Kod ICD-10: Q50.2

Kod Q50.2 to Wrodzony skręt jajnika

Kod Q50.2 według klasyfikacji ICD-10 oznacza wrodzony skręt jajnika (Congenital torsion of ovary). Jest to rzadko występująca wada rozwojowa polegająca na rotacji jajnika wokół własnej osi, która prowadzi do zaburzenia lub nawet zamknięcia ukrwienia tego narządu, już w życiu płodowym lub okołoporodowym. Kod Q50.2 stosuje się wyłącznie dla przypadków o udokumentowanym wrodzonym, a nie nabytym charakterze tej patologii.

Wskazania do stosowania kodu

Kod Q50.2 należy stosować w sytuacjach, gdy rozpoznaje się wrodzony skręt jajnika u noworodków, niemowląt lub, rzadko, u starszych dziewcząt, jeśli stwierdza się, że zaburzenie istniało już w okresie prenatalnym. Najczęściej rozpoznanie to stawia się na podstawie badań USG prenatalnych lub obrazowych po urodzeniu, w przypadku obecności:

• guza przydatków u noworodka lub niemowlęcia
• objawów ostrych brzucha u dziewczynek
• martwicy, wodniaka, torbieli lub mas wewnątrzbrzusznych w badaniach obrazowych

Wrodzony skręt jajnika może być wykrywany również przypadkowo podczas zabiegu chirurgicznego w obrębie jamy brzusznej lub w autopsji.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie wrodzonego skrętu jajnika jest przede wszystkim chirurgiczne, polegające na detorsji (odkręceniu jajnika) lub, w przypadku martwicy, na resekcji zmienionego jajnika. Leki stosowane są jako wsparcie terapii chirurgicznej:

• Antybiotyki okołozabiegowe – profilaktyka infekcji pooperacyjnej
• Środki przeciwbólowe – analgezja pooperacyjna (paracetamol, metamizol, rzadziej opioidy u dzieci)
• Leki przeciwzapalne – niesteroidowe leki przeciwzapalne do kontroli stanu zapalnego i bólu

Nie stosuje się leczenia farmakologicznego umożliwiającego odwrócenie skrętu jajnika – interwencja operacyjna jest niezbędna.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod Q50.2 służy do szacowania rozpowszechnienia wrodzonych wad rozwojowych narządu rodnego oraz zapewnia jasną dokumentację diagnostyczną dla pacjentek z tą rzadką patologią. Umożliwia precyzyjną kwalifikację pacjentki do odpowiednich działań terapeutycznych, jak również ułatwia wymianę informacji klinicznej (np. w konsultacjach z ginekologiem dziecięcym). Pomaga prawidłowo rozliczać hospitalizację i konsultacje specjalistyczne, a także wspiera działania epidemiologiczne oraz badania nad wadami rozwojowymi narządów płciowych.