Kod ICD-10: I10.0

Kod I10.0 to Nadciśnienie (tętnicze) (łagodne) (samoistne) (złośliwe) (pierwotne) (układowe)

Kod ICD-10 I10.0 obejmuje rozpoznanie nadciśnienia tętniczego pierwotnego (samoistnego), bez wyszczególnionych powikłań narządowych lub wtórnych przyczyn. Może dotyczyć zarówno postaci łagodnej, złośliwej, jak i układowej nadciśnienia, o ile nie stwierdzono towarzyszących chorób prowadzących do wtórnego nadciśnienia (np. choroby nerek, zmiany endokrynologiczne).

Wskazania do stosowania kodu

• Stosować gdy stwierdzono u pacjenta utrwalone podwyższone wartości ciśnienia tętniczego (≥140/90 mmHg) w pomiarach gabinetowych lub pozagabinetowych.

• Kod I10.0 wybieramy, kiedy nadciśnienie ma charakter pierwotny (samoistny) i nie wykazano wtórnej etiologii zaburzenia.

• Kod nie obejmuje nadciśnienia związanego z powikłaniami narządowymi (np. z rozpoznaną niewydolnością serca, nerek, mózgu), które koduje się w grupie I11–I13.

Typowe leki stosowane w leczeniu

• Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACEI) – np. enalapryl, ramipryl.

• Antagoniści receptora angiotensyny II (sartany) – np. losartan, telmisartan.

• Blokery kanału wapniowego – np. amlodypina, werapamil.

• Diuretyki tiazydowe i tiazydopodobne – np. hydrochlorotiazyd, indapamid.

• Beta-adrenolityki (u wybranych pacjentów) – np. bisoprolol, metoprolol.

Dobór leku zależy od indywidualnych wskazań, chorób współistniejących oraz tolerancji.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod I10.0 jest podstawowym kodem do dokumentowania nadciśnienia pierwotnego u pacjentów dorosłych. Ułatwia monitorowanie epidemiologiczne schorzenia, kwalifikuje do refundacji leków oraz umożliwia prowadzenie właściwej terapii farmakologicznej i pozafarmakologicznej. Rozpoznanie według tego kodu pomaga w ocenie ryzyka sercowo-naczyniowego oraz planowaniu działań profilaktycznych i kontrolnych.