Kod ICD-10: S52.4

Kod S52.4 to Złamanie trzonów kości łokciowej i promieniowej

Kod S52.4 według klasyfikacji ICD-10 odnosi się do jednoczesnego złamania trzonów kości łokciowej (ulna) oraz promieniowej (radius) w obrębie tego samego przedramienia. Jest to stosunkowo częste uszkodzenie kości w wyniku urazu bezpośredniego lub pośredniego, szczególnie w populacji pediatrycznej i w wyniku upadków.

Wskazania do stosowania kodu

• Zastosowanie kodu S52.4 jest wskazane, gdy dochodzi do złamania obejmującego trzony obu kości przedramienia—najczęściej w wyniku urazu mechanicznego, upadku na wyprostowane ramię, wypadku komunikacyjnego czy urazu sportowego.

• Kod ten powinien być używany zawsze wtedy, gdy potwierdzony radiologicznie rozpoznany jest rozdzielny uraz obu trzonów, a nie tylko jednej z tych kości lub w przypadku innych typów złamań (np. blizszego czy dalszego końca kości).

• W praktyce klinicznej S52.4 stosuje się po weryfikacji charakteru złamania w diagnostyce obrazowej i ocenie mechanizmu urazu.

Typowe leki stosowane w leczeniu

• Środki przeciwbólowe (analgetyki): paracetamol, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ, np. ibuprofen, ketoprofen). W ciężkich przypadkach krótkotrwale opioidy.

• Leki przeciwzapalne: NLPZ w celu zmniejszenia stanu zapalnego wokół miejsca złamania.

• Leki przeciwzakrzepowe: w przypadku dłuższej immobilizacji u pacjentów z czynnikami ryzyka zakrzepicy rozważa się stosowanie profilaktyki przeciwzakrzepowej (np. heparyny drobnocząsteczkowe).

• Leki wspierające zrost kostny: suplementacja wapnia i witaminy D w przypadku współistniejących niedoborów lub osteoporozy.

Leczenie operacyjne (np. zespolenie płytą) może wymagać okołooperacyjnego podania antybiotyków, sterydów czy leków uspokajających – dobieranych indywidualnie do stanu pacjenta.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod S52.4 ma kluczowe znaczenie dla prawidłowej klasyfikacji urazów przedramienia, dokumentowania przebiegu leczenia i rozliczeń z NFZ czy innymi instytucjami. Pozwala na jednoznaczne określenie rozległości obrażeń oraz konieczność zastosowania kompleksowego postępowania diagnostyczno-terapeutycznego. Jego stosowanie wspiera komunikację między specjalistami (lekarz rodzinny, ortopeda, chirurg, rehabilitant), usprawniając opiekę nad pacjentem z powikłaniami pourazowymi.