Kod ICD-10: Q83.1

Kod Q83.1 to Pierś dodatkowa

Q83.1 to kod ICD-10 oznaczający obecność gruczołu piersiowego lub brodawki poza typową lokalizacją anatomiczną, czyli tzw. pierś dodatkową (supernumerary breast, accesory breast, politelia). Może ona występować jako zmiana izolowana lub towarzyszyć innym wadom rozwojowym.

Wskazania do stosowania kodu

Kod Q83.1 stosuje się w dokumentacji medycznej w przypadkach:

• występowania dodatkowych struktur piersiowych (gruczoł, brodawka) u pacjenta, zlokalizowanych poza klasycznym miejscem na klatce piersiowej, np. w linii mlecznej od pachy do pachwiny;
• zgłoszenia się pacjenta z wyczuwalnym lub widocznym dodatkowym gruczołem piersiowym lub brodawką;
• podejrzenia lub potwierdzenia dodatkowej piersi w badaniach obrazowych (USG, MRI itp.);
• zlecenia konsultacji specjalistycznej (np. chirurgicznej, onkologicznej);
• planowania zabiegu usunięcia zmiany ze wskazań funkcjonalnych, estetycznych lub onkologicznych.

Typowe leki stosowane w leczeniu

Pierś dodatkowa najczęściej nie wymaga leczenia farmakologicznego, chyba że występują objawy stanu zapalnego lub bólu. Wówczas stosuje się:

• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – w przypadku towarzyszącego bólu lub obrzęku (np. ibuprofen, ketoprofen);
• Antybiotyki – w rzadkich przypadkach infekcji/ropnia dodatkowej piersi (doustnie lub miejscowo, zgodnie z antybiogramem);
• Preparaty miejscowe (maści z antybiotykiem, leki przeciwzapalne) – przy miejscowym podrażnieniu lub łagodnym stanie zapalnym.

Leczenie zasadnicze jest chirurgiczne – usunięcie dodatkowej piersi wykonuje się najczęściej ze wskazań estetycznych, przy dolegliwościach bólowych lub podejrzeniu zmian nowotworowych.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod Q83.1 jest ważny w dokumentacji wad rozwojowych gruczołów piersiowych. Precyzyjna identyfikacja tej jednostki ma znaczenie przy planowaniu dalszej diagnostyki (badania obrazowe, ocena histopatologiczna), a także w podejmowaniu decyzji dotyczących zabiegu chirurgicznego oraz postępowania pooperacyjnego.

Z punktu widzenia specjalisty, prawidłowe rozpoznanie i udokumentowanie pierwsiej dodatkowej pozwala na monitorowanie pacjenta, ocenę możliwości rozwoju powikłań (np. nowotworu) oraz ułatwia współpracę pomiędzy lekarzami różnych specjalności (pierwszego kontaktu, chirurga, onkologa itp.).