Kod ICD-10: O71.1

Kod O71.1 to Pęknięcie macicy w czasie porodu

Kod ICD-10 O71.1 odnosi się do stanu klinicznego, jakim jest pęknięcie macicy w trakcie porodu (uterine rupture during labor). Jest to poważne powikłanie położnicze, cechujące się przerwaniem ciągłości ściany mięśniowej macicy podczas przebiegu porodu. Do pęknięcia może dojść zarówno w obrębie blizny po wcześniejszym cięciu cesarskim, jak i na niezmienionej macicy.

Wskazania do stosowania kodu

• Gwałtowne pogorszenie stanu ogólnego rodzącej podczas porodu (np. wstrząs, silne bóle brzucha, krwawienie z dróg rodnych).

• Obecność czynników ryzyka, takich jak ciążowa blizna na macicy (po poprzednim cięciu cesarskim), wielorództwo, nadmierna stymulacja czynności skurczowej macicy czy też nietypowy przebieg porodu (np. dystocja barkowa).

• Zdiagnozowanie podczas interwencji chirurgicznej lub obrazowania przerwania ciągłości ściany macicy.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie pęknięcia macicy w czasie porodu jest przede wszystkim chirurgiczne (pilna laparotomia z zaopatrzeniem pęknięcia, często histerektomia), jednak w ramach przygotowania i stabilizacji pacjentki oraz leczenia wspomagającego stosuje się:

• Preparaty krwiopochodne – przetoczenia krwi i preparatów osocza w przypadku wstrząsu krwotocznego.

• Antybiotyki o szerokim spektrum – profilaktyka lub leczenie zakażenia.

• Środki przeciwbólowe (opioidy oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne) – do kontroli bólu po operacji.

• Płyny infuzyjne – leczenie wstrząsu hipowolemicznego.

• W razie potrzeby inne leki wspomagające (np. wazopresory w przypadku ciężkiego wstrząsu).

Farmakoterapia nie jest leczeniem przyczynowym – kluczowe znaczenie ma zabiegowe opanowanie krwawienia.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod O71.1 pozwala na jednoznaczną dokumentację jednego z najpoważniejszych powikłań okołoporodowych, jakim jest pęknięcie macicy. Prawidłowe rozpoznanie i szybkie wdrożenie działań ratunkowych ma kluczowe znaczenie dla życia i zdrowia matki oraz płodu. Ten kod jest istotny w komunikacji diagnostycznej, raportowaniu medycznym, prowadzeniu statystyk szpitalnych oraz w rozliczeniach z płatnikiem (NFZ). Pozwala również na ocenę ryzyka i wdrażanie środków prewencyjnych u pacjentek z czynnikami ryzyka w przyszłych ciążach.