Kod ICD-10: A20.2

Kod A20.2 to Dżuma płucna

Kod A20.2 w klasyfikacji ICD-10 oznacza dżumę płucną (pneumonic plague), czyli postać dżumy wywołaną przez Yersinia pestis, w której pierwotne zajęcie dotyczy płuc. Choroba charakteryzuje się ciężkim zapaleniem płuc, przebiega gwałtownie i może prowadzić do śmierci, jeśli nie zostanie szybko rozpoznana i leczona.

Wskazania do stosowania kodu

• Kod A20.2 stosowany jest w przypadkach, gdy u pacjenta rozpoznaje się postać płucną dżumy, potwierdzoną klinicznie i/lub mikrobiologicznie. Najczęściej występuje u osób narażonych na kontakt z zakażonym człowiekiem (transmisja kropelkowa) lub w rzadkich przypadkach po kontakcie z zakażonymi zwierzętami.

• Kod ten używany jest zarówno w sytuacjach pierwotnej dżumy płucnej (w wyniku inhalacji patogenu), jak i w wtórnej dżumie płucnej (po rozsiewie z innych ognisk zakażenia, np. dżumy dymieniczej).

• Wskazanie do klasyfikacji tym kodem pojawia się zawsze, gdy objawy obejmują nasilone zaburzenia oddychania, kaszel, gorączkę, duszność oraz potwierdzone jest zajęcie płuc dżumą.

Typowe leki stosowane w leczeniu

• Aminoglikozydy, zwłaszcza streptomycyna – lek z wyboru, podawany parenteralnie.

• Gentamycyna – alternatywa dla streptomycyny.

• Tetracykliny, głównie doksycyklina – mogą być stosowane w leczeniu i profilaktyce.

• Chloramfenikol – stosowany w przypadku zajęcia OUN.

• W niektórych przypadkach stosuje się również lewofloksacynę lub ciprofloksacynę (fluorochinolony), zwłaszcza gdy istnieją przeciwwskazania do aminoglikozydów lub tetracyklin.

Kluczowe jest wczesne rozpoczęcie leczenia, najlepiej już w fazie podejrzenia, przed uzyskaniem potwierdzenia mikrobiologicznego.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod A20.2 jest istotnym narzędziem diagnostyczno-epidemiologicznym, pozwalającym na precyzyjne zidentyfikowanie przypadków dżumy płucnej, która stanowi jedno z najgroźniejszych zakażeń bakteryjnych o wysokim potencjale epidemicznym i śmiertelności. Kodowanie tym symbolem umożliwia szybkie wdrożenie odpowiedniego postępowania terapeutycznego, jak również profilaktyki dla otoczenia chorego (w tym profilaktyki antybiotykowej i działań sanitarno-epidemiologicznych). Dzięki temu lekarz może skutecznie wdrożyć celowane leczenie i zgłosić przypadek do służb odpowiedzialnych za nadzór nad chorobami zakaźnymi.