Kod ICD-10: H91.3

Kod H91.3 to Głuchoniemota niesklasyfikowana gdzie indziej

Kod H91.3 według ICD-10 służy do oznaczania przypadków głuchoniemoty, które nie zostały zaklasyfikowane w innych szczegółowych podgrupach. Dotyczy pacjentów, u których występuje zarówno istotny ubytek słuchu, prowadzący do znacznej niemożności rozumienia mowy, jak i brak wykształcenia mowy (niemota), który nie wynika z przyczyn organicznych bezpośrednio związanych z narządami artykulacyjnymi. Kod nabiera szczególnego znaczenia w praktyce lekarskiej otorynolaryngologicznej, foniatrycznej, neurologicznej oraz pediatrycznej.

Wskazania do stosowania kodu

Kod H91.3 stosuje się u pacjentów:

• u których stwierdzono obustronną głuchotę lub bardzo głęboki niedosłuch prowadzący do niemożności percepcji dźwięków mowy;
• u osób z niewykształconą mową (niemota), jeśli deficyt ten jest wtórny do zaburzenia słuchu;
• kiedy przyczyna nie jest jednoznacznie sklasyfikowana w ramach innych kodów ICD-10, np. nie jest wynikiem urazu, choroby zakaźnej czy zespołu genetycznego zdefiniowanego w osobnych kategoriach;
• w diagnostyce różnicowej u dzieci z zaburzeniami rozwoju komunikacji werbalnej, kiedy główną przyczyną jest trwały, ciężki ubytek słuchu.

Kod ten znajduje zastosowanie w dokumentacji medycznej, orzecznictwie o niepełnosprawności oraz podczas kwalifikacji do programów protezowania słuchu.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Farmakoterapia nie jest podstawą leczenia głuchoniemoty. Kluczowe postępowanie obejmuje działania rehabilitacyjne, protetyczne i edukacyjne. Jednakże zależnie od etiologii i towarzyszących objawów mogą być stosowane:

• Preparaty poprawiające mikrokrążenie ślimakowe (niewielka skuteczność, stosowane głównie w niedosłuchach o nagłym początku);
• Leki przeciwzapalne lub glikokortykosteroidy – w sytuacji ostrych procesów zapalnych ucha wewnętrznego (zwykle nie dotyczą H91.3, ale w wybranych przypadkach wdraża się takie leczenie, np. przy podejrzeniu uszkodzenia immunologicznego);
• Leki neuroprotekcyjne – sporadycznie w leczeniu u dzieci i młodzieży, chociaż brak jednoznacznych dowodów na ich skuteczność w przewlekłej głuchocie;
• Podstawą są aparatowanie słuchu (aparat słuchowy) lub implanty ślimakowe oraz intensywna surdologopedia i terapia mowy.

W leczeniu konieczna jest ścisła współpraca interdyscyplinarna, obejmująca lekarza, foniatrę, logopedę, psychologa i pedagoga specjalnego.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod H91.3 jest istotnym narzędziem dokumentacyjnym dla lekarzy specjalizujących się w diagnostyce i terapii zaburzeń słuchu i mowy. Umożliwia precyzyjne przyporządkowanie przypadku niespecyficznej głuchoniemoty i stanowi podstawę do wdrażania odpowiednich procedur terapeutycznych oraz orzeczniczych. Kod ma kluczowe znaczenie w kwalifikacji pacjentów do rehabilitacji słuchu, refundacji sprzętu wspomagającego słyszenie i prowadzenia statystyki zaburzeń słuchu populacyjnie. Jego prawidłowe zastosowanie ułatwia współpracę pomiędzy lekarzami różnych specjalności oraz instytucjami wspierającymi osoby z trwałą utratą słuchu.