Kod ICD-10: C90.2.0

Kod C90.2.0 to Szpiczak pojedynczy

Kod ICD-10: C90.2.0 odpowiada jednostce chorobowej określanej jako szpiczak pojedynczy (plazmocytoma solitarium, solitary plasmocytoma). Jest to nowotwór wywodzący się z komórek plazmatycznych, ograniczony do jednej lokalizacji w układzie kostnym lub poza kostnym, bez uogólnionych cech szpiczaka mnogiego. Rozpoznanie tej jednostki opiera się na obecności pojedynczej zmiany litycznej kości lub guza pozaszpikowego, bez wykładników układowej choroby plazmatycznokomórkowej.

Wskazania do stosowania kodu

Kod C90.2.0 używany jest, gdy rozpoznaje się pojedynczego plazmocytoma potwierdzonego histopatologicznie, bez spełnienia kryteriów szpiczaka mnogiego (czyli: brak mnogich ognisk, brak niewydolności nerek czy niedokrwistości wywołanej przez szpiczaka, oraz brak wysokiego poziomu białka monoklonalnego w surowicy lub moczu).

• Potwierdzenie jednej zmiany ogniskowej w badaniach obrazowych (RTG/MRI/CT/PET-CT)
• Prawidłowa liczba lub bardzo niewielka liczba klonalnych plazmocytów w szpiku kostnym
• Brak objawów uszkodzenia narządowego typowego dla fazy zaawansowanego szpiczaka mnogiego (CRAB)

Typowe leki stosowane w leczeniu

Podstawową metodą leczenia jest radioterapia zmiany ogniskowej; leki cytotoksyczne lub immunomodulujące są stosowane rzadko i głównie w przypadku progresji choroby do szpiczaka mnogiego.

• Radioterapia – metoda pierwszego wyboru w leczeniu miejscowym
• Chirurgiczne usunięcie zmiany – rozważane w wybranych przypadkach pozaszpikowych lub przy powikłaniach neurologicznych
• Leki systemowe (talidomid, lenalidomid, bortezomib) – tylko przy progresji do szpiczaka mnogiego lub w wyjątkowych przypadkach jako leczenie uzupełniające
• Bisfosfoniany – stosowane profilaktycznie w przypadku zagrożenia złamaniami patologicznymi

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod C90.2.0 ma istotne znaczenie w pracy lekarza, ponieważ umożliwia jasne rozróżnienie między pojedynczym plazmocytoma a szpiczakiem mnogim, co ma kluczowe znaczenie dla strategii terapeutycznej i obserwacyjnej. Właściwa identyfikacja tej jednostki pozwala na wdrożenie mniej inwazyjnego, ukierunkowanego leczenia lokalnego i monitorowanie pacjenta w kierunku ewentualnej progresji choroby. Kod ten wspiera także komunikację interdyscyplinarną – ułatwia współpracę onkologów, hematologów, radioterapeutów oraz chirurgów.