Kod ICD-10: M67.1

Kod M67.1 to Inne postacie przykurczu ścięgna (pochewki)

Kod M67.1 w klasyfikacji ICD-10 opisuje inne postacie przykurczu ścięgna oraz jego pochewki, które nie zostały dokładnie sklasyfikowane w innych pozycjach systemu kodowania. Są to przypadki sztywności, ograniczenia ruchomości bądź deformacji narządu ruchu w wyniku patologicznych zmian w obrębie ścięgien lub ich pochewek, niewynikających z jednoznacznie sprecyzowanych schorzeń, takich jak np. przykurcz Dupuytrena (M72.0).

Wskazania do stosowania kodu

Kod M67.1 stosowany jest w sytuacjach, gdy u pacjenta rozpoznaje się:

• Przykurcz ścięgna o niejednoznacznej etiologii
• Ograniczenie ruchomości stawów związane z patologią ścięgien lub pochewek
• Przewlekłe zmiany zapalne i bliznowacenie struktur okołościęgnistych
• Sztywność pourazową lub pooperacyjną bez jednoznacznych cech wyodrębnionych jednostek

Kod ten używany jest najczęściej przez ortopedów, reumatologów oraz lekarzy rehabilitacji w przypadkach, gdy inne kody dotyczące konkretnych jednostek chorobowych nie są adekwatne.

Typowe leki stosowane w leczeniu

W leczeniu przykurczów ścięgien i pochewek typowe jest postępowanie zachowawcze, a dobór leków uzależniony jest od mechanizmu i zaawansowania zmian. Stosuje się między innymi:

• Leki przeciwzapalne (niesteroidowe, np. ibuprofen, diklofenak, naproksen) w celu zmniejszenia stanu zapalnego oraz bólu
• Glikokortykosteroidy (miejscowo lub systemowo) – stosowane szczególnie w przypadku przewlekłego, nasilonego zapalenia
• Preparaty zmiękczające blizny (np. maści z heparyną, alantoiną)
• W wybranych przypadkach enzymatyczne leki rozpuszczające zrosty (kolagenaza)
• Wspomagająco: leki rozluźniające mięśnie oraz leki poprawiające mikrokrążenie

Bardzo ważnym elementem terapii pozostaje rehabilitacja ruchowa oraz fizykoterapia.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod M67.1 umożliwia precyzyjne dokumentowanie przypadków przykurczu ścięgien oraz ich pochewek, które nie kwalifikują się do przypisania innych, bardziej szczegółowych kodów ICD-10. Pozwala to na właściwe prowadzenie statystyki medycznej, rozliczanie świadczeń zdrowotnych, a przede wszystkim – dobranie odpowiedniego postępowania diagnostyczno-terapeutycznego.

Kod ten jest szczególnie przydatny w praktyce ortopedycznej i rehabilitacyjnej oraz wszędzie tam, gdzie nie jest możliwe jednoznaczne określenie etiologii przykurczu. Umożliwia także uwzględnienie pacjentów w programach usprawniania oraz dalszego monitorowania efektów leczenia farmakologicznego i zabiegowego.