Kod ICD-10: N95.2.0

Kod N95.2.0 to Starcze (zanikowe) zapalenie pochwy

Kod ICD-10 N95.2.0 odpowiada rozpoznaniu starczego (zanikowego) zapalenia pochwy, znanego także pod nazwą atroficzne zapalenie pochwy. Schorzenie to występuje najczęściej u kobiet w wieku pomenopauzalnym, u których dochodzi do spadku poziomu estrogenów, co prowadzi do ścieńczenia i suchości śluzówki pochwy oraz jej podatności na urazy i infekcje.

Wskazania do stosowania kodu

• Główne wskazanie do użycia kodu N95.2.0 stwierdza się u kobiet po menopauzie prezentujących klasyczne objawy, takie jak suchość pochwy, pieczenie, świąd, dyspareunia (ból podczas stosunku) oraz nawracające infekcje pochwy.

• Kod ten powinien być stosowany, jeśli w toku diagnostyki wykluczono inne przyczyny zapalenia pochwy (bakteryjne, grzybicze, pasożytnicze) – cechy zaniku śluzówki są jednoznacznie związane z niedoborem estrogenów.

• Może być również wykorzystywany w dokumentacji pacjentek starszych z objawami urogenitalnymi, wspierając decyzje terapeutyczne oraz kwalifikację do leczenia miejscowego lub ogólnego.

Typowe leki stosowane w leczeniu

• Leki estrogenowe miejscowe (np. kremy lub globulki dopochwowe zawierające estriol lub estradiol) – złoty standard leczenia. Przywracają prawidłowy nabłonek pochwy, redukują objawy suchości i stany zapalne.

• Estrogeny ogólne (hormonalna terapia zastępcza, HTZ) – wskazane przy obecności także ogólnoustrojowych objawów zespołu klimakterycznego, stosowane po wykluczeniu przeciwwskazań.

• Nawilżające i natłuszczające preparaty miejscowe (żele, kremy bez hormonów) – wspomagają łagodzenie objawów, nie leczą jednak przyczyn choroby.

• Preparaty probiotyczne – wspomagają odbudowę fizjologicznej flory pochwy, szczególnie w przypadku nawracających infekcji.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod N95.2.0 jest niezwykle ważny w praktyce ginekologicznej oraz geriatrycznej. Pozwala na precyzyjne udokumentowanie i rozpoznanie starczego (zanikowego) zapalenia pochwy, różnicowanie z innymi postaciami zapalenia oraz prowadzenie właściwego leczenia. Umożliwia także uzasadnienie refundacji leków estrogenowych oraz planowanie dalszej opieki nad pacjentką z uwzględnieniem jej wieku oraz współistniejących schorzeń.