Kod ICD-10: D46.2

Kod D46.2 to Oporna niedokrwistość z nadmiarem blastów

Kod D46.2 według klasyfikacji ICD-10 oznacza oporną niedokrwistość z nadmiarem blastów (Refractory anemia with excess of blasts, ang. RAEB). Jest to jednostka chorobowa zaliczana do zespołów mielodysplastycznych (myelodysplastic syndromes – MDS), które charakteryzuje zwiększone ryzyko transformacji w ostrą białaczkę szpikową. Kluczową cechą kodu D46.2 jest obecność zwiększonej liczby blastów w szpiku kostnym (5-19%) przy współistniejącej niedokrwistości, opornej na leczenie standardowe.

Wskazania do stosowania kodu

Kod D46.2 stosuje się u pacjentów z rozpoznaniem zespołu mielodysplastycznego, u których stwierdzono:

• Niedokrwistość nieskutecznie leczona preparatami żelaza, witaminami czy hormonami
• Zwiększoną liczbę blastów w szpiku kostnym (5–19%)
• Objawy cytopenii dotyczące innych linii komórkowych (np. neutropenia, małopłytkowość) – często, lecz nie obligatoryjnie
• Brak cech przejścia w ostrą białaczkę (liczba blastów w szpiku <20%)

Kod ten wykorzystuje się w dokumentacji medycznej i sprawozdawczości jako precyzyjne rozpoznanie konkretnego podtypu mielodysplazji.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie opornego zespołu mielodysplastycznego z nadmiarem blastów jest złożone i zależy od ogólnego stanu pacjenta, wieku oraz współchorobowości. Typowo stosuje się:

• Leki hipometylujące (np. azacytydyna, decytabina)
• Leczenie wspomagające: transfuzje koncentratów krwinek czerwonych oraz płytek krwi
• Antybiotyki i czynniki wzrostu (G-CSF) w przypadku neutropenii i zakażeń
• Leczenie immunosupresyjne (np. antitymocytarne globuliny) – w wybranych przypadkach
• Allogeniczny przeszczep komórek krwiotwórczych – jedyna metoda o potencjale wyleczenia, rozważana u kwalifikujących się pacjentów
• Leczenie objawowe i profilaktyka powikłań

Wybór terapii zależy od indywidualnej oceny ryzyka wg skali IPSS oraz możliwości pacjenta.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod D46.2 umożliwia precyzyjną klasyfikację podtypu zespołu mielodysplastycznego, co ma kluczowe znaczenie dla dalszego prowadzenia chorego, wyboru optymalnej ścieżki terapeutycznej oraz prognostyki. Ułatwia również kwalifikację do nowoczesnych terapii oraz przeszczepień w ramach krajowych i międzynarodowych programów leczenia. Pozwala na prawidłowe rozliczanie świadczeń oraz wykonywanie statystycznych analiz populacji chorych z MDS.