Kod ICD-10: E66.1

Kod E66.1 to Otyłość polekowa

Kod E66.1 według klasyfikacji ICD-10 oznacza otyłość polekową. Jest to szczególny typ otyłości wywołany lub znacząco nasilony przez działanie leków stosowanych w leczeniu różnych chorób. Kod ten pozwala na zidentyfikowanie pacjentów z przyrostem masy ciała udokumentowanym i bezpośrednio związanym ze stosowaną farmakoterapią.

Wskazania do stosowania kodu

Kod E66.1 powinien być stosowany, gdy u pacjenta występuje znaczący wzrost masy ciała rozwijający się w przebiegu terapii określonymi lekami, przy braku innych wyraźnych przyczyn (np. zmian stylu życia, chorób endokrynologicznych). Najczęstszymi lekami wywołującymi otyłość polekową są:

• Glukokortykosteroidy (np. prednizon, deksametazon)
• Leki przeciwpsychotyczne (szczególnie atypowe neuroleptyki, np. olanzapina, klozapina)
• Leki przeciwdepresyjne (np. niektóre trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, mirtazapina)
• Leki przeciwpadaczkowe (np. kwas walproinowy, karbamazepina)
• Wybrane leki stosowane w leczeniu cukrzycy (np. insulina, pochodne sulfonylomocznika)

Kod stosuje się zarówno w dokumentacji medycznej, jak i do rozliczeń świadczeń zdrowotnych i statystyki epidemiologicznej.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie otyłości polekowej koncentruje się przede wszystkim na modyfikacji farmakoterapii za przyczynę masy ciała. Jeśli możliwe, należy wdrażać alternatywne leki o mniejszym wpływie na metabolizm lub stosować najmniejsze skuteczne dawki. Wspomagająco stosuje się:

• Leki wspomagające odchudzanie (np. orlistat, naltrekson/bupropion, liraglutyd)
• Preparaty poprawiające metabolizm glukozy (np. metformina, szczególnie u pacjentów z insulinoopornością)
• Farmakologiczne leczenie towarzyszących zaburzeń (np. leczenie nadciśnienia, hiperlipidemii)

Konieczna jest edukacja żywieniowa oraz zalecenia dotyczące aktywności fizycznej. W przypadkach ciężkiej otyłości rozważa się leczenie chirurgiczne (bariatria).

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod E66.1 jest istotnym narzędziem dla lekarzy w identyfikacji i dokumentowaniu otyłości spowodowanej przez farmakoterapię. Pozwala lepiej kontrolować działania niepożądane leków, dostosowywać terapię oraz wdrażać odpowiednie postępowanie. Właściwe kodowanie pomaga także w konsultacjach interdyscyplinarnych oraz w monitorowaniu skutków farmakoterapii na większą skalę (np. badania epidemiologiczne, raportowanie działań niepożądanych).