Kod ICD-10: Q20.3.0

Kod Q20.3.0 to Przełożenie dużych naczyń (całkowite)

Kod Q20.3.0 według klasyfikacji ICD-10 oznacza całkowite przełożenie dużych naczyń (Transposition of the Great Arteries, TGA). Jest to ciężka, wrodzona wada serca, w której aorta i pień płucny są odwrócone względem swych prawidłowych połączeń komorowych. W efekcie krew utlenowana i odtlenowana cyrkuluje w dwóch zamkniętych, równoległych obiegach, co prowadzi do niewydolności krążenia i hipoksji już w okresie noworodkowym.

Wskazania do stosowania kodu

Kod Q20.3.0 stosuje się w następujących sytuacjach klinicznych:

• Diagnostyka noworodka lub dziecka z ciężką sinicą oraz objawami niewydolności krążenia w pierwszych dniach życia.
• Potwierdzenie rozpoznania w badaniach obrazowych: ECHO serca, angio-TK, MRI serca.
• Kwalifikacja do leczenia farmakologicznego i/lub zabiegowego (stabilizacja stanu klinicznego oraz przygotowanie do korekcji kardiochirurgicznej).
• Dokumentacja przebiegu leczenia lub przyczyny hospitalizacji oraz orzecznictwa w sprawach rentowych, rehabilitacyjnych i innych.

Typowe leki stosowane w leczeniu

W początkowym leczeniu TGA zasadnicze znaczenie ma utrzymanie czynnego przewodu tętniczego (ductus arteriosus) w celu mieszania się krwi utlenowanej i odtlenowanej oraz poprawy utlenowania tkanek.

• Prostaglandyna E1 (alprostadil): kluczowy lek stosowany do utrzymania drożności przewodu tętniczego
• Leki inotropowe (dopamina, dobutamina): w celu stabilizacji krążeniowej do momentu leczenia zabiegowego
• Diuretyki: stosowane w przypadku objawów niewydolności serca
• Kwas acetylosalicylowy: może być używany jako lek przeciwkrzepliwy zgodnie z decyzją specjalisty

Ostatecznym leczeniem jest zabieg kardiochirurgiczny (operacja Jatene’a lub Rashkinda), jednak do tego czasu farmakoterapia ma kluczowe znaczenie dla przeżycia.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod Q20.3.0 odgrywa bardzo ważną rolę w codziennej praktyce lekarskiej, szczególnie w medycynie neonatologicznej, kardiologii dziecięcej oraz intensywnej terapii pediatrycznej. Umożliwia szybkie zakwalifikowanie pacjenta do odpowiedniego postępowania diagnostyczno-terapeutycznego, usprawnia wymianę informacji między specjalistami oraz stanowi podstawę do rozliczeń świadczeń zdrowotnych. Prawidłowa znajomość tego rozpoznania przekłada się na poprawę przeżywalności i jakości życia najmłodszych pacjentów.