Kod ICD-10: B78

Kod B78 to Węgorczyca

Kod ICD-10: B78 oznacza schorzenie określane jako węgorczyca (z łac. strongyloidoza), czyli inwazję wywołaną przez nicienie z rodzaju Strongyloides, głównie Strongyloides stercoralis. Jest to zakażenie pasożytnicze, które może przebiegać bezobjawowo, jak i prowadzić do poważnych powikłań, szczególnie u osób z obniżoną odpornością.

Wskazania do stosowania kodu

Kod B78 używany jest w przypadku rozpoznania klinicznego lub laboratoryjnego zakażenia Strongyloides. Powinien być stosowany:

• W przypadku wykrycia larw Strongyloides stercoralis w próbkach stolca lub płynach ustrojowych.
• U pacjentów z objawami sugerującymi węgorczycę (np. świąd skóry, wysypka, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, eozynofilia, utrzymujące się nieswoiste dolegliwości brzuszne, biegunka przewlekła).
• U osób z podwyższonym ryzykiem zakażenia, np. podróżnych z terenów endemicznych, osób immunosupresyjnych.
• W diagnostyce różnicowej przewlekłej eozynofilii lub niejasnych zmian jelitowych.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Farmakoterapia węgorczycy opiera się głównie na podawaniu leków przeciwpasożytniczych. Najczęściej stosowane są:

• Iwermektyna (preparat z wyboru; doustnie, zwykle w pojedynczej lub powtórzonej dawce w zależności od ciężkości zakażenia).
• Albendazol (alternatywa w przypadkach przeciwwskazań do iwermektyny; doustnie przez kilka dni).
• Rzadziej: Tiabendazol (obecnie stosowany sporadycznie ze względu na działania uboczne).

U pacjentów immunosupresyjnych stosowana jest często dłuższa lub powtarzana terapia. Niezbędna jest kontrola efektywności leczenia poprzez ponowne badania kału.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod B78 stanowi istotne narzędzie w codziennej pracy lekarza, umożliwiając precyzyjne rozpoznanie i dokumentację węgorczycy. Pozwala na:

• Prawidłowe skierowanie pacjenta na odpowiednie badania diagnostyczne i wdrożenie skutecznego leczenia.
• Ułatwienie monitorowania przebiegu choroby i efektów terapii, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami odporności.
• Współpracę interdyscyplinarną – szczególnie w przypadkach hospitalizacji lub u osób przyjmujących leki immunosupresyjne.
• Zgłaszanie i ewidencję przypadków, co ma znaczenie epidemiologiczne oraz dla kontroli szerzenia się pasożytów.

Wdrożenie właściwego postępowania jest kluczowe, ponieważ nieleczona węgorczyca może mieć ciężki przebieg, a w sytuacjach immunosupresji prowadzić nawet do zagrażającej życiu przewlekłej lub rozsianej strongyloidozy.