Kod ICD-10: H47.0.0

Kod H47.0.0 to Neuropatia niedokrwienna nerwu wzrokowego

Kod H47.0.0 w klasyfikacji ICD-10 odnosi się do neuropatii niedokrwiennej nerwu wzrokowego (NAION/AION). Jest to stan, w którym dochodzi do uszkodzenia nerwu wzrokowego na skutek jego niedokrwienia, prowadzącego do nagłego, bezbolesnego pogorszenia widzenia w jednym lub obu oczach.

Wskazania do stosowania kodu

• Pacjent zgłasza nagłą, bezbolesną utratę widzenia (często połowiczą lub sektorową) w jednym oku.
• Stwierdzenie w badaniu oftalmoskopowym obrzęku tarczy nerwu wzrokowego, zwykle jednostronnego.
• Wykluczenie innych przyczyn neuropatii (np. zapalnej, uciskowej).
• Podejrzenie lub potwierdzenie niedokrwiennego uszkodzenia nerwu wzrokowego u osób z czynnikami ryzyka, takimi jak: nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, miażdżyca, zaburzenia lipidowe, bezdech senny.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Nie ma jednoznacznie skutecznego leczenia farmakologicznego przywracającego utracone widzenie w NAION/AION. Główne podejście to leczenie chorób współistniejących oraz prewencja uszkodzenia drugiego oka:

• Leczenie czynników ryzyka sercowo-naczyniowego:
  • leki przeciwnadciśnieniowe,
  • statyny (obniżające cholesterol),
  • leki przeciwcukrzycowe (w przypadku cukrzycy),
  • leczenie zaburzeń agregacji płytek (np. kwas acetylosalicylowy w małej dawce).
• W wybranych przypadkach próbowano stosować kortykosteroidy doustne lub dożylne, lecz skuteczność i bezpieczeństwo tej terapii są dyskusyjne.
• W przypadku współistnienia olbrzymiokomórkowego zapalenia tętnic (arteritis temporalis, forma A-AION) – szybkie, wysokie dawki steroidów są obligatoryjne.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod H47.0.0 pozwala na precyzyjne zdefiniowanie przypadku neuropatii niedokrwiennej nerwu wzrokowego, co jest kluczowe dla współpracy okulistyczno-internistycznej. Umożliwia właściwą klasyfikację oraz prowadzenie dokumentacji medycznej, a także wspiera proces kwalifikacji pacjenta do odpowiednich programów profilaktycznych i terapeutycznych. Identyfikacja tego schorzenia wiąże się z koniecznością kontroli czynników sercowo-naczyniowych, których korekta może zmniejszyć ryzyko wystąpienia podobnych incydentów w drugim oku i poprawić rokowanie ogólne.