Kod ICD-10: F98.6

Kod F98.6 to Mowa bezładna

Kod F98.6 według klasyfikacji ICD-10 oznacza Mowę bezładną (ang. Stuttering, cluttering), czyli zaburzenie polegające na niepłynności mowy u dzieci lub dorosłych, które nie jest spowodowane rozpoznanymi chorobami neurologicznymi ani zaburzeniami rozwoju umysłowego. Można tu zaliczyć objawy takie jak zbyt szybka, chaotyczna lub nieregularna artykulacja, powtarzanie sylab, słów albo fragmentów zdań oraz trudności z zachowaniem odpowiedniego rytmu mowy.

Wskazania do stosowania kodu

• Diagnozowanie dzieci lub dorosłych z zaburzeniami płynności mowy, które nie są wyjaśnione innymi rozpoznaniami neurologicznymi lub rozwojowymi.

• Stosowany w przypadkach, gdy dominuje niepłynność wypowiedzi, objawiająca się przyspieszonym lub nieuporządkowanym sposobem mówienia, często współistniejącym z pomijaniem sylab lub niechlujnym mówieniem.

• Rozróżnienie diagnostyczne przy innych zaburzeniach mowy: kod F98.6 nie obejmuje jąkania typowego (F98.5) ani afazji.

• Kod używany także w procesie kwalifikacji do terapii logopedycznej i oceny skuteczności leczenia.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie mowy bezładnej (cluttering) jest przede wszystkim oparte na niefarmakologicznych interwencjach, takich jak terapia logopedyczna, indywidualna lub grupowa oraz wsparcie psychologiczne. Leki farmakologiczne nie są standardowym postępowaniem w leczeniu mowy bezładnej. W niektórych przypadkach, jeśli zaburzeniom towarzyszą stany lękowe lub ADHD, mogą być rozważane leki takie jak psychostymulanty (np. metylfenidat) lub krótkoterminowo leki przeciwlękowe pod nadzorem psychiatry, jednak decyzja o ich zastosowaniu musi być indywidualnie dostosowana do pacjenta i objawów współistniejących.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod F98.6 umożliwia lekarzowi jasne sklasyfikowanie i odnotowanie specyficznego zaburzenia płynności mowy, niezależnego od innych rozpoznań neurologicznych lub psychiatrycznych. Pozwala na przekierowanie pacjenta do stosownych specjalistów – logopedy, psychologa dziecięcego lub neurologa, a także ułatwia dokumentację przypadku w ramach usprawiedliwień szkolnych, orzeczeń oraz programów rehabilitacji. Kod stanowi ważny instrument w ocenie skuteczności podejmowanych działań terapeutycznych, a także może być istotny przy wnioskowaniu o refundację opieki specjalistycznej.