analogi dopaminy, leki stosowane w chemioterapii.
• Potwierdzenie laboratoryjne obniżonego poziomu hormonów przysadkowych przy jednoczesnym braku innych przyczyn (np. guz, uraz mechaniczny, infekcja lub zmiany wrodzone).
• Stan po zastosowaniu leczenia (np. immunoterapii) powodującego trwałe lub odwracalne zaburzenia funkcji przysadki.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie niedoczynności przysadki polekowej polega głównie na substytucji brakujących hormonów przysadkowych. W zależności od zakresu niedoborów wdraża się:

• Hydrokortyzon lub prednizon – substytucja glikokortykosteroidów w przypadku wtórnej niedoczynności kory nadnerczy.
• Lewotyroksyna – gdy wystąpi wtórna niedoczynność tarczycy.
• Hormony płciowe (estrogeny + gestageny u kobiet, testosteron u mężczyzn) – w razie wtórnego hipogonadyzmu.
• Syntetyczna wazopresyna (desmopresyna) – w przypadku niedoboru hormonu antydiuretycznego (ADH).
• Somatotropina (ludzki hormon wzrostu) – rzadziej, przy znaczącym niedoborze GH.

Leczenie należy prowadzić indywidualnie, zależnie od objawów klinicznych i wyników badań laboratoryjnych.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod E23.1 jest ważnym narzędziem diagnostycznym w praktyce lekarskiej. Pozwala na precyzyjne określenie przyczyny niedoczynności przysadki oraz właściwe zaklasyfikowanie działań niepożądanych związanych z farmakoterapią. Umożliwia także monitorowanie pacjentów narażonych na polekowe uszkodzenie przysadki i wdrożenie odpowiedniej substytucji hormonalnej. Stosowanie tego kodu ułatwia wymianę informacji między specjalistami, poprawia jakość dokumentacji medycznej i sprzyja właściwemu rozliczaniu świadczeń zdrowotnych.