Kod ICD-10: L65.1

Kod L65.1 to Anagenowe wypadanie włosów

Kod ICD-10 L65.1 odnosi się do anagenowego wypadania włosów (ang. anagen effluvium). Jest to stan charakteryzujący się utratą włosów w trakcie fazy anagenu, czyli fazy wzrostu włosa. Najczęściej dotyczy sytuacji, kiedy mieszki włosowe zostają gwałtownie uszkodzone, na przykład w wyniku działania toksyn, leków cytostatycznych (chemioterapeutyków) lub ciężkich zatruć, co prowadzi do szybkiej i rozlanej utraty włosów na owłosionej skórze głowy oraz innych okolicach.

Wskazania do stosowania kodu

Kod L65.1 należy stosować, gdy u pacjenta stwierdza się znaczną i nagłą utratę włosów spowodowaną przerwaniem podziałów komórkowych mieszków w fazie wzrostowej. Typowe wskazania obejmują:

• Utrata włosów po chemioterapii onkologicznej (np. u pacjentów onkologicznych po leczeniu nowotworów)
• Utrata włosów po ekspozycji na toksyny (np. zatrucia talium)
• Utrata włosów po radioterapii głowy
• Stan po stosowaniu niektórych leków (np. immunosupresyjnych, cytotoksycznych)

Kod ten nie dotyczy łysienia telogenowego ani innych przyczyn przewlekłej utraty włosów (np. łysienia androgenowego, plackowatego).

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie anagenowego wypadania włosów opiera się na usunięciu lub ograniczeniu czynnika sprawczego. Nie istnieje lek, który bezpośrednio przywraca włosy utracone w wyniku hamowania podziałów komórkowych, jednak można rozważyć:

• Stosowanie dermokosmetyków wspomagających kondycję skóry głowy i mieszków włosowych
• Preparaty witaminowe (np. biotyna, witamina B5, cynk) wspierające odrost włosów po zakończeniu ekspozycji na czynnik uszkadzający
• Minoksydyl (stosowany po zakończeniu chemioterapii, nie profilaktycznie)
• Wyjątkowo – kortykosteroidy miejscowe w przypadkach zapalnych, jeśli współistnieje dodatkowa patologia skóry

Farmakoterapia pomocnicza dobierana jest indywidualnie, często przy udziale dermatologa. Kluczowe jest przerwanie działania czynnika wywołującego.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod L65.1 jest niezwykle ważny w praktyce lekarza rodzinnego, dermatologa oraz onkologa. Pozwala na precyzyjne potwierdzenie diagnozy oraz monitorowanie działań niepożądanych (np. podczas chemioterapii). Właściwe rozpoznanie i zakodowanie umożliwia wdrożenie działań profilaktycznych oraz zapewnienie właściwego wsparcia farmakologicznego i psychologicznego pacjentowi. Kod ten przydaje się także w prowadzeniu dokumentacji medycznej oraz w raportowaniu działań niepożądanych leków.