Kod ICD-10: M18.2

Kod M18.2 to Pourazowa obustronna choroba zwyrodnieniowa pierwszego stawu nadgarstkowo-śródręcznego

Kod M18.2 klasyfikacji ICD-10 odnosi się do pourazowej obustronnej choroby zwyrodnieniowej pierwszego stawu nadgarstkowo-śródręcznego (CMC I, tzw. staw podstawy kciuka). Kod ten stosuje się w sytuacjach, gdy zmiany zwyrodnieniowe obu stawów CMC I powstały na skutek przebytego urazu — zarówno ostrego, jak np. złamanie, zwichnięcie, uraz tkanek miękkich w obrębie kciuków, jak i przewlekłych mikrourazów.

Wskazania do stosowania kodu

Kod M18.2 używany jest w następujących sytuacjach klinicznych:

• Występowanie obustronnych zmian zwyrodnieniowych w pierwszym stawie CMC, potwierdzone klinicznie i radiologicznie oraz powiązanych z wcześniejszym urazem.
• Dominują objawy bólowe, ograniczenie ruchomości kciuka, trudności w uchwycie, sztywność i deformacje podstawy kciuka.
• Konieczność odróżnienia zmian zwyrodnieniowych o etiologii pourazowej od zmian pierwotnych bądź idiopatycznych.
• Kod znaczący w kontekście chorób zawodowych i pacjentów z ryzykiem mikrourazów (np. sportowcy, pracownicy fizyczni).

Typowe leki stosowane w leczeniu

Leczenie pourazowej choroby zwyrodnieniowej stawu nadgarstkowo-śródręcznego ma na celu redukcję bólu, poprawę funkcji ręki oraz spowolnienie progresji zmian. Stosuje się głównie:

• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – zarówno miejscowe, jak i ogólne (np. ibuprofen, diklofenak), redukujące ból i stan zapalny.
• Leki przeciwbólowe (paracetamol, metamizol) – w przypadkach przeciwwskazań do NLPZ.
• Kortykosteroidy dostawowo – iniekcje w przypadku silnych objawów i nieskuteczności leczenia zachowawczego.
• Kwas hialuronowy (iniekcje) – czasami stosowany w celu poprawy ruchomości i zmniejszenia tarcia w stawie.
• Leczenie niefarmakologiczne: ortezy, fizjoterapia, terapia zajęciowa; w razie nieskuteczności – leczenie operacyjne.

Podsumowanie znaczenia i użyteczności kodu dla lekarza

Kod M18.2 umożliwia dokładne zaklasyfikowanie przypadków pourazowej obustronnej choroby zwyrodnieniowej podstawy kciuka, co ma wpływ na dobór odpowiednich metod leczenia, prowadzenie dokumentacji i kwalifikację do świadczeń rehabilitacyjnych. Pozwala na rozpoznanie etiologii zmian (pourazowe vs. pierwotne), a także jest istotny dla orzecznictwa lekarskiego (np. ocena niezdolności do pracy, potrzeba przedłużonego leczenia). Istotne jest również różnicowanie z włóknistą dysplazją, chorobami reumatycznymi czy zmianami pierwotnymi. Odpowiednie użycie kodu M18.2 stanowi podstawę do dalszego zarządzania przypadkiem oraz ewentualnych rozliczeń z płatnikiem publicznym.