Kod ICD-10: K23.0*

Kod K23.0* to Gruźlicze zapalenie przełyku (A18.8†)

Kod ICD-10 K23.0* odnosi się do gruźliczego zapalenia przełyku, które jest rzadkim, ale poważnym powikłaniem pierwotnej lub wtórnej gruźlicy. Ten kod stosuje się łącznie z kodem zawierającym przyczynę schorzenia (A18.8† – Inne określone gruźlicze zakażenia narządów). Pozwala na pełne zaklasyfikowanie przypadków zakażenia Mycobacterium tuberculosis w obrębie przełyku, które mogą wystąpić jako następstwo szerzenia się procesu gruźliczego z narządów sąsiednich, drogą limfatyczną lub krwiopochodnie.

Wskazania do stosowania kodu

Kod K23.0* należy stosować u pacjentów, u których stwierdzono przewlekłe lub ostre objawy zapalenia przełyku i potwierdzono etiologię gruźliczą na podstawie badań histopatologicznych, mikrobiologicznych lub molekularnych. Typowe wskazania obejmują:

• Niespecyficzne objawy dysfagii, odynofagii, bólu za mostkiem z podejrzeniem infekcyjnej etiologii
• Potwierdzoną aktywną lub przebywaną gruźlicę płuc lub narządów sąsiednich
• Endoskopowe/morfologiczne cechy nacieku zapalnego lub owrzodzeń w obrębie przełyku
• Wyniki badań laboratoryjnych potwierdzające obecność prątków gruźlicy w bioptatach z przełyku

Typowe leki stosowane w leczeniu

Podstawą leczenia jest schemat farmakoterapii gruźlicy zalecany przez standardy krajowe i międzynarodowe, obejmujący:

• Izoniazyd
• Rifampicyna
• Pirazynamid
• Etambutol lub Streptomycyna

Leczenie jest długotrwałe (minimum 6 miesięcy), uzupełniane w razie potrzeby o leki wspomagające zależnie od przebiegu oraz powikłań, np. leki przeciwzapalne, przeciwgrzybicze (przy nadkażeniach), inhibitory pompy protonowej (ochrona błony śluzowej przełyku).

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod K23.0* gwarantuje prawidłową klasyfikację rzadko występującej, ale potencjalnie poważnej postaci gruźlicy, umożliwia ścisłe monitorowanie przebiegu leczenia i dalsze raportowanie epidemiologiczne. Pozwala też na identyfikację i wdrożenie odpowiedniego schematu leczenia prątka gruźlicy u pacjentów z rzadką lokalizacją choroby, co ma kluczowe znaczenie dla skuteczności terapii, oceny ryzyka transmisji oraz dalszej profilaktyki.