Kod ICD-10: M76.1

Kod M76.1 to Zapalenie przyczepu mięśnia lędźwiowego

M76.1 w klasyfikacji ICD-10 oznacza jednostkę chorobową zapalenie przyczepu mięśnia lędźwiowego (Enthesopathy of iliopsoas muscle). Kod ten należy do działu schorzeń układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej, w szczególności do grupy entezopatii. Dotyczy stanów zapalnych na styku mięśnia lędźwiowego z kością, manifestujących się bólem okolicy lędźwiowo-biodrowej oraz ograniczeniem ruchomości.

Wskazania do stosowania kodu

Kod M76.1 stosowany jest gdy u pacjenta rozpoznaje się zapalenie przyczepu mięśnia lędźwiowego, typowo objawiające się:

• bólem w obrębie biodra lub dolnego odcinka pleców, nasilającym się podczas chodzenia, pochylania czy długotrwałego siedzenia,
• tkliwością palpacyjną na przebiegu mięśnia lędźwiowego,
• ograniczeniem zakresu ruchu w stawie biodrowym,
• możliwym obrzękiem okolicy przyczepu mięśnia,
• niekiedy obecnością stanu podgorączkowego w przebiegu ostrego zapalenia.

Kod rekomendowany jest do stosowania w dokumentacji, podczas rozliczeń z NFZ oraz w diagnostyce różnicowej innych przyczyn dolegliwości okolicy lędźwiowej.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie farmakologiczne zapalenia przyczepu mięśnia lędźwiowego obejmuje głównie:

• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – np. ibuprofen, naproksen, diklofenak (podawane doustnie, miejscowo w postaci żeli lub maści),
• Paracetamol – w celu zniesienia bólu, gdy NLPZ są przeciwwskazane,
• Preparaty rozluźniające mięśnie (miorelaksanty) – w przypadkach silnych dolegliwości mięśniowych,
• Glikokortykosteroidy – w zastrzykach miejscowych lub rzadziej ogólnoustrojowo, w przypadku silnego i przewlekłego stanu zapalnego opornego na inne leczenie,
• Fizykoterapia uzupełniająco wraz z farmakoterapią.

Ostateczny dobór leków zależy od nasilenia objawów, wieku pacjenta, współistniejących chorób oraz indywidualnej tolerancji na poszczególne substancje.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod M76.1 jest cennym narzędziem w procesie diagnostycznym i terapeutycznym schorzeń mięśniowo-szkieletowych u osób z przewlekłym lub nagłym bólem okolic lędźwiowych. Jego zastosowanie umożliwia spójną komunikację między lekarzami różnych specjalności (ortopedzi, rehabilitanci, lekarze rodzinni), ułatwia przeprowadzenie właściwego leczenia oraz rozliczeń administracyjnych. Precyzyjna klasyfikacja pozwala na właściwe zakwalifikowanie przypadku do odpowiedniej terapii, a także jest niezbędna w statystyce medycznej oraz w prowadzeniu badań epidemiologicznych.