Kod ICD-10: M18

Kod M18 to Choroba zwyrodnieniowa pierwszego stawu nadgarstkowo-śródręcznego

Kod M18 według klasyfikacji ICD-10 dotyczy rozpoznania choroby zwyrodnieniowej zlokalizowanej w pierwszym stawie nadgarstkowo-śródręcznym, czyli stawie podstawy kciuka (rzadziej używane określenie: staw siodełkowy kciuka). Kod ten służy identyfikacji przypadków, w których degeneracja stawu prowadzi do bólu, ograniczenia ruchomości i obniżenia sprawności ręki.

Wskazania do stosowania kodu

Kod M18 stosowany jest, gdy u pacjenta występuje:

• Przewlekły ból w okolicy podstawy kciuka, nasilający się podczas chwytania czy wykonywania precyzyjnych ruchów ręką.
• Ograniczenie ruchomości oraz sztywność stawu kciuka.
• Widoczne zniekształcenie stawu lub objawy podwichnięcia kciuka.
• Radiologiczne cechy zwyrodnienia: zwężenie szpary stawowej, osteofity, sklerotyzacja powierzchni stawowych.
• Brak objawów systemowych (nie dotyczy chorób zapalnych typu RZS).

Kod ten jest przydatny w diagnostyce różnicowej bólu kciuka oraz służy do klasyfikowania przypadków wymagających leczenia zachowawczego lub chirurgicznego.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie choroby zwyrodnieniowej stawu nadgarstkowo-śródręcznego jest głównie objawowe i obejmuje:

• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) doustne lub miejscowe: np. ibuprofen, naproksen, diklofenak.
• Leki przeciwbólowe (paracetamol).
• Iniekcje dostawowe glikokortykosteroidów w przypadku nasilonych dolegliwości.
• W wybranych przypadkach chondroprotekcyjne preparaty (np. siarczan glukozaminy) – skuteczność umiarkowana.
• Fizjoterapia, szyny kciuka, leczenie ortotyczne jako uzupełnienie farmakoterapii.
• W przypadku nieskuteczności leczenia zachowawczego – postępowanie chirurgiczne.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod M18 umożliwia jasną identyfikację i sklasyfikowanie pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawu podstawy kciuka.
Jest przydatny w planowaniu leczenia (farmakologicznego, rehabilitacyjnego i chirurgicznego), ocenie postępów oraz
konsultacji interdyscyplinarnych z fizjoterapeutą, reumatologiem czy ortopedą. Pozwala również na monitorowanie
epidemiologiczne tej dolegliwości oraz uzasadnia preskrypcję określonych leków w systemach opieki zdrowotnej.